Dune: Part Three, κριτική πριν την πρεμιέρα: ο Villeneuve επιστρέφει στην έρημο και αυτή τη φορά παίζει τα ρέστα του
Λίγοι σκηνοθέτες μπορούν να πουν ότι με δύο διαδοχικές ταινίες άλλαξαν αυτό που περιμένουμε από ένα blockbuster. Ο Denis Villeneuve το έκανε ακριβώς αυτό με τα δύο πρώτα Dune. Στις 17 Δεκεμβρίου 2026 έρχεται το Dune: Part Three και το διακύβευμα είναι μεγαλύτερο από ποτέ: στο κλείσιμο μιας τριλογίας δεν αρκεί να σε εντυπωσιάσει, πρέπει κάπου να καταλήξει.
Στα χαρτιά, το μεγαλύτερο γεγονός επιστημονικής φαντασίας της χρονιάς. Αν ο Villeneuve κρατήσει τη φόρα του, τα Χριστούγεννα η μεγάλη οθόνη θα γεμίσει ξανά άμμο.
Στοιχεία ταινίας
| Πρεμιέρα στην Ελλάδα | 17.12.2026 |
|---|---|
| Σκηνοθεσία | Denis Villeneuve |
| Πρωταγωνιστούν | Timothée Chalamet, Jason Momoa, Zendaya, Rebecca Ferguson, Anya Taylor-Joy, Robert Pattinson |
| Είδος | Ταινίες επιστημονικής φαντασίας |
| Χώρα | Αμερικανικές ταινίες |
Πίσω στο Αρράκις, για τρίτη φορά
Να το ξεκαθαρίσω από την αρχή: πρόκειται για κριτική πριν την πρεμιέρα. Την ταινία δεν την έχει δει ακόμη κανείς, οπότε όσα διαβάζετε εδώ στηρίζονται στους δημιουργούς, στο καστ και στις δύο ταινίες που μας έφεραν ως εδώ. Δεν θα επινοήσω λεπτομέρειες πλοκής, αφού ούτε το στούντιο έχει αποκαλύψει πολλά, και καλύτερα έτσι. Στον κόσμο του Dune η ανακάλυψη είναι η μισή απόλαυση.
Τι ξέρουμε σίγουρα: η ταινία βγαίνει στις αίθουσες στις 17 Δεκεμβρίου 2026, είναι αμερικανική παραγωγή επιστημονικής φαντασίας και στη σκηνοθεσία βρίσκεται ξανά ο Denis Villeneuve. Αυτό από μόνο του είναι μισή επιτυχία. Το Dune του 2021 και το Dune: Part Two του 2024 απέδειξαν ότι η μνημειώδης, αργή αλλά γεμάτη ένταση επιστημονική φαντασία δεν πέθανε. Απλώς περίμενε κάποιον αρκετά τολμηρό να την αναλάβει. Ο Villeneuve τόλμησε και το κοινό τον ακολούθησε σε εκπληκτικά μεγάλους αριθμούς.
Γι' αυτό το τρίτο μέρος δεν είναι ένα απλό σίκουελ. Εδώ θα φανεί αν η σειρά είναι ένα ενιαίο έργο με μεγάλη πνοή ή απλώς δύο πανέμορφες ταινίες που ακολουθούνται από έναν υποχρεωτικό τρίτο γύρο. Εγώ πιστεύω στο πρώτο, αλλά γι' αυτό παρακάτω.
Ένα καστ που ζηλεύουν ακόμη και οι υπεύθυνοι κάστινγκ
Ας δούμε τη λίστα, γιατί από μόνη της μοιάζει με αφίσα φεστιβάλ. Timothée Chalamet, Zendaya, Rebecca Ferguson, Javier Bardem, Jason Momoa και Florence Pugh: γνώριμα πρόσωπα από τις προηγούμενες ταινίες, που όλοι απέδειξαν ότι στα χέρια του Villeneuve ακόμη και ο πιο λαμπερός σταρ γίνεται βαρύς, πειθαρχημένος ηθοποιός. Ο Chalamet ειδικά μεγάλωσε πολύ μέσα στον ρόλο στις δύο πρώτες ταινίες και ανυπομονώ να δω πόσο ακόμη μπορεί να τραβήξει αυτή την ψυχρή, εσωστρεφή ένταση.
Η Zendaya στο δεύτερο μέρος ήταν για μένα η συναισθηματική πυξίδα της ταινίας. Σε κάθε της σκηνή δονούνταν μια πεισματάρα, γήινη αμφιβολία που ισορροπούσε το μεγάλο προφητικό πάθος. Αν το τρίτο μέρος χτίσει πάνω σε αυτή την ένταση, μπορεί να βγουν πολύ δυνατές στιγμές.
