The Rip recensie: Damon en Affleck weer samen, en in Miami valt niemand te vertrouwen
Er bestaat een hoeveelheid geld waarbij zelfs je beste vriend ineens verdacht met zijn ogen begint te knipperen. The Rip draait precies om dat moment: een team agenten in Miami, een vervallen schuilplaats, bergen contant geld en de vraag wie er schoon blijft als niemand meekijkt. Joe Carnahan vindt het copgenre niet opnieuw uit, maar hij weet heel goed hoe je de spanning strak houdt.
Een strakke, harde copthriller die op de schouders rust van de oude chemie tussen Damon en Affleck, ook al stapt hij zelden buiten de regels van het genre.
Filmgegevens
| Regie | Joe Carnahan |
|---|---|
| Cast | Matt Damon, Ben Affleck, Teyana Taylor, Steven Yeun, Catalina Sandino Moreno, Sasha Calle |
| Genre | Actiefilms, Thrillers, Misdaadfilms |
| Speelduur | 113 min |
| Land | Amerikaanse films |
Waar kijk je The Rip?
| In abonnement |  Netflix |
|---|
Waar gaat The Rip over, zonder spoilers?
Het uitgangspunt is eenvoudig, en juist daarom werkt het. Een team agenten uit Miami stuit in een vervallen, afgelegen schuilplaats op miljoenen aan contant geld. Meer is het niet. Geen dreiging uit de ruimte, geen wereldeinde, alleen een kamer vol geld en een handjevol mensen die met hun salaris nog geen fractie verdienen van wat daar voor hun neus ligt.
Vanaf dat moment gaat de film over het langzame, pijnlijke afbrokkelen van vertrouwen. Wie heeft de stapels geteld? Wie was vijf minuten weg? Wie belde met wie? The Rip leunt op dat aloude misdaadinzicht dat het gevaarlijkste wapen niet het pistool in de holster is, maar de argwaan in je hoofd. Alles en iedereen wordt steeds verdachter, en de film pompt die paranoia er tot het einde in.
Over de details, de wendingen en de afloop zeg ik bewust niets meer. Dit is zo'n film die je het beste blanco kunt kijken, want de helft van de spanning komt eruit voort dat jij zelf ook begint te wantrouwen. En dan iedereen.
Damon en Affleck: een vriendschap die je op het doek voelt
Laten we met het voor de hand liggende beginnen: Matt Damon en Ben Affleck samen in één film is op zich al een gebeurtenis. Sinds Good Will Hunting weten we dat die twee naast elkaar bewegen met een vanzelfsprekendheid die je niet kunt aanleren, alleen kunt doorleven. Recenter samenwerkingen zoals Air, het verhaal achter de Nike-deal, bevestigden dat alleen maar.
Damon speelt hier luitenant Dane Dumars, Affleck is rechercheur-sergeant J.D. Byrne. En daar zit volgens mij de grootste troef van de film: als twee zulke vertrouwde, sympathieke gezichten in een verhaal belanden waarin niemand te vertrouwen is, moet je als kijker worstelen met je eigen vooroordelen. Damon geloven we instinctief, en in Afflecks vermoeide, een beetje gebroken charisma zit altijd iets waardoor je hem met een half oog in de gaten houdt. De film speelt slim met dat spel.
Je ziet aan allebei dat ze plezier hebben in het werk. Ze spelen geen glanzende helden, maar versleten, afgepeigerde agenten op wie de jaren zichtbaar drukken. Juist die nuchtere, geaarde aanwezigheid vormt de ruggengraat van de film.
Bijrollen die meer zijn dan decor
Een thriller over vertrouwen staat of valt met de geloofwaardigheid van de groep, en de cast van The Rip is verrassend sterk. Teyana Taylor als rechercheur Numa Baptistie, Steven Yeun als rechercheur Mike Ro en Catalina Sandino Moreno als rechercheur Lolo Salazar maken het politieteam compleet. Vooral Yeun is een schot in de roos: sinds Minari en Beef weten we dat weinig acteurs zo subtiel kunnen balanceren tussen innemend en onvoorspelbaar.
Ook van buiten het korps komt er druk. Kyle Chandler speelt DEA-agent Mateo 'Matty' Nix, Scott Adkins is FBI-agent Del Byrne. Chandler is zo'n acteur bij wie het gezag er vanzelf af straalt, en Adkins is een van de meest betrouwbare fysieke verschijningen in het actiegenre: zijn aanwezigheid alleen al zegt dat er hier niet alleen gepraat gaat worden. Sasha Calle brengt als Desiree 'Desi' Lopez Molina wat frisse kleur in het gezelschap.
