90 minut do wolności: recenzja. Chris Pratt ma półtorej godziny, żeby algorytm go nie stracił
Dziewięćdziesiąt minut, jedno krzesło, martwa żona i maszyna, która przy 92 procentach bez wahania pociąga za spust. Thriller science fiction 90 minut do wolności Timura Bekmambetova stoi na pomyśle, który chętnie przemielilibyśmy w głowie jeszcze w kolejce po popcorn. Pytanie tylko, na ile sam film potrafi wycisnąć tę genialnie prostą pułapkę.
Zwarty, pomysłowy, momentami tanio kombinujący thriller sci-fi, który działa głównie dzięki świetnemu punktowi wyjścia i chłodnej obecności Rebekki Ferguson.
90 minut do wolności: zwiastun
Informacje o filmie
| Original | Mercy |
|---|---|
| Premiera w Polsce | 23.01.2026 |
| Reżyseria | Timur Bekmambetov |
| Obsada | Rebecca Ferguson, Chris Pratt, Annabelle Wallis, Noah Fearnley, Kenneth Choi, Kylie Rogers |
| Gatunek | Filmy sci-fi, Filmy akcji, Thrillery |
| Czas trwania | 100 min |
| Kraj | Filmy amerykańskie |
O czym to jest? Sędzia, ława przysięgłych i kat w jednej maszynie
W świecie filmu morderców wcale nie ubyło, za to policjantów jest coraz mniej. Ich miejsce zajmuje Sąd Mercy, który jest jednocześnie policją, sędzią i wykonawcą wyroków. Kto przed nim stanie, dostaje dokładnie 90 minut na udowodnienie swojej niewinności. Jeśli po upływie czasu system uzna, że z prawdopodobieństwem co najmniej 92 procent oskarżony popełnił zbrodnię, egzekucja następuje natychmiast. Żadnej apelacji, żadnych adwokackich sztuczek, żadnej kolejnej rozprawy.
Haczyk polega na tym, że tym razem na ławie oskarżonych ląduje detektyw Raven, który sam pomagał ten system uruchomić. Teraz to on siedzi przypięty pasami do krzesła, oskarżony o zabójstwo żony, a do dyspozycji ma nagrania ze wszystkich kamer w mieście. Tyle wystarczy wiedzieć przed seansem. Siła filmu tkwi właśnie w tym, że widz razem z Ravenem próbuje poskładać elementy układanki.
Już sam próg 92 procent to świetny haczyk. Nie 100, nie 99. Liczba, która brzmi jednocześnie naukowo precyzyjnie i przerażająco arbitralnie. Ta zimna, statystyczna logika przenosi film poza zwykłe kino akcji, na nieco bardziej refleksyjny grunt.
Chris Pratt ze związanymi rękami
Większość z nas zna Chrisa Pratta jako wyluzowanego, sypiącego żartami bohatera kina akcji, wystarczy przypomnieć Strażników Galaktyki czy serię Jurassic World. Tutaj jego główna broń, fizyczny luz, zostaje mu praktycznie odebrana: postać jest przypięta do krzesła. To odważny wybór i Pratt w dużej mierze daje sobie radę. Rozpacz, złość i podejrzenie, że może sam nie jest do końca pewien własnej racji, dobrze widać na jego twarzy.
Nie powiedziałbym, że to rola życia. Chwilami przebija się jeszcze ten znajomy, lekko zadowolony z siebie uśmieszek, który u człowieka skazanego na śmierć wygląda dziwnie. Ogólnie jednak to jedna z jego ciekawszych prac ostatnich lat, bo wreszcie musi opierać się nie na charyzmie, ale na napięciu.
Rebecca Ferguson, najpiękniejszy algorytm
Jeśli jest jeden powód, żeby kupić bilet, to jest nim Rebecca Ferguson w roli maszynowej sędzi. W filmach z serii Mission: Impossible i w Diunie udowodniła już, że jednym spojrzeniem potrafi zawładnąć sceną. Tu przekuwa tę umiejętność w pozbawioną emocji, a jednak dziwnie ludzką sztuczną inteligencję. Głos ma spokojny, spojrzenie nieprzeniknione i właśnie to przyprawia o ciarki.
Obsadę uzupełniają Annabelle Wallis, Noah Fearnley, Kenneth Choi, Kylie Rogers i Chris Sullivan. Oni pracują raczej w tle, bo film wyraźnie opiera się na pojedynku Pratta z Ferguson. Ten duet jest kręgosłupem całości i kiedy tych dwoje się ściera, film pokazuje się z najlepszej strony.