Το πραγματικό αλατοπίπερο βρίσκεται φυσικά στα νέα ονόματα. Η προσθήκη του Robert Pattinson ήταν είδηση που έκανε τους φαν να στήσουν αυτί: είναι ο ηθοποιός που τα τελευταία χρόνια διαλέγει σταθερά τους παράξενους, απρόβλεπτους ρόλους και σπάνια αφήνει τον θεατή αδιάφορο. Ποιον υποδύεται δεν θα το μαντέψω εδώ, όμως η παρουσία του δείχνει ξεκάθαρα ότι η ταινία δεν θέλει να παίξει συντηρητικά. Στη λίστα βρίσκεται και η Anya Taylor-Joy, που κι εκείνη ανήκει στις ηθοποιούς που μπορούν να γίνουν ανησυχητικές με ένα μόνο βλέμμα. Δίπλα τους εμφανίζονται ο Nakoa-Wolf Momoa και η Ida Brooke, για τους οποίους προς το παρόν ξέρουμε λίγα, αλλά κι αυτό είναι μέρος της έκπληξης.
Villeneuve, ο μάστορας της αργής μνημειακότητας
Τις ταινίες του Villeneuve σπάνια τις λες γρήγορες, και καλά κάνεις. Το Arrival, το Blade Runner 2049 και τα δύο Dune πατούν όλα στην ίδια συνταγή: τεράστιοι χώροι, μικροσκοπικοί άνθρωποι, βαθιά μπάσα, σιωπή που λέει περισσότερα από τους διαλόγους. Σε αυτόν το εικαστικό δεν είναι διακόσμηση, είναι η ίδια η αφήγηση. Όταν στο δεύτερο μέρος ήρθε η ιππασία πάνω στον αμμοσκώληκα, δεν ήταν σκηνή δράσης, ήταν σχεδόν θρησκευτική εμπειρία.
Τέτοιο κύρος χτίζεται δύσκολα και διατηρείται ακόμη δυσκολότερα. Στο τρίτο μέρος το ερώτημα είναι αν ο Villeneuve μπορεί να δείξει κάτι καινούργιο μέσα στην ίδια οπτική γλώσσα. Μετά από δύο ταινίες ο θεατής ξέρει πια τα κόλπα: τα μπρουταλιστικά κτίρια, τα γυμνά τοπία, τις τελετουργικές σκηνές πλήθους. Αν πάρουμε τα ίδια άλλη μια φορά, θα είναι πάλι υπέροχο, αλλά ένα κομμάτι της μαγείας μπορεί να χαθεί. Ελπίζω ότι σε ένα φινάλε ο Villeneuve θα είναι διατεθειμένος να ρισκάρει λίγο, είτε στον τόνο είτε στον ρυθμό.
Γιατί μπορεί να είναι από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς
Αν έπρεπε να πω με μία φράση γιατί το περιμένω τόσο: επειδή αυτή η σειρά, σπάνια για το είδος της, δεν στήνεται για να χαϊδέψει τον θεατή αλλά για να τον βάλει να σκεφτεί. Ένα από τα μεγαλύτερα προσόντα του δεύτερου μέρους ήταν ότι δεν σέρβιρε την ηρωική αφήγηση άκριτα. Είχε έναν ψυχρό, άβολο υπόηχο που ρωτούσε τι γίνεται όταν ένας θρύλος μεγαλώνει υπερβολικά. Αν το τρίτο μέρος συνεχίσει αυτό το νήμα, δεν θα πάρουμε απλώς άλλη μια θεαματική ταινία επιστημονικής φαντασίας, αλλά ένα πραγματικά ώριμο, ανησυχητικό φιλμ.
- Συνέχεια: ίδιος σκηνοθέτης, ίδιος βασικός θίασος, σπάνιος θησαυρός για ένα franchise.
- Φρέσκο αίμα: ο Pattinson και η Taylor-Joy μπορούν να φέρουν νέα ενέργεια σε έναν ήδη καλά δοκιμασμένο κόσμο.
- Χριστουγεννιάτικη κυκλοφορία: η πρεμιέρα του Δεκεμβρίου δείχνει ότι το στούντιο δεν φοβάται τους μεγάλους ανταγωνιστές.
Και φυσικά υπάρχει ο ήχος. Τουλάχιστον η μισή κινηματογραφική εμπειρία των Dune κρύβεται σε αυτό το βουητό που το νιώθεις να δονείται στο σώμα σου. Και γι' αυτή την ταινία προτείνω τη μεγαλύτερη δυνατή αίθουσα και το καλύτερο ηχοσύστημα, γιατί εδώ ο ήχος δεν συνοδεύει, είναι σωματική εμπειρία.
