Μίλα Μου κριτική: ένα χέρι που θα σε κάνει να μη θέλεις να δώσεις χειραψία με κανέναν για μέρες
Υπάρχουν ταινίες τρόμου που δεν προσπαθούν απλώς να σε τρομάξουν. Κάθονται πάνω στο στήθος σου και δεν λένε να φύγουν. Το Μίλα Μου είναι ακριβώς τέτοια ταινία: ένας εφιάλτης που ξεκινά από ένα παιχνίδι για πάρτι και εξελίσσεται με ανελέητη αποτελεσματικότητα, φτιαγμένος από δύο Αυστραλούς αδερφούς που έγιναν γνωστοί στο YouTube. Λίγα σκηνοθετικά ντεμπούτο του είδους τα τελευταία χρόνια κατάφεραν να κάνουν τον θεατή να κοιτάζει καχύποπτα το ίδιο του το χέρι ακόμη και την ώρα των τίτλων τέλους.
Σφιχτό, μοχθηρό και απρόσμενα θλιμμένο θρίλερ τρόμου, ένα από τα καλύτερα ντεμπούτο του είδους των τελευταίων ετών.
Στοιχεία ταινίας
| Original | Talk to Me |
|---|---|
| Πρεμιέρα στην Ελλάδα | 2.11.2023 |
| Σκηνοθεσία | Michael Philippou, Danny Philippou |
| Πρωταγωνιστούν | Sophie Wilde, Alexandra Jensen, Joe Bird, Otis Dhanji, Miranda Otto, Zoe Terakes |
| Είδος | Ταινίες τρόμου |
| Διάρκεια | 95 λεπτά |
| Καταλληλότητα | K18 |
| Χώρα | Αυστραλιανές ταινίες, Βρετανικές ταινίες |
Πού να δεις Μίλα Μου;
| Με συνδρομή |  Cinobo |
|---|
Τι πραγματεύεται; Ένα χέρι, μια φράση και το πάρτι τελειώνει
Η βασική ιδέα είναι τόσο απλή που σχεδόν εκνευρίζει το γεγονός ότι δεν τη σκέφτηκε κανείς νωρίτερα με αυτόν τον τρόπο. Μια παρέα νεαρών βρίσκει στα χέρια της ένα μυστηριώδες, ταριχευμένο χέρι. Ο κανόνας είναι απλός: το πιάνεις, λες «Μίλα μου» και για λίγο ο κόσμος των πνευμάτων ενώνεται με τον δικό μας. Σαν να ανοίγεις την πόρτα ενός δωματίου που δεν έπρεπε ποτέ να ανοίξει.
Φυσικά, οι νεαροί δεν τρέχουν στην εκκλησία. Το παίρνουν μαζί τους στα πάρτι. Το χέρι γίνεται το αστέρι των βραδινών συναντήσεων, όλοι θέλουν να το πιάσουν, όλοι το βιντεοσκοπούν και τα πλάνα κυκλοφορούν στα social media σαν το καινούργιο challenge. Μέχρι τη στιγμή που κάποιος αφήνει το «κάτι» να τον καταλάβει για πολύ περισσότερο απ' όσο πρέπει και απελευθερώνει υπερφυσικές δυνάμεις που δεν ξαναμπαίνουν στο κουτί τους.
Δεν χρειάζεται να ξέρετε τίποτα παραπάνω, και ειλικρινά δεν αξίζει. Η δύναμη της ταινίας βρίσκεται στο πώς σφίγγει σιγά σιγά τη θηλιά, και όσο λιγότερα υποψιάζεστε, τόσο πιο δυνατά θα σας χτυπήσει.
Τα δίδυμα Philippou: από το YouTube στην πρώτη γραμμή του τρόμου
Τον Michael και τον Danny Philippou πολλοί τους ξέρουν από τα ξέφρενα, παράλογα και συχνά αιματηρά βίντεό τους στο YouTube, και ομολογώ ότι κάθισα να δω την ταινία με λίγο σκεπτικισμό. Όταν δημιουργοί έρχονται από τη μικρή φόρμα του διαδικτύου, συχνά η ταινία μοιάζει με ένα μακρύ, φουσκωμένο σκετς: ωραίες σκηνές η μία μετά την άλλη, αλλά χωρίς ραχοκοκαλιά.
