Always Lalisa recensie: een wereldster die eindelijk onder haar eigen naam spreekt
Sommige sterren ken je van duizenden foto's en toch weet je eigenlijk niets over ze. Lalisa Manoban is precies zo iemand. Always Lalisa laat al met de titel weten dat de film voorbij de podiumpersoonlijkheid Lisa wil kijken, helemaal tot aan Lalisa. Of dat lukt, daarover zullen de meningen verschillen. Maar fans gaan de zaal zeker niet teleurgesteld uit.
Een sympathieke, glanzende en goed getimede sterrenfilm die meer openhartigheid belooft dan hij uiteindelijk laat zien, maar Lalisa's uitstraling draagt bijna alles.
Always Lalisa: trailer
Filmgegevens
| Regie | Sue Kim |
|---|---|
| Cast | Lalisa Manoban |
| Speelduur | 98 min |
| Land | Amerikaanse films |
Lisa of Lalisa? De titel verraadt alles
Eerst het belangrijkste: de titel. Always Lalisa speelt niet voor niets met twee namen. Lisa is het merk dat de wereld kent, een van de grootste gezichten van de K-pop, de ster van podia, campagnebeelden en miljoenen volgers. Lalisa is haar volledige naam, de persoon die achter dat alles schuilgaat. De film draait om die tweestrijd, en al in de eerste minuten voel je dat dit contrast de as van het geheel wordt.
Spoilers krijg je hier niet. Dat is ook niet waar het om gaat: bij dit soort films tellen niet de wendingen, maar de sfeer en de nabijheid. De vraag is niet wat er gebeurt, maar of we geloven wat we zien. Ik geloofde het grotendeels, al rook ik af en toe duidelijk het zorgvuldig opgepoetste imago.
Eén naam op de aftiteling, en dat is geen toeval
Op de castlijst staat precies één naam: Lalisa Manoban. Dat is op zich al een gewaagde keuze, want één persoon moet 98 minuten dragen. Gelukkig is Lalisa het soort performer waar je je ogen niet van af kunt houden. De camera houdt van haar, en dat weet ze heel goed. Haar podiumprésence, haar gebaren en haar blikken verraden een professionaliteit die door jaren keihard werken zo scherp is geslepen.
Tegelijk zit daar ook een valkuil. Wie zo goed is voor de camera, maakt het lastig te zien waar de act ophoudt en de mens begint. Op haar beste momenten laat Lalisa de vermoeidheid, de onzekerheid en haar alledaagse kant zien, en dat zijn veruit de sterkste scènes. Zodra ze weer in sterrenmodus schiet, koelt de film ook een graadje af.
De hand van Sue Kim: elegant, maar voorzichtig
Regisseur Sue Kim begrijpt duidelijk met wie ze werkt. Beeldmatig is de film elegant, de montage heeft vaart en de speelduur van 98 minuten is een uitstekende keuze. Hij rekt niets uit en probeert geen epos van drie uur te zijn, zoals bij dit soort sterrenportretten nogal eens gebeurt. Voor een middagvoorstelling of een avondje thuis is de lengte ideaal.
Wat ik miste, is wat meer lef. Amerikaanse sterrenfilms trappen vaak in de val dat ze zo zuinig zijn op het imago van hun hoofdpersoon dat de wrijving verdwijnt: het conflict, die paar ongemakkelijke momenten waardoor een portret echt blijft hangen. Always Lalisa speelt in dat opzicht op safe. Mooi, prettig, soms ontroerend, maar zelden verrassend.
Wat echt werkt
- Lalisa's uitstraling. Geen overdrijving: zij is zelf het grootste special effect van de film.
- Het tempo. De 98 minuten zitten strak in elkaar, de film zakt niet in en verveelt niet.
- Het geluid en de muzikale momenten. Bij een film over zo'n artiest is dat cruciaal, en hier zit het goed: het geluid is krachtig en komt in de bioscoop extra goed tot zijn recht.
- De stillere scènes. Wanneer de film vertraagt en Lalisa gewoon mens laat zijn, ontstaat de echte magie.
Die momenten zijn ruim voldoende om fans keer op keer naar de film te laten terugkeren, en om ook een buitenstaander te laten begrijpen waarom miljoenen mensen met haar dweperen.
Waar het wringt
De grootste zwakte is de dramaturgie. Omdat de film om één persoon draait en niet te diep wil graven, gaat hij in het middendeel merkbaar in herhaling. Steeds dezelfde emotionele tonen, dezelfde glitter, dezelfde mooie maar ietwat steriele sfeer. Wie geen fan is, ziet dat stuk makkelijk aan zich voorbijglijden.
Dan is er de vraag voor wie dit eigenlijk is. De film is overduidelijk vooral gemaakt voor wie Lisa al kent en liefheeft. Een volslagen buitenstaander krijgt weinig houvast. Dat is niet per se erg, maar je moet wel weten waar je aan begint. Dit is geen kritisch, onthullend portret, maar een liefdevol cadeau dat de ster op haar allermooist laat zien.
Toch hoort deze film binnen het genre bij de betere. Hij haalt niet het niveau van de concert- en portretfilms die echt kwetsbaar durfden te zijn, maar steekt ver uit boven pure reclamefilms.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Verplichte kost voor elke Lisa- en K-popfan, en een goede keuze voor wie houdt van muzikale sterrenportretten en wil weten wie er achter de glitter zit.
- Sla hem liever over als: Wie een harde, onthullende documentaire verwacht, of wie popcultuur en de sterrenwereld gewoon koud laten, gaat zich waarschijnlijk vervelen.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Blackpink: Light Up the Sky (2020), Miss Americana (2020), Gaga: Five Foot Two (2017), Taylor Swift: The Eras Tour (2023)
Veelgestelde vragen
Hoe lang duurt Always Lalisa?
De film heeft een speelduur van 98 minuten.
Wie regisseerde Always Lalisa?
De film is geregisseerd door Sue Kim.
Wie speelt er in Always Lalisa?
De hoofdrol is voor Lalisa Manoban.
Uit welk land komt Always Lalisa?
Always Lalisa is een Amerikaanse productie.
Is het de moeite waard om 98 minuten met Lalisa door te brengen?
Ben je fan, dan is het geen vraag: ja, en waarschijnlijk meer dan eens. Ben je alleen nieuwsgierig naar het geheim van een van de bekendste popsterren ter wereld, geef de film dan ook gerust een kans. Lalisa's aanwezigheid is echt bijzonder, en dankzij de strakke speelduur hoef je niet bang te zijn dat de film zichzelf uitrekt. Een diepgravend, ongefilterd portret moet je alleen niet verwachten. Always Lalisa is een glanzend, liefdevol eerbetoon dat de deur naar de echte Lalisa soms op een kier zet, maar nooit helemaal opengooit. Voor mij is dit een stevige zeven voor de fans, die op zijn beste momenten tegen een acht aan schuurt.