The Hunger Games: Sunrise on the Reaping, προκαταρκτική κριτική: επιστροφή στο Πάνεμ, και αυτή τη φορά σοβαρά
Λίγα franchise έχουν αποδείξει τόσες φορές ότι έχουν ακόμα κάτι να πουν, και τα Hunger Games είναι ακριβώς ένα από αυτά. Το Sunrise on the Reaping έρχεται με τον Francis Lawrence στη σκηνοθεσία και με ένα καστ που ήδη κάνει τους φαν να ιδρώνουν. Δεν το έχουμε δει ακόμα, αλλά από τα σημάδια μπορώ να πω τι να περιμένουμε και πού μπορεί να στραβώσει το πράγμα.
Στα χαρτιά πρόκειται για ένα από τα πιο δυνατά πακέτα της σειράς. Το μόνο ερώτημα είναι αν η ταινία θα τολμήσει να γίνει τόσο σκοτεινή όσο υπόσχεται.
Στοιχεία ταινίας
| Σκηνοθεσία | Francis Lawrence |
|---|---|
| Πρωταγωνιστούν | Maya Hawke, Mckenna Grace, Jesse Plemons, Jennifer Lawrence, Glenn Close, Elle Fanning |
| Είδος | Ταινίες περιπέτειας |
| Χώρα | Αμερικανικές ταινίες |
Γιατί μας συγκινεί τόσο μια ακόμα επιστροφή στο Πάνεμ;
Ας είμαστε ειλικρινείς: όταν ανακοινώνεται νέα ταινία για μια σειρά που έχει ήδη στο ενεργητικό της τέσσερις κύριες ταινίες και ένα prequel, η πρώτη αντίδραση είναι η καχυποψία. Η βιομηχανία είναι γεμάτη στυμμένα brands από τα οποία βγάζουν και την τελευταία σταγόνα χρήματος. Τα Hunger Games όμως πάντα ξεχώριζαν. Ήδη η πρώτη ταινία του 2012 ήθελε κάτι παραπάνω από μια εφηβική περιπέτεια: μιλούσε για το πώς μπλέκονται το θέαμα και η βία, για την ευθύνη που αναλαμβάνουμε ως θεατές, με μια ευθύτητα που τα μεγάλα στούντιο σπάνια τολμούν.
Το The Hunger Games: The Ballad of Songbirds & Snakes του 2023 έδειξε στη συνέχεια ότι ο κόσμος αυτός στέκεται και χωρίς την ηρωίδα του. Δεν ήταν άψογο, η διάρκειά του κούρασε σε σημεία, απέδειξε όμως ότι ο πολιτικός μηχανισμός του Πάνεμ είναι από μόνος του αρκετά συναρπαστικός για να μας ξαναφέρει στην αίθουσα. Το Sunrise on the Reaping μπορεί να πατήσει πάνω σε αυτή την εμπιστοσύνη, και εγώ τείνω να του τη δώσω.
Το στούντιο προφανώς δεν το κρύβει: το αντιμετωπίζει ως μία από τις ναυαρχίδες της σεζόν.
Francis Lawrence, ο σκηνοθέτης του σπιτιού
Αν κάποιος γνωρίζει αυτόν τον κόσμο, αυτός είναι ο Francis Lawrence. Ανέλαβε τη σειρά από τη δεύτερη ταινία, και από το Catching Fire και μετά είναι ουσιαστικά ο εικαστικός αφέντης του Πάνεμ, ενώ σκηνοθέτησε και το prequel. Αυτό είναι ταυτόχρονα η μεγαλύτερη εγγύηση και το μεγαλύτερο ρίσκο.
Η εγγύηση είναι προφανής: ο Lawrence ξέρει πώς να φέρει σε σύγκρουση μέσα στο ίδιο κάδρο την κιτς λάμψη του Καπιτωλίου και τη λασπωμένη φτώχεια των Περιοχών. Το Catching Fire θεωρείται από πολλούς μέχρι σήμερα η κορυφή της σειράς, και όχι τυχαία: εκεί βρήκε την ισορροπία ανάμεσα στη δράση της αρένας και στο πολιτικό θρίλερ. Ξέρει ακριβώς πότε να αφήσει ένα πρόσωπο να μιλήσει αντί για τις εκρήξεις.
