Diktatörlerle Görüşme inceleme: Bir talk show sunucusu diktatör avına çıkarsa
Bazı komedi fikirleri meyhane masasında harika duyulur ama kimse onları çekmeye cesaret edemez. Bazılarını ise biri gerçekten çeker. Diktatörlerle Görüşme ikinci gruptan: Seth Rogen ve Evan Goldberg akla gelebilecek en saçma fikri alıp 112 dakika boyunca gözünü bile kırpmadan sonuna kadar götürüyor. Sonuç gürültülü, aptalca, yer yer dahiyane, yer yer yorucu. Ama kesin olan bir şey var: bir dakika bile sıkılmıyorsunuz.
Arsız, abartılı ve tamamen yetişkinlere yönelik mizahıyla bir dostluk komedisi. Randall Park'ın canlandırdığı diktatör sayesinde konusunun vaat ettiğinden fazlasını veriyor.
Film bilgileri
| Original | The Interview |
|---|---|
| Yönetmen | Seth Rogen, Evan Goldberg |
| Oyuncular | James Franco, Seth Rogen, Lizzy Caplan, Randall Park, Diana Bang, Timothy Simons |
| Tür | Aksiyon filmleri, Komediler |
| Süre | 112 dk |
| Ülke | Amerikan filmleri |
Konusu ne? Bir sunucu, bir yapımcı ve imkânsız bir görev
Dave Skylark, sohbet programıyla ünlenmiş, çenesi sayesinde bugüne kadar her kapıyı açmış bir televizyon yüzü. Yanında, bütün sirki perde arkasından ayakta tutan yapımcısı Aaron Rapaport var. İkilinin hayatına bir gün CIA ajanı Lacey giriyor ve onlardan küçük bir ricada bulunuyor: teşkilatın tarihindeki en büyük operasyona katılıp Kuzey Kore liderini öldürmek.
İkili elbette hayır diyor. Ama filmin kendi tanıtımındaki gibi, CIA'e ve bu kadına hayır demek mümkün değil. Böylece şov dünyasının gerçekten ölümcül bir sektöre dönüştüğü, Skylark'ın gevezeliğinin muhtemelen artık yetmeyeceği macera başlıyor. Daha fazlasını anlatmayacağım, çünkü filmin en iyi anları tam da bu iki beceriksiz adamın uluslararası bir casusluk operasyonunun ortasına düşmesinden doğuyor.
Franco ve Rogen: Her şeyi ayakta tutan dostluk kimyası
James Franco ile Seth Rogen yıllardır aynı frekansta, bu da ekrana yansıyor. Franco burada kendini tamamen salıyor: Dave Skylark narsist, çocuksu, sonsuz derecede kibirli bir tip ve Franco onu öyle sırıtkan, öyle aşırı bir enerjiyle oynuyor ki bir an kahkaha atıyor, bir sonraki an ona bir tokat atmak istiyorsunuz. Bu hem filmin motoru hem de en büyük riski. Franco'nun yüz ifadelerine katlanamayanlar için 112 dakika epey uzun gelecek.
Rogen ise işin ayakları yere basan tarafı. Aaron Rapaport, her şeyin delilik olduğunu bilen ama yine de akıntıya kapılan adam. Rogen'ın o meşhur hırıltılı kahkahası ve panik tepkileri, Franco'nun krizlerini harika dengeliyor. Aralarındaki dinamik bildik bir dostluk filmi tarifi, ama burada da işe yarıyor.
Randall Park, filmin gizli silahı
Bugün birine Diktatörlerle Görüşme'yi önermek için tek bir nedenim olsaydı, o da Randall Park olurdu. Onun Kim Jong Un'u filmin en iyi yazılmış ve en iyi oynanmış karakteri. Park karton bir kötü adam çizmiyor; güvensiz, takdir edilmeye aç, zaman zaman düpedüz sevimli bir insan getiriyor, sonra arada bir bu adamın aslında bir diktatör olduğunu hatırlatıyor. Bu ikilik, filmin hem en komik hem de en tuhaf sahnelerini doğuruyor.
Yan rollerde Lizzy Caplan, Ajan Lacey olarak iki palyaçoyu idare etmekten açıkça keyif alan soğukkanlı ve cilveli profesyoneli iyi taşıyor. Sook rolündeki Diana Bang şaşırtıcı derecede güçlü bir varlık gösteriyor, Malcolm rolündeki Timothy Simons ise televizyon dünyasına küçük ama yerinde bir renk katıyor. Reese Alexander ve James Yi de tabloya iyi uyuyor, gerçi onlara daha az alan kalıyor.