Bekmambetov i magia ekranów
Timur Bekmambetov to nie anonim: wyreżyserował Wanted, film, w którym kule zakręcają w locie, a jako producent stał się jednym z najbardziej znanych pionierów thrillerów rozgrywających się na ekranach komputerów, czego przykładem jest Searching. To doświadczenie jest tu na wagę złota. 90 minut do wolności żongluje nagraniami z kamer, danymi i monitorami, a Bekmambetov wie, jak sprawić, by świat złożony z ekranów trzymał w napięciu.
Subtelność nie jest jednak jego mocną stroną. Zdarzają się momenty, gdy montaż jest zbyt nerwowy, a pomysły wizualne bardziej krzykliwe niż mądre. Za to 100 minut metrażu to duża zaleta: film nie przeciąga, a wbudowane 90 minut odliczania trzyma widza w fotelu niemal w czasie rzeczywistym. Czujemy, jak przesypuje się piasek w klepsydrze.
Gdzie myli się nawet maszyna
Największą słabością filmu jest to, że punkt wyjścia jest znacznie głębszy niż to, co ostatecznie robi z nim scenariusz. Wyroki wydawane przez sztuczną inteligencję, przepaść między prawdopodobieństwem a prawdą, społeczeństwo nadzoru: to wszystko świetne tematy, ale film często poprzestaje na ich zasygnalizowaniu i wraca biegiem do thrillera. Kto liczy na filozofowanie na poziomie Raportu mniejszości, trochę się rozczaruje.
Strona wizualna też jest nierówna: rozwiązania ekranowe są pomysłowe, ale wizja miasta przyszłości nie zapada w pamięć, a muzyka raczej towarzyszy napięciu, niż je buduje. To jednak wady, przy których film wciąż daje sporo frajdy, zwłaszcza jeśli nie oczekujemy od niego więcej, niż oferuje: szybkiego kina gatunkowego opartego na sprytnym pomyśle.
Komu polecamy?
- Dla ciebie, jeśli: Dla miłośników thrillerów rozgrywanych w czasie rzeczywistym i w ciasnej przestrzeni, fanów sci-fi o sztucznej inteligencji oraz tych, którzy chcieliby zobaczyć Chrisa Pratta w poważniejszej roli.
- Lepiej odpuść, jeśli: Kto oczekuje głębokiej, filozoficznej science fiction albo wizualnej uczty, lub kogo irytuje szybko montowana reżyseria oparta na ekranach, ten lepiej niech odpuści.
Jeśli ci się podoba, zobacz też: Raport mniejszości (2002), Searching (2018), Wanted (2008), Winni (2018), Ex Machina (2014)
Najczęstsze pytania
Kiedy 90 minut do wolności weszło do polskich kin?
Polska premiera kinowa filmu odbyła się 23 stycznia 2026 roku.
O czym jest film 90 minut do wolności?
W niedalekiej przyszłości o losie podejrzanych decyduje Sąd Mercy. Detektyw Raven, który sam pomagał uruchomić ten system, zostaje oskarżony o zabójstwo żony i ma 90 minut, by udowodnić swoją niewinność, zanim maszyna wykona wyrok.
Ile trwa 90 minut do wolności?
Film trwa 100 minut.
Kto wyreżyserował 90 minut do wolności i kto gra główne role?
Reżyserem jest Timur Bekmambetov. W rolach głównych występują Chris Pratt i Rebecca Ferguson, a obok nich Annabelle Wallis, Noah Fearnley, Kenneth Choi, Kylie Rogers i Chris Sullivan.
Czy 90 minut do wolności zasługuje na uniewinnienie?
U nas maszyna się nie włącza: 90 minut do wolności spokojnie przekracza próg potrzebny do uniewinnienia. To nie jest rewolucyjne sci-fi i zabrakło odwagi, by ze świetnego pomysłu zrobić prawdziwy eksperyment myślowy. Mimo to film jest zwarty, szybki i daje sporo rozrywki, a sama Rebecca Ferguson jest warta ceny biletu. Jeśli masz ochotę na wieczorne 100 minut pełnych adrenaliny, po których jeszcze w drodze do domu będziesz się zastanawiać, na ile powierzył(a)byś swoje życie algorytmowi, ten film cię nie zawiedzie.