Jej piekło, recenzja: Nicolas Winding Refn wraca z mgłą, krwią i koszmarami
Są reżyserzy, których rozpoznajesz po jednym kadrze, i Nicolas Winding Refn jest właśnie taki. Jej piekło, w oryginale Her Private Hell, trafiło do nas prosto z nocnej sekcji festiwalu w Cannes i już samym tytułem uprzedza, że nikt tu wygodnie się nie rozsiądzie. Spowita mgłą metropolia, wypuszczona na wolność śmiercionośna istota, zaginiony ojciec i żołnierz, który schodzi do Piekła po swoją córkę. To nie bajka na dobranoc, to Refn.
Jej piekło to film, który podzieli widzów: powolny, hipnotyczny sci-fi horror, dla fanów reżysera prawdziwe święto, dla całej reszty wyzwanie.
Jej piekło: zwiastun
Informacje o filmie
| Original | Her Private Hell |
|---|---|
| Premiera w Polsce | 24.07.2026 |
| Reżyseria | Nicolas Winding Refn |
| Obsada | Havana Rose Liu, Sophie Thatcher, Charles Melton, Dougray Scott, Diego Calva, Kristine Froseth |
| Gatunek | Filmy science fiction, Thrillery, Horrory |
| Czas trwania | 109 min |
| Kraj | Filmy duńskie, Filmy brytyjskie |
O czym jest Jej piekło? Bez spoilerów
Akcja toczy się w futurystycznej metropolii, którą okrywa tajemnicza mgła, jakby samo miasto wstydziło się tego, co dzieje się na jego ulicach. W tym półmroku na wolność wydostaje się śmiercionośna istota i od tej chwili nikt nie może czuć się bezpiecznie.
W centrum opowieści stoi Elle, udręczona młoda kobieta, w którą wciela się Sophie Thatcher. Elle rusza tropem zaginionego ojca, a te poszukiwania prowadzą ją coraz głębiej w trzewia miasta. Jej droga splata się z losem amerykańskiego żołnierza granego przez Charlesa Meltona, którego misja jest równie desperacka: chce wyrwać swoją córkę z Piekła.
Na ile to Piekło jest dosłowne, a na ile metaforyczne, nie zdradzę, bo właśnie ta niepewność jest jedną z najmocniejszych broni filmu. Powiem tylko tyle: kto liczy na klasyczny thriller z potworem, rozwijany krok po kroku, trafił pod zły adres. Jej piekło to bardziej gorączkowy sen niż kryminał, bardziej nastrój niż zagadka.
Refn, arcykapłan neonu
Nazwisko Nicolasa Windinga Refna od lat oznacza bardzo konkretne doświadczenie kinowe. Drive z dnia na dzień uczynił go reżyserem kultowym, Tylko Bóg wybacza wyraźnie podzielił publiczność, a Neon Demon zamienił świat mody w krwawy, lśniący horror. Łączy je powolne tempo, niemal malarskie kompozycje, nagła, brutalna przemoc i ten rodzaj neonowego światła, który jednocześnie zachwyca oko i je kłuje.
Jej piekło idealnie wpisuje się w ten szereg, tyle że gatunkowa rama jest tym razem jeszcze odważniejsza: science fiction, thriller i horror w jednym. Moim zdaniem to wymarzony teren dla Refna. Futurystyczne, tonące we mgle miasto wygląda tak, jakby od zawsze czekało właśnie na niego. Tutaj stylizacja nie jest manierą, tylko budowaniem świata.
Oczywiście Refn się nie zmienił. Jeśli dotąd przeszkadzało ci, że jego bohaterowie częściej patrzą, niż mówią, a sceny trwają tak długo, aż zrobi się niewygodnie, to teraz też tak będzie. To nie on dostosowuje się do widza, tylko widz do niego.
Sophie Thatcher i Charles Melton: dwoje zagubionych we mgle
Sophie Thatcher to jedna z najciekawszych aktorek kina gatunkowego ostatnich lat. Po serialu Yellowjackets i Heretyku nikogo nie dziwi, że w ciemności czuje się jak u siebie, a rola Elle wydaje się napisana specjalnie dla niej. To postać udręczona, nieufna, ale uparta, a Thatcher jest najlepsza wtedy, gdy nic nie mówi i pracuje samą twarzą. W filmie Refna to bezcenne.
Charles Melton od czasu May December udowadnia, że jest kimś znacznie więcej niż ładną buzią z seriali. Żołnierz, który dla córki gotów jest zejść do samego Piekła, to rola bardzo wdzięczna i bardzo ryzykowna, bo łatwo w niej popaść w kicz. Melton gra jednak z powściągliwością i właśnie dzięki temu postać nabiera ciężaru.
Obsada drugoplanowa też robi wrażenie: Havana Rose Liu, Dougray Scott, Diego Calva, Kristine Froseth, Shioli Kutsuna, Hidetoshi Nishijima i Parker Sawyers. Międzynarodowa, różnorodna ekipa świetnie pasuje do miasta, o którym nigdy do końca nie wiesz, gdzie leży na mapie. Obecność Hidetoshiego Nishijimy szczególnie ucieszy tych, którzy widzieli Drive My Car.
