Avengers: Doomsday voorbeschouwing en recensie: de Russo's zijn terug en alles staat op het spel
Na zeven jaar voel ik me eindelijk weer zoals vóór april 2019: ik tel de dagen af tot een Avengers-film. Avengers: Doomsday markeert de terugkeer van de gebroeders Russo, en dat alleen al is genoeg om zelfs Marvel-moede kijkers weer op te laten kijken. De vraag is of de studio nog één keer een wonder kan verrichten.
Op papier is dit het sterkste Marvel-pakket sinds Endgame, en als de Russo's hun oude vorm vasthouden, breekt in de bioscoop opnieuw de massahysterie uit.
Filmgegevens
| Regie | Anthony Russo, Joe Russo |
|---|---|
| Cast | Robert Downey Jr., Pedro Pascal, Chris Hemsworth, Vanessa Kirby, Anthony Mackie, Sebastian Stan |
| Genre | Fantasy-avonturenfilms |
| Land | Amerikaanse films |
Waar gaat het over? Daar zwijgt iedereen nog als het graf over
Laten we eerlijk beginnen: over het verhaal weten we op dit moment met zekerheid niet veel meer dan wat de titel verklapt. Doctor Doom, een van de grootste schurken uit het Marvel-universum, maakt zijn opwachting en de Avengers moeten het tegen hem opnemen. Meer ga ik niet beweren, want ik wil niets verzinnen. En eerlijk gezegd raad ik je ook af om je vóór de première in het moeras van fantheorieën te storten.
Wat je wel al aan de titel aanvoelt: dit belooft een klassieke, grote teamfilm te worden, waarin een uitzonderlijke dreiging helden samenbrengt die de afgelopen jaren elk hun eigen weg gingen. Het genre is fantastisch avontuur, dus de schaal is zo groot als het maar kan: werelden, inzet, spektakel. Precies met dit soort films bereikte Marvel zijn hoogtepunt, en precies op dit soort films wacht het publiek sinds het verhaal van Thanos werd afgerond.
De gebroeders Russo: de grootmeesters van de teamfilm weer aan het stuur
Als je het mij vraagt, is de grootste troef van dit project niet eens een acteur, maar het regisseursduo. Anthony en Joe Russo maakten Avengers: Infinity War en Avengers: Endgame, en daarvoor ook al Captain America: Civil War. Samen vormen die drie films de ruggengraat van het Marvel-tijdperk, en ze laten allemaal hetzelfde zeldzame talent zien: de Russo's weten hoe je een dozijn hoofdpersonages over het doek beweegt zonder dat iemand verdwaalt, en zo dat de grote momenten gewicht krijgen.
Dat is geen kleinigheid. De grote kwaal van superheldenfilms was de afgelopen jaren: veel personages, veel locaties, weinig gevoel. De Russo's snappen juist hoe je een scène van twee zinnen in iemands geheugen brandt. Als ik iemand de Avengers opnieuw zou laten samenbrengen, dan waren zij het.
Het risico is er natuurlijk wel: sinds Endgame is het Marvel-universum versplinterd, en de regisseurs moeten nu een veel chaotischer speelveld bij elkaar houden. Maar als iemand dat kan, zijn zij het.
Een cast waar je mond van openvalt
Kijk even naar de namenlijst, want die is ongelooflijk. De terugkeer van Robert Downey Jr. bij Marvel is op zich al een sensatie: hij was Iron Man, de hoeksteen van het hele filmuniversum, en na Endgame rekende niemand erop dat we hem nog in deze wereld zouden zien. In welke rol hij nu terugkeert, laat ik tot de première rusten, maar zijn aanwezigheid alleen al zegt hoe hoog de studio inzet.
Daarnaast zijn er Pedro Pascal, Vanessa Kirby en Ebon Moss-Bachrach, die via The Fantastic Four: First Steps in de Marvel-familie terechtkwamen. Pascal was de afgelopen jaren zo'n beetje overal te zien en het blockbusterleven staat hem verrassend goed. Kirby is een van de sterkste actrices van haar generatie.
De oude garde wordt vertegenwoordigd door Chris Hemsworth, Anthony Mackie en Sebastian Stan. Hemsworth werd als Thor een van de meest geliefde figuren van de reeks, Mackie nam het schild van Captain America over en Stan kreeg een van de interessantste personagebogen van het hele universum. Simu Liu bracht als Shang-Chi frisse lucht, en Florence Pugh en Lewis Pullman kwamen in beeld via Thunderbolts*, wat mij betreft een van de prettigste Marvel-verrassingen van de laatste jaren. Vooral Pugh is een actrice die elke scène in haar eentje kan dragen.