Το ρίσκο είναι ότι μετά από τόσες ταινίες η ρουτίνα γίνεται βολική. Ο ίδιος σκηνοθέτης στον ίδιο κόσμο εύκολα στήνει τις ίδιες εικόνες. Ελπίζω αυτή τη φορά ο Lawrence να ρισκάρει κάτι: πιο τολμηρό μοντάζ, πιο σκληρή ατμόσφαιρα, λιγότερο παιχνίδι στα σίγουρα. Αν απλώς ζεστάνει τη γνωστή συνταγή, θα βγει καλή ταινία, όχι όμως αξέχαστη.
Ένα καστ που δεν μπορείς να αγνοήσεις
Εδώ αρχίζει να χτυπάει δυνατά η καρδιά μου. Ας δούμε τη λίστα:
- Jesse Plemons: ένας από τους καλύτερους character ηθοποιούς της εποχής, που με ένα τρεμόπαιγμα γίνεται απειλητικός ή αξιολύπητος. Από το Breaking Bad και το The Power of the Dog ξέρουμε ότι κάνει τρομακτικούς ακόμα και τους σιωπηλούς χαρακτήρες.
- Ralph Fiennes: αν στο Πάνεμ χρειάζεται κάποιος με αύρα εξουσίας, είναι ο άνθρωπός μας. Αποδίδει άψογα τόσο τον κακό όσο και τον συντετριμμένο άνθρωπο.
- Elle Fanning: τα τελευταία χρόνια διαλέγει τολμηρούς, ποικίλους ρόλους, και η αίσθησή της για το γκροτέσκο ταιριάζει γάντι σε αυτόν τον κόσμο.
- Kieran Culkin: μετά το Succession είναι δύσκολο να μη χαμογελάσεις όταν εμφανίζεται το όνομά του. Μαέστρος των αιχμηρών, απρόβλεπτων χαρακτήρων.
- Glenn Close: ένας θρύλος που αρκεί να εμφανιστεί για να αποκτήσει βάρος η σκηνή.
- Maya Hawke και Mckenna Grace: δύο δυνατά ταλέντα της νεότερης γενιάς, που έχουν ήδη δείξει ότι δεν χάνονται δίπλα στα μεγάλα ονόματα.
- Kara Tointon: γνώριμο πρόσωπο για το βρετανικό κοινό, είμαι περίεργος τι θα φέρει.
Και φυσικά υπάρχουν τα δύο ονόματα που κάνουν τους παλιούς φαν να σηκώσουν το κεφάλι: η Jennifer Lawrence και ο Josh Hutcherson, οι δύο πρωταγωνιστές των αρχικών ταινιών. Με ποια μορφή και σε πόσο μεγάλο ρόλο θα εμφανιστούν δεν θα το μαντέψω, αλλά και μόνο η παρουσία τους στη λίστα είναι τεράστιο συναισθηματικό κεφάλαιο. Αυτή η γέφυρα ανάμεσα στις παλιές και τις νέες ταινίες είναι όμως και επικίνδυνο παιχνίδι: αν είναι απλώς ένα νοσταλγικό κλείσιμο του ματιού, είναι φτηνό, αν όμως αποκτήσει ουσιαστικό ρόλο, μπορεί να γίνει η καρδιά της ταινίας.
Τι μπορεί να την κάνει μία από τις καλύτερες της σειράς;
Είμαι αισιόδοξος για τρεις λόγους. Ο πρώτος είναι το βάθος του καστ. Σπάνια βλέπεις ταινία franchise όπου και οι δεύτεροι ρόλοι πηγαίνουν σε ηθοποιούς τέτοιου διαμετρήματος. Plemons, Fiennes, Culkin και Close μαζί μοιάζουν με κάστινγκ για δράμα που στοχεύει στα βραβεία, όχι για ταινία περιπέτειας.
Ο δεύτερος είναι η σκηνοθετική εμπειρία. Ο Francis Lawrence έχει περάσει τόσες φορές από αυτόν τον κόσμο που δεν χρειάζεται προθέρμανση. Μπορεί να βουτήξει κατευθείαν στα βαθιά και, στην καλύτερη περίπτωση, να το αξιοποιήσει για να ρίξει το βάρος στους χαρακτήρες και στην ένταση.
Ο τρίτος είναι η διαχρονική επικαιρότητα του θέματος. Η βασική ιδέα των Hunger Games, μια κοινωνία μετατρεπόμενη σε κοινό και η βία ως διασκέδαση, δυστυχώς δεν έχει ξεθωριάσει καθόλου. Στην εποχή των social media ίσως ηχεί ακόμα πιο αιχμηρά από το 2012. Αν η ταινία το αναγνωρίσει και το εκμεταλλευτεί, δεν θα μας διασκεδάσει απλώς, θα μας πονέσει και λίγο. Έτσι ακριβώς πρέπει.
