Ticket to Paradise recensie: Julia Roberts en George Clooney weer samen, en ze zijn nog altijd heerlijk om naar te kijken
Sommige films worden niet gedragen door het script, maar door twee mensen die al decennialang weten hoe je een scène steelt. Ticket to Paradise is precies zo'n film: Julia Roberts en George Clooney zitten elkaar in de haren alsof ze ervoor betaald worden, en tja, daar worden ze ook voor betaald. Het resultaat is niet revolutionair, maar wel net zo aangenaam als een geslaagde vakantie waar je achteraf niet al te veel over wilt nadenken.
Je kijkt niet voor het verhaal, maar voor de chemie tussen de twee sterren, en die chemie is ruim voldoende voor een gezellige avond.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 29.9.2022 |
|---|---|
| Regie | Ol Parker |
| Cast | Julia Roberts, George Clooney, Kaitlyn Dever, Billie Lourd, Maxime Bouttier, Lucas Bravo |
| Genre | Drama's, Komedies, Romantische films |
| Speelduur | 104 min |
| Leeftijdsclassificatie | 12 |
| Land | Amerikaanse films, Britse films |
Waar gaat het over? Twee exen, één gezamenlijke missie
Het uitgangspunt is doodsimpel, en dat is helemaal niet erg. David en Georgia Cotton zijn gescheiden en behoren zacht gezegd niet tot het soort exen dat op zondag samen koffie drinkt. Dan komt het nieuws: hun dochter Lily is tot over haar oren verliefd en wil trouwen. Over één ding zijn de ouders het eens: dit moet worden tegengehouden, want volgens hen staat Lily op het punt dezelfde fout te maken die zij destijds maakten.
Zo ontstaat een bondgenootschap dat nog het meest weg heeft van een wapenstilstand waarbij beide partijen het mes achter de rug houden. De film verbergt nergens waar het naartoe gaat en wil je ook niet verrassen. Dit soort romantische komedie leunt erop dat je precies weet wat er gaat gebeuren, en dat je toch geniet van de weg ernaartoe. Zoek je een plot vol wendingen, dan zit je hier verkeerd. Heb je zin in het oude, beproefde recept van de zomerse romcom, dan zit je juist helemaal goed.
Roberts en Clooney: de oude rotten draaien nog op volle toeren
Laten we er niet omheen draaien: dit is hun film. Julia Roberts als Georgia en George Clooney als David spelen elkaar de steken onder water toe met zo'n vanzelfsprekende lichtheid dat je bijna vergeet hoe dun het materiaal eigenlijk is. Hun samenspel komt niet uit het niets. We zagen ze al samen in de Ocean's-films, en je merkt dat ze elkaars ritme kennen.
Roberts werkt met dezelfde grote, alles verlichtende glimlach waarmee ze in de jaren negentig de wereld veroverde, maar ditmaal speelt ze een wat zuurder, scherper personage, en daar heeft ze zichtbaar plezier in. Clooney speelt met zijn bekende zelfspot een vader die zelf ook wel weet dat hij niet altijd de slimste in de kamer is. De beste momenten zijn die waarin de twee elkaar tegenwerken en de film de acteurs net iets te ver laat gaan. Dan moet je echt lachen.
Eerlijk gezegd: vervang een van de twee en de film is half zoveel waard. Dat is tegelijk zijn grootste kracht en zijn grootste zwakte.
De jongere generatie: leuke gezichten, weinig ruimte
Kaitlyn Dever is als Lily Cotton sympathiek en geloofwaardig, en dat verbaast niet. Wie haar in Booksmart zag, weet hoe goed ze zich beweegt op de grens tussen komedie en drama. Het probleem is dat het script haar eerder als aanleiding gebruikt dan als volwaardig personage. Lily is degene voor wie de ouders ten strijde trekken, maar haar eigen verhaal raakt wat op de achtergrond.
Billie Lourd zet als Wren Butler het type van de losse vriendin met een grote mond neer en brengt in elke scène een beetje brutale energie. Maxime Bouttier is als Gede vriendelijk en evenwichtig, een prettig tegenwicht voor het drama van de ouders. Lucas Bravo, bij velen bekend uit de serie Emily in Paris, is als Paul een van de grappigste bijfiguren, en het is jammer dat hij niet meer speeltijd kreeg. De cast wordt aangevuld door Cintya Dharmayanti (Losi) en Geneviève Lemon (Beth-Ann).
Al met al geen slecht team, alleen staat iedereen in de schaduw van de twee grote namen. Dat is natuurlijk geen toeval: wie voor deze film een kaartje koopt, wil in de eerste plaats Roberts en Clooney zien.
Ol Parker en de kunst van de zonnige film
Regisseur Ol Parker is geen onbekende in het genre: hij maakte ook het vervolg Mamma Mia! Here We Go Again, en dat zie je. Parker begrijpt hoe je een film zo in beeld brengt dat je in de bioscoopstoel de warmte, de zilte lucht en die vakantieloomheid voelt die we in het dagelijks leven zo missen.
