Moscas: recenzja przedpremierowa. Zasady samotności i dziewięciolatek, który łamie je wszystkie
Jest taki rodzaj samotności, którego się nie przeżywa, tylko starannie się go buduje, jak twierdzę. Moscas rozbiera mury tej twierdzy, i jeśli wszystko pójdzie dobrze, nie zrobi tego taranem, tylko dziewięcioletnim chłopcem. Nowy film Fernanda Eimbckego, meksykańsko-hiszpańska koprodukcja, zapowiada się na podstawie tego, co już wiemy, na jedną z najcichszych, a zarazem najcieplejszych niespodzianek sezonu.
Obietnica cichego komediodramatu zbudowanego z drobnych gestów, w rękach reżysera, który doskonale wie, jak z niczego wykrzesać emocje.
Moscas: zwiastun
Informacje o filmie
| Reżyseria | Fernando Eimbcke |
|---|---|
| Obsada | Enrique Arreola, Teresita Sánchez |
| Gatunek | Komedie, Dramaty filmowe |
| Czas trwania | 102 min |
| Kraj | Filmy meksykańskie, Filmy hiszpańskie |
O czym jest Moscas? Bez spoilerów
Punkt wyjścia jest prosty i właśnie dlatego może zadziałać. Olga mieszka w ogromnym bloku i prowadzi życie poukładane według ścisłych reguł, bez przyjaciół i bez związku. To nie jest bohaterka, która siedzi w oknie i wzdycha do wielkiej miłości. Raczej ktoś, kto wszystko odłożył na swoje miejsce i bardzo by nie chciał, żeby ktokolwiek cokolwiek przestawił.
Potem pojawiają się pieniądze, a ściślej ich brak. Z powodów finansowych Olga musi wynająć pokój. Wprowadza się mężczyzna i tu zaczynają się komplikacje: lokator po kryjomu przemyca do mieszkania swojego dziewięcioletniego syna. A Olga, ku własnemu zaskoczeniu, zaczyna się do chłopca przywiązywać. Starannie zbudowany świat zaczyna pękać, a losy tej trójki splatają się coraz mocniej, wbrew woli gospodyni.
Tyle wiemy i szczerze mówiąc, tyle wystarczy. To nie jest film, w którym chodzi o zwrot akcji. Tu pytanie brzmi: jak topnieje ktoś, kto postanowił, że już nigdy nie odtaje?
Fernando Eimbcke, mistrz cichych chwil
Jeśli to nazwisko brzmi znajomo, to nie przypadek. Eimbcke to meksykański reżyser, który debiutanckim Temporada de patos zrobił pamiętny film z nastolatków zamkniętych w mieszkaniu i nudnego niedzielnego popołudnia. Potem Lake Tahoe i Club Sándwich pokazały, że interesują go nie wielkie wydarzenia, tylko pauzy pomiędzy nimi.
Dlatego właśnie pomysł na Moscas tak bardzo intryguje. Jedno mieszkanie, kilkoro ludzi, sekret i dziecko: to naturalne środowisko Eimbckego. Humor w jego filmach nie bierze się z puent, tylko z absurdu sytuacji, z niezręcznej ciszy, z tego, jak nieporadnie ludzie próbują się do siebie zbliżyć. Jeśli i tym razem złapie ten ton, etykieta komediodramatu nie będzie chwytem marketingowym, tylko trafnym opisem.
Przyznaję, że właśnie dlatego czekam na ten film naprawdę. Reżyser, który potrafi zrobić poruszający film o jedzeniu kanapek, na pewno powie coś ważnego o samotnej kobiecie i przemyconym dziecku.
Obsada: twarze, których nie znasz z plakatów
W głównych rolach występują Teresita Sánchez i Enrique Arreola. To nie są hollywoodzkie gwiazdy i przy takim filmie to wyraźna zaleta. Nie patrzymy na sławną aktorkę grającą samotną kobietę, tylko na samotną kobietę.
Postać Olgi to jednocześnie ogromna szansa i ogromne ryzyko. Zamkniętą w sobie bohaterkę, kurczowo trzymającą się reguł, bardzo łatwo zagrać jako antypatyczną albo nudną. Cały sekret tkwi w drobnych pęknięciach: w spojrzeniu, w przeciągniętym geście, w chwili, gdy sztywna twarz na sekundę pozwala sobie na uśmiech. Jeśli to się uda, serce filmu będzie na właściwym miejscu.