Εδώ δεν συμβαίνει τίποτα τέτοιο. Το Μίλα Μου είναι μια εκπληκτικά πειθαρχημένη, συνειδητά δομημένη ταινία. Τα αδέρφια ξέρουν ακριβώς πότε να αφήσουν μια σκηνή να ανασάνει στη σιωπή, πότε να κρατήσουν την κάμερα στο πρόσωπο ενός ήρωα λίγο περισσότερο απ' όσο αντέχεις και πότε να χτυπήσουν απότομα και βίαια. Με τα jump scares είναι φειδωλοί, την ένταση τη στύβουν κυρίως από αμήχανες, παρατεταμένες στιγμές.
Αυτό που μου άρεσε περισσότερο: καταλαβαίνουν τη γενιά τους. Οι σκηνές των πάρτι, όπου όλοι γελάνε με το κινητό στο χέρι πάνω από κάποιον που σπαρταράει, είναι ταυτόχρονα αστείες και τρομερά άβολες. Δεν πρόκειται για το ηθικολογικό βλέμμα των μεγάλων πάνω στους νέους, αλλά για μια αυθεντική εικόνα από μέσα, για το πώς τα πάντα γίνονται περιεχόμενο, ακόμη και η φρίκη.
Sophie Wilde, ένα όνομα που πρέπει να θυμάστε
Καρδιά και κινητήρια δύναμη της ταινίας είναι η Sophie Wilde στον ρόλο της Μία. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι όλη η ταινία στηρίζεται στους ώμους της, και εκείνη σηκώνει αυτό το βάρος με μια φυσικότητα σαν να έχει δεκαετίες εμπειρίας. Η Μία δεν είναι η κλασική ηρωίδα του τρόμου που ουρλιάζει και μετά αντεπιτίθεται ηρωικά. Είναι ευάλωτη, μοναχική, διψάει απεγνωσμένα για επαφή, και η Wilde τα χτίζει όλα αυτά με μικρές κινήσεις και βλέμματα.
Δίπλα της, η Alexandra Jensen ως Τζέιντ και ο Joe Bird ως Ράιλι είναι επίσης πολύ δυνατοί. Ο Joe Bird μένει ιδιαίτερα στη μνήμη, καθώς ο νεαρός ηθοποιός ανταπεξέρχεται σε σκηνές που θα δυσκόλευαν και έναν έμπειρο ενήλικα. Οι Otis Dhanji (Ντάνιελ), Zoe Terakes (Χέιλι), Chris Alosio (Τζος) και Marcus Johnson (Μαξ) αποδίδουν σωστά τις διαφορετικές φιγούρες της παρέας, που είναι ταυτόχρονα συμπαθείς και εκνευριστικές, όπως ακριβώς οι πραγματικοί έφηβοι.
Και υπάρχει και η Miranda Otto ως Σου. Η ηθοποιός που γνωρίσαμε ως Εόουιν στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών εκπροσωπεί εδώ τον κόσμο των ενηλίκων, και παρότι έχει λιγότερο χρόνο στην οθόνη, κάθε εμφάνισή της δίνει βάρος στην ταινία. Σωστή επιλογή: ένα γνώριμο, αξιόπιστο πρόσωπο που δίνει σταθερότητα στο νεανικό καστ.
Αυτό που πραγματικά λειτουργεί: το πένθος κάτω από το πάρτι
Το μεγαλύτερο κόλπο του Μίλα Μου είναι ότι, ενώ λειτουργεί άψογα ως απλή, τρομακτική ταινία τρόμου, στην ουσία μιλάει και για κάτι εντελώς άλλο. Για το γιατί κάποιος απλώνει το χέρι ξανά και ξανά σε κάτι που ξέρει ότι τον βλάπτει. Το χέρι εδώ είναι σαφώς κάτι παραπάνω από καταραμένο αντικείμενο: μπορεί να είναι εξάρτηση, φυγή, τρόπος να αποφύγεις τη μοναξιά, μια στιγμιαία σύνδεση που είναι καλύτερη από το τίποτα.
Γι' αυτό η ταινία δεν τρομάζει μόνο, αλλά και πονάει. Υπάρχουν σκηνές μετά από τις οποίες δεν μου έμεινε ο φόβος, αλλά ένα θλιμμένο, βαρύ συναίσθημα. Κάτι σπάνιο στις σημερινές ταινίες είδους, που συχνά αρκούνται σε ένα αποτελεσματικό τρόμαγμα.