Visueel is Ticket to Paradise ronduit aangenaam. De beelden stralen, de locaties zijn verleidelijk, en er zit iets heel bewusts in de manier waarop de film de fantasie van het ontsnappen verkoopt. Dit soort film is deels toeristische reclame, deels romcom, en Parker schaamt zich daar totaal niet voor. Ik zou het hem ook niet kwalijk nemen.
Waar het wel misgaat, is het tempo. Met 104 minuten is de film niet lang, maar het middenstuk zakt toch wat in wanneer de sabotageacties van de ouders zich gaan herhalen. Met strakkere montage had het nog vlotter gekund.
Waar hapert de weg naar het paradijs?
Het grootste probleem is de voorspelbaarheid. Elk keerpunt voelt alsof het rechtstreeks uit een romcomhandboek komt. Op zich is dat geen zonde, het genre draait juist om het vertrouwde, maar na een tijdje mis je wat lef: een onverwachte zet, een scène die buiten het sjabloon valt.
Ook de dramatische lagen blijven vrij oppervlakkig. De scheiding, oude wonden en ouderlijke angsten zouden serieuze thema's kunnen zijn, maar de film tikt ze hooguit even aan en vlucht dan snel terug naar de grappen. Misschien hoort dat zo bij een luchtige komedie, maar af en toe had ik het gevoel dat er meer in had gezeten.
- Wat werkt: het samenspel van Roberts en Clooney, de zonnige beelden, een paar heerlijk venijnige dialogen.
- Wat minder werkt: een voorspelbaar plot, onderbenutte bijrollen, een tempo dat hier en daar inzakt.
De terugkeer van de ouderwetse romcom
Deze film heeft een waarde die zich niet in punten laat uitdrukken. Een tijdlang waren romantische komedies voor volwassenen, gebouwd rond grote sterren, bijna uit de bioscoop verdwenen, en Ticket to Paradise voelt als een nostalgische terugkeer naar dat genre. De naam Julia Roberts alleen al doet denken aan het tijdperk van My Best Friend's Wedding en Pretty Woman, en de film speelt daar bewust op in.
Hij wil niet slimmer zijn dan zijn publiek en geen diepgravend maatschappelijk commentaar geven. Hij zegt simpelweg: hier zijn twee mensen van wie je houdt, ga zitten, lach en vergeet je zorgen even. Nu superhelden en franchises de bioscopen domineren, werkt die bescheidenheid bijna verfrissend.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor wie houdt van klassieke romantische komedies rond grote sterren en voor fans van Julia Roberts of George Clooney. Ideaal voor een luchtige filmavond met je partner of vrienden.
- Sla hem liever over als: Wie verrassingen, een plot vol wendingen of diepgaand drama zoekt, komt bedrogen uit. Ben je allergisch voor romcomclichés, dan wordt dit ook niet je favoriet.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Mamma Mia! Here We Go Again (2018), My Best Friend's Wedding (1997), Father of the Bride (1991), Ocean's Eleven (2001), Sleepless in Seattle (1993)
Veelgestelde vragen
Waar gaat Ticket to Paradise over?
David en Georgia zijn gescheiden, maar slaan de handen ineen om de bruiloft van hun smoorverliefde dochter Lily tegen te houden, omdat ze denken dat zij dezelfde fout gaat maken als zij destijds.
Wanneer ging Ticket to Paradise in première in Nederland?
De film draaide vanaf 29 september 2022 in de Nederlandse bioscopen.
Hoe lang duurt Ticket to Paradise?
De film duurt 104 minuten.
Wie spelen de hoofdrollen en wie regisseerde de film?
Julia Roberts (Georgia Cotton) en George Clooney (David Cotton) spelen de hoofdrollen, met daarnaast Kaitlyn Dever, Billie Lourd, Maxime Bouttier en Lucas Bravo. De regie is van Ol Parker.
Wat is de originele titel van de film?
De Amerikaans-Britse film heet ook in het origineel Ticket to Paradise.
Is dit tripje naar het paradijs de moeite waard?
Ja, als je weet waar je voor gaat zitten. Ticket to Paradise gaat je leven niet veranderen, en waarschijnlijk ben je de details over een paar weken alweer kwijt. Wat je wel onthoudt, is dat je een fijne tijd had. Julia Roberts en George Clooney dragen de film met zoveel zelfverzekerde nonchalance dat de zwakke plekken bijna wegsmelten in de zon.
Voorspelbaar? Zeker. Oppervlakkig? Soms. Maar ook hartelijk, vermakelijk en mooi, en er zijn avonden waarop je precies dat nodig hebt. Met een glas wijn, aan het eind van een vermoeiende week, vind je moeilijk beter gezelschap. Ik ga graag nog een rondje met ze mee.