Greenland 2 recenzja: Gerard Butler nawet po końcu świata dźwiga rodzinę na plecach
Kometa już uderzyła, świat legł w gruzach, a Gerard Butler wciąż nie ma ani jednego spokojnego dnia. Greenland 2 zaczyna się tam, gdzie większość filmów katastroficznych puszcza napisy końcowe: przy przetrwaniu po przetrwaniu. Pomysł jest dobry, wykonanie solidne, nawet jeśli gatunku na nowo nie wymyśla.
Zwarta, poważna w tonie kontynuacja kina katastroficznego, która zamiast spektakularnej zagłady skupia się na rodzinie brnącej przez ruiny i wyciska z tego więcej, niż można by się spodziewać.
Greenland 2: zwiastun
Informacje o filmie
| Original | Greenland 2: Migration |
|---|---|
| Reżyseria | Ric Roman Waugh |
| Obsada | Gerard Butler, Morena Baccarin, Roman Griffin Davis, Amber Rose Revah, Sophie Thompson |
| Gatunek | Filmy katastroficzne |
| Czas trwania | 98 min |
| Kraj | Filmy angielskie, Filmy amerykańskie |
O czym jest życie po bunkrze, bez spoilerów
Punkt wyjścia jest prosty i właśnie w tym tkwi jego siła. Niedługo po tym, jak kometa zdziesiątkowała życie na Ziemi, rodzina Garritych musi porzucić bezpieczne schronienie w grenlandzkim bunkrze. Nie mają wyboru: trzeba wyjść do świata, który rozpadł się na kawałki, i znaleźć nowy dom. Tyle wystarczy, więcej nie zdradzę, bo spora część frajdy bierze się z tego, że nie wiesz, co czeka za kolejnym zakrętem.
Od razu spodobało mi się jedno: sequel nie próbuje przebić poprzednika jeszcze większym wybuchem. Zagłada już się wydarzyła, teraz trzeba żyć z jej skutkami. Ten kierunek postapokaliptycznego kina drogi jest znacznie bliższy filmom o przetrwaniu niż klasycznym hollywoodzkim widowiskom o końcu świata i zdecydowanie wychodzi mu to na dobre.
Krótka powtórka: skąd wyruszyliśmy
Kto widział Greenland z 2020 roku, pamięta, że był to zaskakująco udany film katastroficzny. Nie cyrk w stylu Rolanda Emmericha, w którym wieżowce padają jak kostki domina, tylko bardziej zdyscyplinowana, skupiona na ludziach historia, w której prawdziwą stawką była spójność rodziny. Właśnie dlatego trafił u mnie na półkę gdzieś na granicy guilty pleasure i filmów, które da się traktować całkiem poważnie.
Druga część utrzymuje ten sam ton. Nastrój jest ponury, humoru jak na lekarstwo, a film traktuje swój świat serio. Jeśli w pierwszej części pytanie brzmiało, czy rodzina dotrze do bunkra, teraz brzmi: ile są warci bez jego ścian. Moim zdaniem to logiczny i odważny krok, bo po sukcesie jedynki najwygodniej byłoby zaserwować tę samą ucieczkę jeszcze raz, tylko za większe pieniądze.
Gerard Butler, niezniszczalna maszyna do przetrwania, i spółka
Gerard Butler w ostatnich latach w zasadzie zbudował sobie własny gatunek: zmęczony, twardy facet, który zniesie każdy cios i dla rodziny zrobi wszystko. Tu dostajemy to samo, ale nie w wersji superbohaterskiej. W tej serii Butler zawsze jest bardziej bezbronny i ludzki niż w swoich filmach akcji i w sequelu nic się pod tym względem nie zmienia. To nie jest rola na oscarową galę, ale aktor dokładnie wie, czego film od niego chce, i jest wiarygodny.
Morena Baccarin nie jest tu typową zatroskaną żoną do ozdoby, tylko równorzędną partnerką, a chemia między nimi nadal działa. Roman Griffin Davis, którego wielu kojarzy z Jojo Rabbit, daje głos młodszemu pokoleniu i dobrze, że dziecięca postać nie jest tylko ciężarem na barkach dorosłych. Z drugiego planu Amber Rose Revah i Sophie Thompson dodają historii kolorytu, choć uwaga konsekwentnie pozostaje przy rodzinie Garritych.
Ręka Rica Romana Waugha
Ric Roman Waugh i Gerard Butler to od dawna zgrany duet: wspólnie zrobili choćby Świat w ogniu i oczywiście pierwszego Greenlanda. Styl Waugha nie polega na błysku. Woli kino twardo stąpające po ziemi, z wrażeniem kamery z ręki, przyklejonej do perspektywy bohatera, a to strzał w dziesiątkę dla opowieści o rodzinie wędrującej przez ruiny.
