The Birthday Party recensie: champagne, zee en een vader die alles wil bezitten
Je kent dat soort feestjes wel: na het eerste glas had je eigenlijk al naar huis moeten gaan. The Birthday Party neemt ons mee naar precies zo'n avond, op het privé-eiland van een scheepsmagnaat, waar een vader en zijn dochter elkaar achter de verjaardagstaart strak in de ogen kijken. Een weelderig, verstikkend en meedogenloos drama dat goed begrijpt dat er geen enger decor bestaat dan het familiediner van de superrijken.
The Birthday Party is een elegant, giftig kamerdrama over een gouden kooi. De film durft niet altijd tot het uiterste te gaan, maar sfeer en cast maken dat ruimschoots goed.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 21.5.2026 |
|---|---|
| Regie | Miguel Ángel Jiménez |
| Cast | Willem Dafoe, Vic Carmen Sonne, Emma Suárez, Joe Cole, Antonis Tsiotsiopoulos, Christos Stergioglou |
| Genre | Drama's, Thrillers |
| Speelduur | 103 min |
| Leeftijdsclassificatie | 12 |
| Land | Griekse films, Spaanse films, Nederlandse films, Engelse films |
Waar kijk je The Birthday Party?
| Te huur |  Apple TV Store Amazon Video meJane |
|---|---|
| Te koop | Apple TV StoreAmazon VideomeJane |
Een verjaardag op een eiland zonder pont naar huis
De film speelt zich af aan het eind van de jaren zeventig, ergens rond de Middellandse Zee. Marcos Timoleon, een schatrijke scheepsmagnaat, geeft op zijn eigen exclusieve privé-eiland een verkwistend, overdadig verjaardagsfeest. De jarige is zijn dochter Sofia, tevens zijn enige erfgenaam. Die twee woorden, dochter en erfgenaam, verraden al waarom dit geen gezellige avond met taart en ballonnen gaat worden.
De gasten komen namelijk niet alleen om te feliciteren. Iedereen heeft iets bij zich: een verzoek, een zakelijk voorstel, een verborgen agenda. De verjaardag is het perfecte excuus om dicht bij Marcos te komen en iets van hem los te krijgen. Marcos gedraagt zich echter als een peetvader: hij heeft alles en iedereen in de hand, wat het ook kost. Sterker nog, hij heeft allang besloten welke toekomst zijn dochter wacht.
Maar ook Sofia komt niet met lege handen. Zij heeft eveneens belangrijk nieuws. Naarmate de nacht valt en het feest steeds uitbundiger wordt, drijft de stille oorlog tussen vader en dochter langzaam richting tragedie. Meer hoef je vooraf niet te weten: de kracht van de film zit in de manier waarop die spanning laag voor laag wordt opgebouwd.
De schaduw van Onassis op de champagneglazen
De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van Panos Karnezis uit 2007, en die bron zegt veel over wat The Birthday Party wil zijn. Bij het creëren van Marcos Timoleon liet de schrijver zich inspireren door de fabelachtige opkomst en de door tragedies getekende familiegeschiedenis van Aristoteles Onassis. Wie de legende van de Griekse scheepsmagnaat een beetje kent, voelt meteen welk gewicht er op deze fictieve familie drukt.
Die achtergrond vormt de spannendste laag van het verhaal. Dit is geen biopic, maar een variatie op de vraag wat rijkdom met een mens en zijn kinderen doet. Geld is hier niet alleen comfort, maar wapen, riem en gevangenis tegelijk. Het eiland van Marcos is prachtig, maar ook de letterlijke belichaming van zijn macht: iedereen is er zijn gast, en dus speelt iedereen volgens zijn regels.
Ik hou ervan als een film zijn locatie zo bewust inzet. Op een eiland loop je niet zomaar weg bij je gastheer. Die opsluiting maakt van het drama bijna een thriller, en die vermenging van genres is een van de grootste troeven van de film.
Willem Dafoe en een internationale cast
Bovenaan de aftiteling prijkt Willem Dafoe, en dat alleen is het kaartje al waard. Na The Lighthouse en Poor Things heeft Dafoe laten zien dat hij nergens voor terugdeinst als een rol extreem, onvoorspelbaar of ongemakkelijk is. Hij is het soort acteur bij wie één glimlach tegelijk vriendelijk en ijzingwekkend kan zijn, en in een film waarin macht het hoofdthema is, is dat goud waard.
Naast hem vormen Vic Carmen Sonne, Emma Suárez en Joe Cole de ruggengraat van het internationale gezelschap, aangevuld met de Grieken Antonis Tsiotsiopoulos, Christos Stergioglou en Elsa Lekakou en de Spanjaarden Francesc Garrido en Carlos Cuevas. Die mix past goed bij de film: het eiland voelt als een klein internationaal hof, waar mensen met verschillende talen en achtergronden om dezelfde zon draaien.