Rogen ve Goldberg'in yönetmenliği: Nezaket yok
Yönetmen ikili Seth Rogen ve Evan Goldberg ölçülülükleriyle tanınmıyor ve burada da inceliğe hiç niyetleri yok. Mizahın büyük kısmı belden aşağı, küfürlü ve bilerek kaba. Şiddet var, kan var ve aile akşamında babaanneye açıklamak istemeyeceğiniz bolca espri var. Bu kesinlikle yetişkinlere göre bir film.
Şaşırtıcı biçimde iyi becerdikleri şey ise aksiyon. Filmin ikinci yarısı tür kurallarını ciddiye alıyor ve ortalık karıştığında iş gösterişli, tempolu ve kendi abartılı tarzında gerçekten eğlenceli hâle geliyor. Yönetmenlik zarif değil ama ne istediğini biliyor: kahkaha ve şok, mümkünse aynı anda.
Nerede tökezliyor: Uzunluk ve tekrar
Böyle bir komedi için 112 dakika fazla. İlkinde tuttuğu için üç kez patlatılan espriler var, gereğinden uzun süren sahneler var. Özellikle orta bölüm, film Dave Skylark'ın ne kadar aptal olduğunu tekrar tekrar göstermekle meşgulken biraz oturuyor.
Hiciv de yarım kalıyor. Film zaman zaman televizyondaki ünlü kültürü, propaganda ve şov ile siyasetin birbirine ne kadar benzediği üzerine keskin şeyler söyleyebileceğini gösteriyor, ama bu fikri her seferinde yeni bir belden aşağı esprinin uğruna feda ediyor. Yazık, çünkü Randall Park'ın karakteri senaryo sonuna kadar bu kadar cesur kalsaydı ortaya ne kadar iyi bir şey çıkabileceğini gösteriyor.
Kimlere öneriyoruz?
- Tam sana göre, eğer: Seth Rogen ve James Franco'nun birlikte yaptığı komedileri sevenler ve küfürlü, gürültülü, yetişkin mizahından çekinmeyenler için. Randall Park sayesinde de akılda kalan bir komedi performansı görmek isteyen herkes için.
- Pas geçsen iyi olur, eğer: Abartılı, çocuksu mizahtan sinirlenenler ya da ince, zekice bir siyasi hiciv bekleyenler hayal kırıklığına uğrayacak. Çocuklarla kesinlikle izlenmemeli.
Beğendiysen bunlara da göz at: This Is the End (2013), Pineapple Express (2008), Diktatör (2012), Tropic Thunder (2008)
Sıkça sorulan sorular
Diktatörlerle Görüşme neyi anlatıyor?
Sohbet programı yıldızı Dave Skylark ve yapımcısı Aaron Rapaport, CIA'in görevlendirmesiyle ülkenin liderini öldürmek üzere Kuzey Kore'ye gidiyor.
Diktatörlerle Görüşme ne zaman çıktı?
Filmin ilk gösterimi 25 Aralık 2014'te yapıldı.
Diktatörlerle Görüşme kaç dakika?
Film 112 dakika sürüyor.
Diktatörlerle Görüşme çocuklarla izlenebilir mi?
Hayır. Küfürlü mizahı ve şiddet sahneleriyle film yetişkin izleyiciye yönelik.
Diktatörlerle Görüşme'yi kim yönetti?
Filmi Seth Rogen ve Evan Goldberg yönetti, başrollerde James Franco ve Seth Rogen var.
Diktatörlerle Görüşme'de Kim Jong Un'u kim oynuyor?
Randall Park canlandırıyor ve pek çok kişiye göre filmin en iyi yanı o.
Diktatörlerle Görüşme bugün izlemeye değer mi?
Olduğundan fazlası gibi görünmeye çalışmayan, rahat bir bira akşamı filmi arıyorsanız evet. Diktatörlerle Görüşme türün zirvesi değil; fazla uzun ve zaman zaman kendi esprilerinde boğuluyor. Ama cesareti var, harika bir Franco ve Rogen ikilisi var ve tek başına bileti hak ettiren Randall Park var. Üzerine pek düşünmeyeceksiniz ama güleceğiniz kesin, böylesine çılgın bir fikir için de bu kadarı yeterli. Benden orta karar ama gerçekten eğlenceli bir altı alıyor.