Osobne brawa należą się za 98 minut metrażu. W czasach, gdy na blockbusterze spokojnie siedzimy dwie i pół godziny, odświeża brak waty. Tempo jest zwarte, sceny się nie dłużą i ani razu nie zerknąłem na zegarek. Taka oszczędność to w tym gatunku rzadka zaleta.
Co działa, a gdzie film się potyka
Zacznijmy od plusów:
- Klimat. Rozpadły świat jest przytłaczający, jałowy i wiarygodny. Nie wszystko musi płonąć, żebyśmy czuli, że coś zepsuło się nieodwracalnie.
- Rodzina w centrum. Stawka ma ludzką skalę i dlatego kibicujemy mocniej niż przy misji ratowania planety.
- Tempo. Krótko, konkretnie, bez przestojów.
I to, co nie pozwoliło mu wybić się wyżej:
- Przewidywalność. Kto widział kilka postapokaliptycznych filmów o przetrwaniu, wiele rzeczy odgadnie z wyprzedzeniem. Film raczej rzetelnie odhacza klisze gatunku, niż je wywraca.
- Brak świeżości jedynki. Poprzednik zapadał w pamięć, bo panikę przeżywaliśmy w trakcie katastrofy. W sequelu tego surowego, natychmiastowego strachu jest mniej.
- Muzyka. Robi swoje, podbija napięcie, ale po seansie nie została mi w głowie ani jedna melodia.
Gdzie go umieścić na mapie kina katastroficznego?
Film katastroficzny to jeden z najbardziej wdzięcznych i zarazem niewdzięcznych gatunków. Wdzięczny, bo koniec świata zawsze przyciąga widzów, niewdzięczny, bo łatwo osunąć się w pustą paradę efektów. Seria Greenland budzi sympatię, bo zamiast fajerwerków postawiła na rodzinę, a dwójka kontynuuje tę tradycję, tyle że w ciemniejszej tonacji.
Nastrojem lokuje się gdzieś pomiędzy wielką katastrofą z Pojutrza a beznadziejnym, cichym przetrwaniem z Drogi. Nie jest tak przytłaczający i artystyczny jak ten drugi, ale jest znacznie poważniejszy i bardziej przyziemny niż głośniejsze przedstawiciele gatunku. To nie jest rodzinne kino z popcornem: gdy chodzi o okrutniejszą stronę przetrwania, film nie oszczędza widza.
Komu polecamy?
- Dla ciebie, jeśli: Jeśli lubisz pierwszego Greenlanda, cenisz zmęczonych bohaterów Gerarda Butlera albo masz słabość do postapokaliptycznych opowieści o przetrwaniu, śmiało idź na seans.
- Lepiej odpuść, jeśli: Jeśli od kina katastroficznego oczekujesz przede wszystkim gigantycznej zagłady i orgii efektów albo przeszkadza ci przewidywalność gatunku, ta kontynuacja cię nie zaskoczy.
Jeśli ci się podoba, zobacz też: Greenland (2020), Pojutrze (2004), Droga (2009), Dzień zagłady (1998), 2012 (2009)
Najczęstsze pytania
O czym jest Greenland 2?
Niedługo po tym, jak kometa zdziesiątkowała życie na Ziemi, rodzina Garritych musi opuścić bezpieczny bunkier na Grenlandii i wyruszyć w rozbity na kawałki świat, by znaleźć nowy dom.
Ile trwa Greenland 2?
Film trwa 98 minut.
Czy Greenland 2 nadaje się dla dzieci?
Raczej nie dla młodszych widzów. To poważne, ponure kino, które nie oszczędza widza, gdy pokazuje okrutniejszą stronę przetrwania.
Kto wyreżyserował Greenland 2 i kto w nim gra?
Reżyserem jest Ric Roman Waugh, a w głównych rolach występują Gerard Butler, Morena Baccarin, Roman Griffin Davis, Amber Rose Revah i Sophie Thompson.
Czy trzeba znać pierwszą część przed seansem?
Nie jest to konieczne, ale warto: film jest kontynuacją Greenland z 2020 roku i daje znacznie więcej, jeśli wiesz, jak rodzina Garritych dotarła do bunkra.
Czy warto znów ruszyć w drogę z rodziną Garritych?
Moim zdaniem tak, jeśli wiesz, na co idziesz. Greenland 2 nie rewolucjonizuje kina katastroficznego i wcale nie próbuje. W zamian dostajemy rzetelnie złożoną, poważną w tonie, zwartą opowieść o przetrwaniu, w której ważniejsze od wybuchów jest to, czy rodzina zostanie razem na gruzach świata. Butler trzyma formę, Waugh wie, co robi, a 98 minut mija błyskawicznie. Kultowy to on nie będzie, ale na pochmurny wieczór to dokładnie to, czego trzeba: przytłaczający, ale nie beznadziejny. Ode mnie solidne 7/10.