The Hunger Games: Sunrise on the Reaping voorlopige recensie: terug naar Panem, en dit keer menen ze het
Er zijn weinig franchises die zo vaak hebben laten zien dat ze nog iets te vertellen hebben. The Hunger Games is er één van. Sunrise on the Reaping komt eraan, geregisseerd door Francis Lawrence en met een cast waar fans nu al klamme handen van krijgen. We hebben de film nog niet gezien, maar op basis van de voortekenen vertel ik je graag wat je kunt verwachten en waar het mis zou kunnen gaan.
Op papier is dit een van de sterkste pakketten uit de hele reeks. De vraag is alleen of de film zo duister durft te zijn als hij belooft.
Filmgegevens
| Regie | Francis Lawrence |
|---|---|
| Cast | Maya Hawke, Mckenna Grace, Jesse Plemons, Jennifer Lawrence, Glenn Close, Elle Fanning |
| Genre | Avonturenfilms |
| Land | Amerikaanse films |
Waarom maakt een nieuwe terugkeer naar Panem ons zo nieuwsgierig?
Eerlijk is eerlijk: als er een nieuw deel wordt aangekondigd van een reeks die al vier hoofdfilms en een prequel achter de rug heeft, is wantrouwen je eerste reactie. Hollywood hangt vol uitgemolken merken waar tot de laatste cent alles uit geperst wordt. The Hunger Games viel daar altijd buiten. Al de eerste film uit 2012 wilde meer zijn dan een tieneravontuur. Hij ging over de verstrengeling van showbizz en geweld en over de verantwoordelijkheid die je als kijker draagt, en dat zo direct als grote studiofilms zelden aandurven.
Met The Hunger Games: The Ballad of Songbirds & Snakes uit 2023 bleek vervolgens dat deze wereld ook zonder de bekende heldin overeind blijft. Foutloos was die film niet, en de lengte liet het publiek hier en daar flink zweten, maar hij bewees dat de politieke machinerie van Panem op zichzelf spannend genoeg is om er opnieuw voor naar de bioscoop te gaan. Sunrise on the Reaping kan op dat vertrouwen bouwen, en ik ben geneigd het de film te geven.
De studio verstopt de film bepaald niet, maar behandelt hem duidelijk als een van de vlaggenschepen van het seizoen.
Francis Lawrence, de vaste regisseur van Panem
Als iemand deze wereld kent, dan is het Francis Lawrence. Hij nam de reeks over bij het tweede deel, en sinds Catching Fire is hij in feite de visuele baas van Panem. Ook de prequel kwam van zijn hand. Dat is tegelijk de grootste garantie en het grootste risico.
De garantie spreekt voor zich: Lawrence weet hoe hij de kitscherige glitter van het Capitool en de modderige armoede van de districten in één beeld tegen elkaar laat botsen. Catching Fire geldt voor velen nog altijd als het hoogtepunt van de reeks, en niet voor niets. Daar vond hij de balans tussen actie in de arena en politieke thriller. Hij weet precies wanneer hij een gezicht het werk moet laten doen in plaats van een explosie.
Het risico is dat routine na zoveel films te comfortabel wordt. Dezelfde regisseur in dezelfde wereld zet makkelijk dezelfde beelden in elkaar. Ik hoop dat Lawrence dit keer iets durft: gedurfdere montage, een hardere sfeer, minder op safe spelen. Warmt hij alleen het beproefde recept op, dan krijgen we ook een goede film, maar geen gedenkwaardige.
Een cast waar je niet omheen kunt
Hier gaat mijn hart pas echt sneller kloppen. Even de aftiteling langs:
- Jesse Plemons: een van de beste karakteracteurs van dit moment, die met één trekje dreigend of zielig kan zijn. Sinds Breaking Bad en The Power of the Dog weten we dat hij zelfs stille figuren angstaanjagend maakt.
- Ralph Fiennes: als er in Panem iemand nodig is met een aura van macht, is hij je man. Fiennes speelt het kwaad en de gebroken mens even feilloos.
- Elle Fanning: kiest de laatste jaren opvallend gedurfde, gevarieerde rollen, en haar gevoel voor het groteske past perfect bij deze wereld.
- Kieran Culkin: na Succession is het lastig niet te grijnzen als zijn naam opduikt. Grootmeester van scherpgebekte, onvoorspelbare types.
- Glenn Close: een legende die alleen maar in beeld hoeft te verschijnen om een scène gewicht te geven.
- Maya Hawke en Mckenna Grace: twee sterke talenten van de jongere generatie die al hebben laten zien dat ze meer kunnen dan naast grote namen bestaan.
- Kara Tointon: voor het Britse publiek een bekend gezicht, ik ben benieuwd wat ze meebrengt.