Deze mix is zeldzaam: oude iconen, nieuwe sterren en acteurs die de film niet alleen met hun naam, maar ook met hun spel optillen. Als ik ergens gerust op ben, dan is het wel het acteerwerk.
Wat kan dit de grote comeback van Marvel maken?
Om drie redenen ben ik optimistisch.
- De schurk. Doctor Doom is in de strips het soort antagonist dat qua intellect, ambitie en tragiek kan wedijveren met Thanos. Als de film hem serieus neemt, ligt er een kans op een echt gedenkwaardige tegenstander.
- De regisseurs. De Russo's hebben zich bewezen, en wel precies in dit genre en met precies dit merk.
- De status. Alles aan dit project schreeuwt evenement. De studio behandelt dit duidelijk als een grote gebeurtenis en niet als zomaar weer een aflevering.
Daar komt bij dat het publiek zichtbaar honger heeft naar een Marvel-film die weer een gedeelde ervaring is. De première van Endgame was een cultureel moment: mensen klapten, huilden en joelden in de zaal. Die sfeer heeft de studio sindsdien niet meer weten terug te halen, en deze film is daar de beste kans voor.
Waar kan het misgaan? Want dat kan
Het zou oneerlijk zijn om alleen maar te juichen. De risico's zijn echt.
Het eerste is overvolheid. Er staan nu al tien grote namen op de bekende lijst, en er komen er ongetwijfeld nog veel meer bij. Infinity War ging daar meesterlijk mee om, maar daar zat een decennium aan opbouw achter. Nu kennen we een deel van de personages uit twee of drie films, en het is niet gezegd dat kijkers ze net zo in hun hart hebben gesloten.
Het tweede is het huiswerk. De grootste fout van Marvel in de afgelopen jaren was dat het van kijkers verwachtte dat ze tientallen series en zijfilms bijhielden. Als ook deze film eist dat je vooraf alles hebt gezien, kan hij de gelegenheidskijker kwijtraken.
Het derde is de nostalgieval. Robert Downey Jr. terughalen is een sterke zet, maar als de film te veel op de glans van het verleden teert, voelt dat al snel als een goedkope truc. De Russo's moeten laten zien dat ze iets nieuws te vertellen hebben, en niet alleen oude kaarten op zak.
Hoe bereid je je voor op de première?
Wil je het maximale uit je bioscoopbezoek halen, dan zou ik deze films opnieuw kijken: Avengers: Infinity War en Endgame zijn verplichte kost, want daaruit begrijp je wat de Russo's kunnen. The Fantastic Four: First Steps en Thunderbolts* helpen je de nieuwere gezichten te leren kennen. Heb je tijd over, dan is Captain America: Civil War een prima opwarmer, want daar zie je het helderst hoe de Russo's conflicten tussen helden opbouwen.
En een persoonlijke tip: blijf weg bij gelekte scènes en theorievideo's. De kracht van zo'n film zit in de verrassing, en het zou zonde zijn om die vóór de première te verspillen.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor iedereen die tijdens Infinity War en Endgame op het puntje van de bioscoopstoel zat, en voor wie zin heeft in een grote, spectaculaire blockbuster vol sterren.
- Sla hem liever over als: Wie al gaat gapen bij het woord Marvel, of wie van stille, kleinschalige films houdt, zal zich ook nu waarschijnlijk niet laten bekeren.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Avengers: Infinity War (2018), Avengers: Endgame (2019), Captain America: Civil War (2016), The Fantastic Four: First Steps (2025), Thunderbolts* (2025)
Veelgestelde vragen
Wie regisseert Avengers: Doomsday?
Anthony Russo en Joe Russo, de regisseurs van Avengers: Infinity War en Avengers: Endgame.
Wie spelen er in de film?
Onder anderen Robert Downey Jr., Pedro Pascal, Chris Hemsworth, Vanessa Kirby, Anthony Mackie, Sebastian Stan, Ebon Moss-Bachrach, Simu Liu, Florence Pugh en Lewis Pullman.
Wat voor soort film is het?
Een Amerikaanse fantastische avonturenfilm.
Moet je deze film nu al dik omcirkelen in je agenda?
Wat mij betreft wel, en met een dikke stift. Achter Avengers: Doomsday staat het succesvolste regisseursduo van Marvel, een cast waar we jarenlang niet aan durfden te denken en een schurk die de potentie heeft om een waardige opvolger van Thanos te worden. De risico's zijn echt, de overvolheid en de nostalgieval hangen boven het project, maar als de Russo's ook maar de helft halen van wat ze in Endgame lieten zien, wacht ons nog steeds een van de grootste bioscoopervaringen van het jaar. Mijn verwachte oordeel: hoog, en mijn kaartje zou ik nu al kopen als dat kon.