Het samenspel is een van de sterkste punten. In zo'n verhaal zijn de bijfiguren geen decorstukken maar pionnen in een machtsspel, en de acteurs maken voelbaar dat iedereen tegelijk vleit en vreest.
Het eiland van Miguel Ángel Jiménez
De regie is in handen van Miguel Ángel Jiménez, en de film is een Grieks-Spaans-Nederlands-Britse coproductie. Zulke Europese samenwerkingen leveren vaak films op die niet in Hollywoodtempo vertellen, maar trager, met de nadruk op sfeer en personages. The Birthday Party is daar een goed voorbeeld van: de film haast zich niet, laat de champagne lauw worden en het ijs smelten, tot de spanning van achter de glimlachjes tevoorschijn kruipt.
Visueel is het indrukwekkend. De luxe van eind jaren zeventig, het mediterrane licht en het contrast met het nachtelijke feest zorgen voor een sterke beeldtaal die verleidelijk en beklemmend tegelijk is. Dit is zo'n film waarin de prachtige kostuums en de glinsterende zee juist eng worden, omdat je weet dat alles afhangt van de wil van één man.
Het ritme is wel een aandachtspunt. Met 103 minuten is de film niet lang, maar soms voelt het voortkabbelen van de avond eerder uitgerekt dan gespannen. Wie een vlotte thriller verwacht, zal hier op de proef worden gesteld.
Waar het glas begint te wankelen
Het grootste risico van de film is dat we de afgelopen jaren al heel wat verhalen over de wreedheid van de rijken hebben gezien. Na Triangle of Sadness en Saltburn verbaast het niemand meer dat geld mensen bederft. The Birthday Party probeert dat te compenseren met de literaire diepgang van de roman en de op de werkelijkheid geïnspireerde achtergrond. Dat lukt grotendeels, maar soms voel je dat de film een bekend pad bewandelt.
Bovendien is de tragedie al aangekondigd: de opzet zelf verraadt dat deze avond niet goed kan aflopen. Dat is kracht en zwakte tegelijk. De spanning verschuift naar het hoe en waarom, niet naar wat er gaat gebeuren, en dat is niet voor iedereen genoeg.
- Sterk: beklemmende sfeer, de aanwezigheid van Willem Dafoe, prachtige beelden, literair bronmateriaal.
- Zwak: hier en daar traag tempo, bekende thema's, voorspelbare richting.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor wie houdt van langzaam sudderende, stijlvolle familiedrama's, verhalen over macht en geld, en voor iedereen die alles wil zien waarin Willem Dafoe speelt.
- Sla hem liever over als: Wie een actievolle thriller verwacht of genoeg heeft van films over de verdorvenheid van de rijken, zal zich waarschijnlijk vervelen.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: The Godfather (1972), Triangle of Sadness (2022), Saltburn (2023), The Great Gatsby (2013)
Veelgestelde vragen
Wanneer verscheen The Birthday Party in de Nederlandse bioscopen?
The Birthday Party ging op 21 mei 2026 in première in Nederland.
Waar gaat The Birthday Party over?
Eind jaren zeventig geeft scheepsmagnaat Marcos Timoleon op zijn privé-eiland een verjaardagsfeest voor zijn dochter en enige erfgenaam Sofia, terwijl de machtsstrijd tussen vader en dochter steeds verder richting tragedie drijft.
Hoe lang duurt The Birthday Party?
De film duurt 103 minuten.
Is The Birthday Party gebaseerd op een boek?
Ja, het is een verfilming van de gelijknamige roman van Panos Karnezis uit 2007. De schrijver liet zich inspireren door het leven van Aristoteles Onassis.
Wie spelen er in The Birthday Party?
Tot de hoofdrolspelers behoren Willem Dafoe, Vic Carmen Sonne, Emma Suárez, Joe Cole, Antonis Tsiotsiopoulos en Christos Stergioglou.
Moet je de uitnodiging voor het eiland van Marcos aannemen?
Ja, maar alleen als je weet waar je ja tegen zegt. The Birthday Party is geen luchtig avondje uit, maar een strop die langzaam wordt aangetrokken en achter de glans van de luxe de duistere kant van bezit en controle laat zien. Dankzij Willem Dafoe, de internationale cast en het mediterrane decor is het een film voor het grote scherm, waar de beelden pas echt tot hun recht komen. Foutloos is hij niet: hij kabbelt soms te gemakzuchtig voort en het thema is niet nieuw. Maar wie van giftige familiedrama's houdt, staat tevreden en een tikje ongemakkelijk op uit zijn stoel. Ik zou de jarige feliciteren, maar na middernacht zou ik er niet meer blijven.