Πού μπορεί να βουλιάξει στην άμμο;
Δεν θέλω μόνο να ενθουσιάζομαι, γιατί το τρίτο μέρος είναι το πιο ριψοκίνδυνο της τριλογίας. Πρώτον, τα καταληκτικά κεφάλαια ιστορικά σπάνια αγαπιούνται όσο οι αρχές. Ως τότε ο θεατής έχει συνηθίσει τον κόσμο και αντί για έκπληξη περιμένει ολοκλήρωση. Αυτό είναι τεράστια πίεση.
Δεύτερον, το καστ είναι μεγάλο. Πολλά ονόματα, πολλά νήματα, και το στυλ του Villeneuve δεν ευνοεί τη βιασύνη. Αν όλοι πάρουν ουσιαστικό χρόνο, η ταινία μπορεί εύκολα να τραβήξει σε μάκρος. Αν πάλι κάποιος μείνει στο περιθώριο, οι φαν δεν θα το συγχωρήσουν. Και στα προηγούμενα μέρη υπήρξαν όσοι ένιωσαν ότι κάποιος εξαιρετικός ηθοποιός ήταν εκεί απλώς σαν σκηνικό.
Τρίτον, ο ψυχρός, αποστασιοποιημένος τόνος της σειράς δεν είναι για όλους. Όποιος ένιωσε και στο δεύτερο μέρος ότι ήταν όμορφο αλλά δεν τον άγγιξε, δύσκολα θα βάλει τώρα ξαφνικά τα κλάματα στην αίθουσα. Δεν είναι ελάττωμα, είναι χαρακτήρας, αλλά καλό είναι να ξέρεις τι πας να δεις.
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Για όσους αγάπησαν τις δύο πρώτες ταινίες και θέλουν να δουν στη μεγάλη οθόνη πώς κλείνει ένα σύγχρονο έπος επιστημονικής φαντασίας. Υποχρεωτικό για τους λάτρεις των αργών, ατμοσφαιρικών ταινιών που σε βάζουν να σκεφτείς.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Όσοι θέλουν μια γρήγορη υπερηρωική ταινία γεμάτη ατάκες ή βαρέθηκαν ήδη τις μεγάλες σιωπές των προηγούμενων μερών, μάλλον ούτε τώρα θα γίνουν φαν.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: Dune (2021), Dune: Part Two (2024), Blade Runner 2049 (2017), Arrival (2016), Lawrence of Arabia (1962)
Συχνές ερωτήσεις
Πότε βγαίνει το Dune: Part Three στις ελληνικές αίθουσες;
Η πρεμιέρα της ταινίας στην Ελλάδα είναι στις 17 Δεκεμβρίου 2026.
Ποιος σκηνοθετεί το Dune: Part Three;
Την ταινία σκηνοθετεί ο Denis Villeneuve, που υπέγραψε και τα δύο πρώτα μέρη.
Ποιοι παίζουν στο Dune: Part Three;
Στο καστ βρίσκονται οι Timothée Chalamet, Zendaya, Jason Momoa, Rebecca Ferguson, Anya Taylor-Joy, Robert Pattinson, Florence Pugh, Javier Bardem, Nakoa-Wolf Momoa και Ida Brooke.
Τι είδους ταινία είναι και από πού προέρχεται;
Το Dune: Part Three είναι αμερικανική ταινία επιστημονικής φαντασίας.
Αξίζει να βρεθούμε μέσα στην αμμοθύελλα τα Χριστούγεννα;
Για μένα ναι, και δεν το συζητάω καν. Ο Villeneuve με κάθε του βήμα ως τώρα απέδειξε ότι η ακριβή επιστημονική φαντασία μπορεί να είναι καλλιτεχνική, σοβαρή και ταυτόχρονα εμπορική επιτυχία. Το τρίτο μέρος είναι η δοκιμασία αυτής της θέσης: αν καταφέρει να δώσει ένα αντάξιο φινάλε, τα Dune θα μείνουν ως η τριλογία που σημάδεψε τη δεκαετία. Αν όχι, θα πάρουμε πάλι μια εντυπωσιακή ταινία θεάματος, που από μόνη της αξίζει περισσότερο από τα μισά που παίζονται στις αίθουσες. Εγώ θα έκλεινα ήδη θέση στη μεγαλύτερη οθόνη και στην πιο δυνατή αίθουσα. Η αναμενόμενη βαθμολογία μου είναι υψηλή και ελπίζω ειλικρινά να μη χρειαστεί να την κατεβάσω τον Δεκέμβριο.