Wat ik sterk vond: de bijpersonages zijn er niet alleen om de twee sterren iets te geven om op te reageren. Ieder van hen heeft zijn eigen gewicht in het web van verdenkingen, en dat maakt de film echt onvoorspelbaar.
Joe Carnahan, de man van de rauwe copfilm
Liefhebbers van het genre kennen de naam Joe Carnahan. Na het rauwe, duistere politiedrama Narc, de doorgedraaide chaos van Smokin' Aces en het ijzingwekkende overlevingsverhaal The Grey is het geen verrassing dat hij terugkeert naar mannelijk, hard en moreel troebel terrein. Carnahan is op zijn best als zijn personages in het nauw zitten, en deze film biedt hem precies zo'n situatie.
De regie is dynamisch, de spanning goed gedoseerd, en gelukkig trapt hij niet in de val om de actie boven de personages te stellen. Met 113 minuten zit de speelduur goed: niets is uitgerekt, er zijn geen overbodige zijpaden en het tempo houdt je tot het eind vast. Carnahans stijl is hier gedisciplineerder dan in zijn wildste werk, en dat doet dit verhaal juist goed.
Miami laat bovendien niet zijn ansichtkaartenkant met neonlicht zien. De vervallen schuilplaats en de klamme, zweterige sfeer passen veel beter bij een verhaal waarin het geld vies is en de handen evenmin schoon zijn.
Wat werkt er, en waar wankelt de balans?
De sterkste punten van de film:
- De chemie: de scènes van Damon en Affleck samen zijn de beste momenten van de film, en dat valt niet te faken.
- De paranoïde sfeer: de argwaan sluipt er langzaam in, en ook de kijker loopt in de val.
- De cast: Yeun, Chandler en Adkins voegen allemaal iets toe dat verder gaat dan figureren.
- Het tempo: die 113 minuten vliegen voorbij.
En waar er wat mij betreft meer in had gezeten:
- Genrevoorspelbaarheid: wie een paar films over corrupte agenten heeft gezien, voelt veel al aankomen. De film durft de regels zelden echt overboord te gooien.
- Emotionele diepgang: de motieven van de personages zijn soms eerder functioneel dan echt invoelbaar. Je leeft met ze mee, maar het doet niet altijd pijn als ze iets overkomt.
- De prijs van een grote cast: bij zo'n volle bezetting raken sommigen onvermijdelijk op de achtergrond, en van een paar interessante figuren had het verhaal best meer kunnen hebben.
Fataal is dat allemaal niet. Het laat vooral zien dat The Rip een heel goede genrefilm is, maar geen klassieker die een categorie definieert.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Hou je van harde copthrillers, van spannende spelletjes rond vertrouwen, of heb je Damon en Affleck samen op het doek gewoon gemist? Dan is dit jouw film.
- Sla hem liever over als: Zoek je luchtig vermaak voor het hele gezin, of ben je verhalen over corrupte agenten spuugzat, kies dan liever iets anders. Dit is nadrukkelijk een film voor volwassenen.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Training Day (2001), The Departed (2006), Heat (1995), American Gangster (2007)
Veelgestelde vragen
Waar gaat The Rip over?
Een team agenten in Miami vindt miljoenen aan contant geld in een vervallen schuilplaats. Na die vondst begint het onderlinge vertrouwen te wankelen en wordt iedereen steeds verdachter.
Hoe lang duurt The Rip?
De film heeft een speelduur van 113 minuten.
Is The Rip geschikt om met kinderen te kijken?
Nee, The Rip is een harde, gewelddadige copthriller voor een volwassen publiek en niet bedoeld om samen met kinderen te kijken.
Wie regisseerde The Rip en wie spelen de hoofdrollen?
De film is geregisseerd door Joe Carnahan. Matt Damon en Ben Affleck spelen de hoofdrollen, met daarnaast Teyana Taylor, Steven Yeun, Catalina Sandino Moreno, Sasha Calle, Kyle Chandler en Scott Adkins.
Is het de moeite waard om aan te schuiven bij de Miamise geldberg?
Ja, zeker. The Rip wil het regelboek van de copthriller niet herschrijven, maar wat hij belooft, levert hij met overtuiging: een gespannen, achterdochtige thriller vol goed geschreven conflicten tussen personages, met twee hoofdrolspelers die je gewoon graag samen ziet. Joe Carnahan is terug op het rauwe, moreel grijze terrein waar hij zich het meest thuis voelt, en de cast tilt ook de momenten waarop het script wat voorspelbaar wordt moeiteloos op. Een uitstekende keuze voor een wat serieuzere filmavond. Kijk alleen niet raar op als je tijdens de aftiteling nog steeds ligt te piekeren over wie jij in hun plaats zou hebben vertrouwd.