Co działa: mgła, światło i strach
Największą siłą filmu Jej piekło jest atmosfera i nie piszę tego z grzeczności. Pomysł z metropolią spowitą mgłą jest genialnie prosty: bardziej boimy się tego, czego nie widzimy. A Refn jest mistrzem w napuszczaniu na siebie ciemności i kolorowego światła. Groza nie bierze się tu z jump scare'ów, tylko z powoli pełznącego poczucia, że w powietrzu wisi coś złego.
- Obraz: niemal każde ujęcie to gotowy plakat. To znak firmowy Refna i chyba jeszcze nigdy nie był tak uzasadniony.
- Nastrój: połączenie science fiction i horroru wypada naturalnie, nie sprawia wrażenia wymuszonego eksperymentu gatunkowego.
- Aktorzy: Thatcher i Melton grają wiarygodnych, poranionych ludzi w rozpadającym się świecie.
- Długość: 109 minut, jak na Refna wyjątkowo zwarcie. Nie ma się wrażenia, że film celowo testuje twoją cierpliwość.
Gdzie Jej piekło się potyka?
Tam, gdzie Refn jest mocny, zwykle bywa też słaby, i tym razem nie jest inaczej. Fabuła to najsłabszy punkt filmu. Dwa wątki, czyli poszukiwania Elle i misja żołnierza, to mocny punkt wyjścia, ale kto oczekuje logicznej akcji, która wszystko wyjaśnia, wyjdzie z kina sfrustrowany. Refn częściej sugeruje, niż opowiada, i w Jej piekle też zdarzają się momenty, w których styl po prostu połyka historię.
Drugim ryzykiem są oczekiwania gatunkowe. Przez wyjściowy układ z potworem wielu widzów nastawi się na dynamiczny horror pełen akcji i ci zapewne będą rozczarowani. Ten film nie jest o istocie, tylko o tym, co dzieje się w ludziach, gdy ona czai się gdzieś we mgle.
Mnie ten kompromis odpowiada, wręcz właśnie za to lubię Refna. Rozumiem jednak, że dla kogoś ten styl już od trzeciego filmu jest bardziej pozą niż sztuką.
Komu polecamy?
- Dla ciebie, jeśli: Obowiązkowy seans dla fanów Refna i dla wszystkich, którzy lubią powolny, wizualnie oszałamiający sci-fi horror nastawiony na klimat. Fani Sophie Thatcher też będą zachwyceni.
- Lepiej odpuść, jeśli: Kto szuka szybkiego filmu o potworze, jasnej fabuły i wielu wyjaśnień, niech omija go szerokim łukiem. Nie polecamy go też osobom wrażliwym na brutalne sceny.
Jeśli ci się podoba, zobacz też: Drive (2011), Neon Demon (2016), Tylko Bóg wybacza (2013), Blade Runner 2049 (2017), Silent Hill (2006)
Najczęstsze pytania
Kiedy Jej piekło weszło do polskich kin?
Polska premiera filmu Jej piekło odbyła się 24 lipca 2026 roku.
O czym jest Jej piekło?
W spowitej mgłą, futurystycznej metropolii na wolność wydostaje się śmiercionośna istota. Elle, udręczona młoda kobieta, szuka zaginionego ojca, a jej droga krzyżuje się z drogą amerykańskiego żołnierza, który chce wyrwać swoją córkę z Piekła.
Ile trwa Jej piekło?
Film trwa 109 minut.
Czy Jej piekło nadaje się do oglądania z dziećmi?
Nie. To mroczny horror z brutalnymi scenami przemocy, przeznaczony dla dorosłej widowni.
Jaki jest oryginalny tytuł filmu Jej piekło i kto go wyreżyserował?
Oryginalny tytuł to Her Private Hell, a reżyserem jest Nicolas Winding Refn, twórca filmów Drive, Tylko Bóg wybacza i Neon Demon. Film miał premierę w nocnej sekcji festiwalu w Cannes.
Kto występuje w filmie Jej piekło?
Główne role grają Sophie Thatcher i Charles Melton, a obok nich występują Havana Rose Liu, Dougray Scott, Diego Calva, Kristine Froseth, Shioli Kutsuna, Hidetoshi Nishijima i Parker Sawyers.
Czy warto zejść do tego piekła przed kinowym ekranem?
Jeśli kiedykolwiek wciągnęło cię światło któregoś z filmów Refna, to tak, najlepiej na możliwie największym ekranie i z najlepszym nagłośnieniem, bo na małym telewizorze ten film traci połowę swojej mocy. Jej piekło nie jest dziełem doskonałym: fabuła czasem gubi się we mgle, a reżyser znów nie zamierza prowadzić widza za rękę. Tworzy jednak atmosferę, na jaką dziś mało kto się odważa, a Sophie Thatcher i Charles Melton dają jej duszę, dzięki której pod warstwą stylu bije coś naprawdę ludzkiego.
Mój werdykt: mocne 8 na 10, a dla fanów Refna raczej 9. Jeśli jednak masz ochotę na szybki film o potworze, który wszystko wyłoży kawa na ławę, wybierz coś innego, bo to piekło nigdzie się nie spieszy i wcale nie chce podobać się wszystkim.