En dan zijn er natuurlijk de twee namen waar oude fans van opkijken: Jennifer Lawrence en Josh Hutcherson, de twee hoofdrolspelers uit de oorspronkelijke films. In welke vorm en hoe groot hun rol precies is, daar ga ik niet naar gissen, maar alleen al het feit dat ze op de lijst staan is enorm emotioneel kapitaal. Zo'n brug tussen de oude en de nieuwe films is ook een riskant spel. Blijft het bij een nostalgisch knipoogje, dan is het goedkoop. Krijgen ze een betekenisvolle rol, dan kan dat zomaar het hart van de film worden.
Wat kan dit een van de beste delen van de reeks maken?
Ik ben om drie redenen optimistisch. De eerste is de diepte van de cast. Je ziet zelden een franchisefilm waarin ook de bijrollen door acteurs van dit kaliber worden gespeeld. Plemons, Fiennes, Culkin en Close bij elkaar voelt alsof iemand een prijzendrama heeft gecast, geen avonturenfilm.
De tweede is de ervaring van de regisseur. Francis Lawrence is al zo vaak in deze wereld geweest dat hij niets meer hoeft in te studeren. Hij kan meteen in het diepe springen en dat in het beste geval gebruiken om de nadruk op personages en spanning te leggen.
De derde is de blijvende actualiteit van het thema. Het uitgangspunt van The Hunger Games, een samenleving die tot toeschouwer is gemaakt en geweld als vermaak, is in al die jaren helaas niets verbleekt. In het tijdperk van sociale media klinkt het misschien zelfs scherper dan in 2012. Als de film dat beseft en er ook iets mee doet, vermaakt hij niet alleen, maar doet hij ook een beetje pijn. Precies zoals het hoort.
Waar kan het misgaan?
Het zou niet eerlijk zijn om de risico's te verzwijgen. Het grootste zit in de leeftijdsgrens en de toon. Het verhaal van Panem is brutaal, en de verleiding is er altijd om voor een breed publiek de scherpe randjes eraf te halen. Wordt de film te voorzichtig, dan gaat juist de wreedheid verloren waardoor deze wereld werkt.
Het tweede risico is de drukte. Met zoveel grote namen kan het gebeuren dat geen enkele acteur genoeg ruimte krijgt. Een Ralph Fiennes of Glenn Close verspillen aan twee scènes is zonde, en ook de jonge cast kan verdwijnen in de sterrenparade.
Het derde is vermoeidheid. Wie bij de prequel al het gevoel had dat Panem buiten adem raakte, moet door dit deel overtuigd worden dat er nog iets nieuws onder de zon is. Dat hangt volgens mij niet van het spektakel af, maar van hoe fris het scenario is.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Verplichte kost voor elke Hunger Games-fan, en voor iedereen die houdt van grote, duistere bioscoopavonturen met een politieke angel. Fans van Plemons, Fiennes en Culkin krijgen er een extra feestdag bij.
- Sla hem liever over als: Wie bij de vorige delen al voelde dat deze wereld niets voor hem is, wordt waarschijnlijk ook door deze film niet bekeerd. Ook wie alleen licht en zorgeloos vermaak zoekt, zit hier niet helemaal goed.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: The Hunger Games: Catching Fire (2013), The Hunger Games: The Ballad of Songbirds & Snakes (2023), The Hunger Games (2012), The Maze Runner (2014), Divergent (2014)
Veelgestelde vragen
Wie regisseert The Hunger Games: Sunrise on the Reaping?
Francis Lawrence, die eerder al meerdere delen van de reeks regisseerde, waaronder Catching Fire en The Ballad of Songbirds & Snakes.
Wie spelen er mee in de nieuwe Hunger Games-film?
Onder meer Maya Hawke, Mckenna Grace, Jesse Plemons, Jennifer Lawrence, Glenn Close, Elle Fanning, Ralph Fiennes, Josh Hutcherson, Kieran Culkin en Kara Tointon.
Speelt Jennifer Lawrence mee in Sunrise on the Reaping?
Ja, zowel Jennifer Lawrence als Josh Hutcherson staan op de castlijst van de film.
Wat voor film is Sunrise on the Reaping?
Een Amerikaanse avonturenfilm en het nieuwste deel uit de Hunger Games-reeks.
Is het de moeite waard om af te tellen tot de terugkeer naar Panem?
Wat mij betreft wel, en niet zo'n beetje ook. Sunrise on the Reaping heeft op papier alles wat een sterk franchisevervolg nodig heeft: een ervaren regisseur die deze wereld van binnenuit kent, een verbluffend sterke cast en een thema dat helaas nog altijd even scherp is als ooit. Mijn verwachting ligt daarom hoog, maar niet blind: het succes van de film hangt ervan af of hij wreed en persoonlijk durft te zijn, of genoegen neemt met veilige, glimmende routine. Ik zet in op de gedurfdere versie. Zodra de film draait, weten we of ik gelijk krijg. Tot die tijd mag je hem gerust alvast in je agenda zetten.