Πού μπορεί να σκοντάψει;
Δεν θα ήμουν τίμιος αν δεν μιλούσα για τα ρίσκα. Το μεγαλύτερο αφορά το όριο ηλικίας και τον τόνο. Η ιστορία του Πάνεμ είναι βάναυση, και πάντα υπάρχει ο πειρασμός το στούντιο να στρογγυλέψει τις γωνίες για χάρη του ευρύτερου κοινού. Αν η ταινία γίνει υπερβολικά προσεκτική, θα χαθεί ακριβώς η σκληρότητα που κάνει αυτόν τον κόσμο να λειτουργεί.
Το δεύτερο ρίσκο είναι ο συνωστισμός. Με τόσα μεγάλα ονόματα, εύκολα κανείς δεν παίρνει αρκετό χώρο. Ένας Ralph Fiennes ή μια Glenn Close σπαταλημένοι σε δύο σκηνές θα ήταν αμαρτία, και οι νεαροί ηθοποιοί μπορεί να χαθούν μέσα στην παρέλαση των σταρ.
Το τρίτο είναι η κούραση. Όποιος ένιωσε ήδη στο prequel ότι το Πάνεμ αρχίζει να λαχανιάζει, θα δώσει σε αυτή την ταινία δύσκολη αποστολή: να τον πείσει ότι υπάρχει ακόμα κάτι καινούργιο υπό τον ήλιο. Εδώ, κατά τη γνώμη μου, όλα κρίνονται όχι στο θέαμα αλλά στη φρεσκάδα του σεναρίου.
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Υποχρεωτική για κάθε φαν των Hunger Games, αλλά και για όσους αγαπούν τις μεγάλες κινηματογραφικές περιπέτειες με πιο σκοτεινό τόνο και πολιτική αιχμή. Οι φαν των Plemons, Fiennes και Culkin θα έχουν γιορτή.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Όποιος ένιωσε ήδη από τις προηγούμενες ταινίες ότι αυτός ο κόσμος δεν είναι για εκείνον, μάλλον δεν θα αλλάξει γνώμη τώρα. Ούτε για όσους ψάχνουν αποκλειστικά ανάλαφρη, ξέγνοιαστη διασκέδαση θα είναι η ιδανική επιλογή.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: The Hunger Games: Catching Fire (2013), The Hunger Games: The Ballad of Songbirds & Snakes (2023), The Hunger Games (2012), The Maze Runner (2014), Divergent (2014)
Συχνές ερωτήσεις
Ποιος σκηνοθετεί το The Hunger Games: Sunrise on the Reaping;
Ο Francis Lawrence, που έχει σκηνοθετήσει και προηγούμενες ταινίες της σειράς, ανάμεσά τους το Catching Fire και το The Ballad of Songbirds & Snakes.
Ποιοι παίζουν στη νέα ταινία Hunger Games;
Στο καστ βρίσκονται οι Maya Hawke, Mckenna Grace, Jesse Plemons, Jennifer Lawrence, Glenn Close, Elle Fanning, Ralph Fiennes, Josh Hutcherson, Kieran Culkin και Kara Tointon.
Εμφανίζεται η Jennifer Lawrence στο Sunrise on the Reaping;
Ναι, τόσο η Jennifer Lawrence όσο και ο Josh Hutcherson περιλαμβάνονται στο καστ της ταινίας.
Τι είδους ταινία είναι το Sunrise on the Reaping;
Αμερικανική ταινία περιπέτειας, νέα συνέχεια της σειράς Hunger Games.
Αξίζει να μετράμε αντίστροφα μέχρι την επιστροφή στο Πάνεμ;
Κατά τη γνώμη μου ναι, και μάλιστα πολύ. Το Sunrise on the Reaping στα χαρτιά έχει όλα όσα χρειάζεται μια δυνατή συνέχεια franchise: έμπειρο σκηνοθέτη που ξέρει τον κόσμο από μέσα, ένα εντυπωσιακά δυνατό καστ και ένα θέμα που δυστυχώς παραμένει τόσο αιχμηρό όσο ποτέ. Γι' αυτό η αναμενόμενη βαθμολογία μου είναι υψηλή, όχι όμως τυφλή: η επιτυχία της ταινίας κρέμεται από το αν θα τολμήσει να γίνει σκληρή και προσωπική ή αν θα αρκεστεί στη σίγουρη, γυαλιστερή ρουτίνα. Εγώ ποντάρω στην πιο τολμηρή εκδοχή. Μένει να δούμε στην αίθουσα αν θα δικαιωθώ.