Και η εικαστική πλευρά υπηρετεί τον ίδιο σκοπό. Οι εμφανίσεις των πνευμάτων, το μακιγιάζ και τα εφέ των κατοχών είναι συγκρατημένα αλλά ανατριχιαστικά καλά, και τα πρακτικά εφέ έχουν εμφανώς μεγάλο βάρος. Υπάρχουν μερικές σκηνές βίας τόσο ωμές που γύρισα το κεφάλι μου ασυναίσθητα, και αυτό δεν το συνηθίζω.
Πού σκοντάφτει λίγο;
Τέλεια η ταινία δεν είναι. Στο μεσαίο κομμάτι, οι αποφάσεις των ηρώων είναι κάποιες φορές τόσο παράλογες που σήκωσα το φρύδι ακόμη και με τα μέτρα του τρόμου. Καταλαβαίνω, βέβαια, ότι μιλάμε για εφήβους και αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο, αλλά σε ένα δυο σημεία ένιωσα ότι το σενάριο σπρώχνει βολικά τους χαρακτήρες προς τον επόμενο εφιάλτη.
Και η μυθολογία γύρω από το χέρι μένει σκόπιμα θολή. Εμένα δεν με ενόχλησε, μάλιστα πιστεύω ότι έτσι είναι καλύτερα, όμως όποιος θέλει τους κανόνες και την προέλευση ξεκάθαρα εξηγημένους μπορεί να απογοητευτεί. Η ταινία στηρίζεται περισσότερο σε συναισθήματα παρά σε εξηγήσεις.
Και μια σημαντική προειδοποίηση: η βία εδώ δεν είναι διακοσμητική. Όσοι προτιμούν έναν πιο ήπιο, ατμοσφαιρικό τρόμο ίσως βρουν κάποια σημεία υπερβολικά. Δεν είναι ελάττωμα, αλλά καλό είναι να το ξέρετε πριν τη διαλέξετε για μια χαλαρή βραδιά σινεμά.
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Για όσους αγαπούν τον σύγχρονο τρόμο με επίκεντρο τους χαρακτήρες, όπου πίσω από τα τρομάγματα υπάρχει πραγματικό συναισθηματικό διακύβευμα, και δεν φοβούνται τις ωμές, βίαιες σκηνές.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Για όσους θέλουν μια ανάλαφρη, διασκεδαστική ανατριχίλα ή δυσκολεύονται με τη σκληρή σωματική βία και τις βαριές ιστορίες για το πένθος.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: Hereditary (2018), It Follows (2014), Ο Εξορκιστής (1973), Nope (2022)
Συχνές ερωτήσεις
Τι πραγματεύεται το Μίλα Μου;
Μια παρέα νεαρών αποκτά ένα ταριχευμένο χέρι με το οποίο μπορεί να επικοινωνήσει με πνεύματα. Το παιχνίδι γίνεται η μεγάλη ατραξιόν των πάρτι, μέχρι που κάποιος αφήνεται να καταληφθεί για πολύ ώρα και απελευθερώνει τρομακτικές δυνάμεις.
Πότε βγήκε το Μίλα Μου στους ελληνικούς κινηματογράφους;
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στην Ελλάδα στις 2 Νοεμβρίου 2023.
Πόση είναι η διάρκεια του Μίλα Μου;
Η ταινία διαρκεί 95 λεπτά.
Ποιοι σκηνοθέτησαν το Μίλα Μου;
Την ταινία σκηνοθέτησαν ο Michael Philippou και ο Danny Philippou.
Ποιος παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Μίλα Μου;
Τη Μία, την πρωταγωνίστρια, υποδύεται η Sophie Wilde, ενώ στο καστ βρίσκονται επίσης η Alexandra Jensen, ο Joe Bird και η Miranda Otto.
Θα πιάσεις το χέρι ή θα μείνεις έξω από το πάρτι;
Εγώ θα το έπιανα ξανά, τουλάχιστον μέσα στην αίθουσα. Το Μίλα Μου είναι από τις σπάνιες ταινίες τρόμου που ψυχαγωγούν, τρομάζουν και συγκλονίζουν ταυτόχρονα, και τα δίδυμα Philippou το σερβίρουν με τόση αυτοπεποίθηση που δύσκολα πιστεύεις ότι πρόκειται για την πρώτη τους μεγάλου μήκους. Η ερμηνεία της Sophie Wilde αξίζει από μόνη της το εισιτήριο, και η ταινία θα σας μείνει στο μυαλό για καιρό. Για τους φίλους του είδους είναι υποχρεωτική. Όσοι πάλι κάνουν ακόμη δειλά βήματα στον τρόμο, ας είναι προετοιμασμένοι: αυτό το χέρι δεν σε αφήνει εύκολα.