Największą niewiadomą jest dziewięcioletni chłopiec. Na dziecięcym aktorze taki film może się wyłożyć albo wygrać. Sądząc po wcześniejszych pracach Eimbckego, ufam, że umie pracować z młodymi aktorami i wydobyć z nich grę naturalną, a nie przesłodzoną.
Co może się w nim udać?
Kilka powodów, dla których jestem optymistą:
- Mieszanka gatunków. Spotkanie komedii i dramatu jest przy tym temacie niemal obowiązkowe. Sytuacja z tajnym lokatorem sama w sobie niesie komizm, bo ukrycie dziecka przed gospodynią, która żyje według sztywnych zasad, to nie lada wyczyn.
- Miejsce akcji. Wielki blok to świetna metafora: tysiące ludzi jeden na drugim, a każdy sam. Dobry reżyser może z tego wiele wyciągnąć także wizualnie.
- Długość. 102 minuty. Bez rozwlekania, bez ambicji na trzygodzinny epos. Tak kameralnej historii wystarczy dokładnie tyle.
- Aktualność tematu. Samotność nie jest dziś pobocznym motywem, tylko znakiem czasu. Film, który mówi o niej szczerze i z humorem, bardzo się kinom przyda.
Gdzie może się potknąć?
Nie byłbym uczciwy, gdybym tylko wiwatował. Historia o zgorzkniałym dorosłym, którego oswaja dziecko to jeden z najbardziej wytartych schematów w historii kina. Widzieliśmy ją sto razy i bardzo łatwo osunąć się w kicz, w muzykę wyciskającą łzy, w przewidywalny uścisk tuż przed napisami.
Drugie zagrożenie to właśnie największa siła Eimbckego: powolność. Kto liczy na komedię w szybkim tempie, łatwo się rozczaruje. To raczej nie będzie film, na którym cała sala ryczy ze śmiechu, tylko taki, przy którym uśmiechasz się po cichu, a dopiero w drodze do domu orientujesz się, że coś w tobie poruszył. Mnie to odpowiada idealnie, ale nie każdemu.
Jest też pytanie, na które z góry nie umiem odpowiedzieć: na ile wiarygodna okaże się relacja całej trójki. Jeśli ojciec stanie się tylko pretekstem do wspólnych scen Olgi i chłopca, film może wyjść jednostronny.
Komu polecamy?
- Dla ciebie, jeśli: Dla tych, którzy lubią ciche filmy w ludzkiej skali, gdzie humor i smutek siedzą obok siebie. Dla miłośników latynoamerykańskiego kina autorskiego to pozycja obowiązkowa.
- Lepiej odpuść, jeśli: Dla tych, którzy od komedii oczekują akcji, głośnych gagów albo szybkiego tempa. Długie, wymowne milczenia raczej ich znudzą.
Jeśli ci się podoba, zobacz też: Paterson (2016), Roma (2018), Perfect Days (2023), Amelia (2001)
Najczęstsze pytania
O czym jest Moscas?
O samotnej Oldze, która żyje według ścisłych reguł i wynajmuje pokój mężczyźnie. Ten po kryjomu sprowadza do mieszkania swojego dziewięcioletniego syna. Olga zaczyna przywiązywać się do chłopca, a jej świat się zmienia.
Ile trwa Moscas?
Film trwa 102 minuty.
Kto wyreżyserował Moscas?
Reżyserem jest Meksykanin Fernando Eimbcke.
Kto gra główne role w Moscas?
W głównych rolach występują Enrique Arreola i Teresita Sánchez.
Czy wpuścimy do kina tego tajnego lokatora?
Moim zdaniem tak, i to z otwartymi drzwiami. Na papierze Moscas to znajoma historia, ale trafiła w ręce reżysera, który zawsze wydobywał najwięcej z codziennych chwil. Jeśli Teresita Sánchez zdoła pokazać człowieka pod pancerzem Olgi, a film oprze się pokusie kiczu, dostaniemy mały, ale bardzo zapadający w pamięć film. Pójdę na niego przy pierwszej okazji i podejrzewam, że wyjdę z sali z sercem odrobinę cieplejszym, niż kiedy wchodziłem. Przewidywana ocena: mocne osiem.