Lankosz: filmy reżysera, który kocha mroczne zagadki
Lankosz to nazwisko, które w polskim kinie oznacza gęsty klimat, czarny humor i historie z drugim dnem. Borys Lankosz od lat sięga po zbrodnię, pamięć i polskie kompleksy, a robi to z wyczuciem stylu, jakiego u nas wciąż jest mało. Jeśli szukasz, od czego zacząć, ten tekst ci to ułatwi.
Kino Borysa Lankosza ma jedną cechę, którą rozpoznasz po kilku minutach: forma nigdy nie jest tu dodatkiem. Kadr, kolor, muzyka i rytm montażu pracują na nastrój tak samo mocno jak dialogi. To reżyser, który lubi gatunek, czyli kryminał, thriller i komedię kryminalną, ale traktuje go jak furtkę do opowieści o czymś znacznie poważniejszym. Pod zagadką zawsze kryje się historia, pamięć zbiorowa albo rana, której nikt nie chce rozdrapywać.
Poniżej znajdziesz trzy filmy, które najlepiej pokazują, o co w tym kinie chodzi. Każdy jest inny, ale wszystkie łączy ten sam upór, żeby nie dawać widzowi łatwych odpowiedzi.
Rewers (2009)
Debiut fabularny, od którego wszystko się zaczęło, i dla wielu wciąż jego najlepszy film. Warszawa lat pięćdziesiątych, czarno biały obraz, trzy kobiety pod jednym dachem i mężczyzna, który pojawia się w ich życiu w bardzo złym momencie. W rolach głównych świetna Agata Buzek, a obok niej Krystyna Janda i Anna Polony. Partneruje im Marcin Dorociński. To czarna komedia, która w pewnej chwili zaczyna mrozić krew w żyłach. Jeśli lubisz kino stylizowane, trochę noir, trochę groteska, to jest pozycja obowiązkowa.
Ziarno prawdy (2015)
Ekranizacja powieści Zygmunta Miłoszewskiego, w której prokurator Teodor Szacki trafia do Sandomierza i prowadzi śledztwo w sprawie zbrodni dotykającej starych, bolesnych mitów. Szackiego gra Robert Więckiewicz i robi to z ironicznym chłodem, który świetnie pasuje do postaci. To najbardziej gatunkowy film Lankosza: klasyczny kryminał z intrygą, ale też opowieść o tym, jak łatwo uprzedzenia zamieniają się w gotową odpowiedź. Dobry wybór na początek, jeśli wolisz konkretną fabułę od eksperymentu.
Ciemno, prawie noc (2019)
Najmroczniejszy z tej trójki. Adaptacja prozy Joanny Bator, w której dziennikarka grana przez Magdalenę Cieleckę wraca do rodzinnego Wałbrzycha, gdzie znikają dzieci. Film łączy reportażowe śledztwo z niemal baśniową, koszmarną atmosferą i nie oszczędza widza. To kino trudne, ciężkie, momentami bardzo niewygodne, ale też wizualnie jedno z najbardziej śmiałych w polskim kinie ostatnich lat. Oglądaj, kiedy masz siłę i ochotę na coś, co zostanie z tobą na dłużej.
Gdzie obejrzeć filmy Lankosza
Dostępność w serwisach zmienia się często. Według JustWatch, stan na 9 października 2026, nie mamy potwierdzonej obecności tych tytułów w żadnym serwisie abonamentowym w Polsce, dlatego przed seansem warto zajrzeć tam jeszcze raz albo poszukać ich w legalnych wypożyczalniach cyfrowych.
Najczęstsze pytania
Kim jest Borys Lankosz?
To polski reżyser filmowy, autor takich tytułów jak Rewers, Ziarno prawdy i Ciemno, prawie noc. Znany jest z mocnego stylu wizualnego i zamiłowania do kryminalnych, mrocznych historii.
Jaki był debiut fabularny Lankosza?
Jego pełnometrażowym debiutem fabularnym był Rewers z 2009 roku, czarno biała czarna komedia osadzona w Warszawie lat pięćdziesiątych, z Agatą Buzek, Krystyną Jandą i Anną Polony.
Kto gra Teodora Szackiego w Ziarnie prawdy?
Prokuratora Teodora Szackiego gra Robert Więckiewicz. Film jest ekranizacją powieści Zygmunta Miłoszewskiego.
Na podstawie jakiej książki powstał film Ciemno, prawie noc?
Film jest adaptacją powieści Joanny Bator. Główną rolę dziennikarki wracającej do Wałbrzycha gra Magdalena Cielecka.
Od którego filmu Lankosza zacząć?
Jeśli lubisz klasyczny kryminał, zacznij od Ziarna prawdy. Jeśli wolisz kino stylizowane i czarny humor, wybierz Rewers. Ciemno, prawie noc zostaw na moment, gdy masz ochotę na coś naprawdę ciężkiego.
Gdzie obejrzeć filmy Lankosza w Polsce?
Według JustWatch, stan na 9 października 2026, nie mamy potwierdzonej obecności tych filmów w serwisach abonamentowych w Polsce. Sprawdź aktualną ofertę legalnych wypożyczalni cyfrowych.
Dlaczego kino Lankosza tak długo siedzi w głowie?
Bo Lankosz nie robi filmów, które kończą się wraz z napisami. Bierze znane formuły, kryminał, thriller, czarną komedię, i wkłada w nie pytania o polską pamięć, o winę i o to, co wolimy przemilczeć. Do tego dochodzi forma: czerń i biel w Rewersie, chłodna elegancja Ziarna prawdy, koszmarna, gęsta atmosfera Ciemno, prawie noc. Każdy z tych filmów wygląda inaczej, a jednak od razu czujesz, że stoi za nimi ta sama ręka.
Jeśli masz jeden wieczór, wybierz Rewers i daj się zaskoczyć temu, jak lekko zaczyna się ta historia i jak ciężko się kończy. Jeśli masz trzy wieczory, obejrzyj wszystkie po kolei. Zobaczysz reżysera, który z filmu na film coraz odważniej schodzi w ciemność i wcale nie zamierza cię z niej szybko wyprowadzać.