3 zile în septembrie: κριτική πριν την πρεμιέρα για μια νύφη που το σκάει στη ρουμανική ακτή
Υπάρχει εκείνη η στιγμή που το νυφικό ξαφνικά γίνεται κοστούμι καρναβαλιού, και η νέα ταινία του Tudor Giurgiu ξεκινά ακριβώς εκεί. Το 3 zile în septembrie ανοίγει με έναν γάμο που τινάζεται στον αέρα και, απ' ό,τι δείχνουν οι πρώτες περιγραφές, δεν τραβάει προς το κλάμα αλλά προς μια παράλογη, παραθαλάσσια ελευθερία. Εμείς ήδη ανυπομονούμε.
Στα χαρτιά, η ξινή ειρωνεία του ρουμανικού νέου κύματος συναντά την ορμή της ρομαντικής κομεντί. Αν ο Giurgiu πετύχει τον τόνο, μπορεί να είναι μία από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς.
Στοιχεία ταινίας
| Σκηνοθεσία | Tudor Giurgiu |
|---|---|
| Πρωταγωνιστούν | Andreea Vasile, Emilian Oprea, Conrad Mericoffer, Emilian Marnea, Mirela Zeţa, Emilia Popescu |
| Είδος | Δραματικές ταινίες, Κωμωδίες |
| Διάρκεια | 77 λεπτά |
| Χώρα | Ρουμανικές ταινίες |
Τι πραγματεύεται; Ένας γάμος που δεν θα γίνει ποτέ
Η Bianca τα είχε σχεδιάσει όλα. Τα λουλούδια, τη διάταξη των τραπεζιών, πιθανότατα και το ποιος θα δακρύσει πότε. Και μετά, τη μεγάλη μέρα, εμφανίζεται η έγκυος ερωμένη του γαμπρού και όλο το προσεκτικά στημένο σκηνικό καταρρέει σε μια στιγμή. Πιο αμήχανη είσοδο δύσκολα φαντάζεσαι, και ακριβώς αυτό είναι το ωραίο: η ταινία δεν χτίζει τη σύγκρουση σιγά σιγά, μας τη ρίχνει κατάμουτρα από τα πρώτα λεπτά.
Η ταπεινωμένη νύφη δεν μένει να μαζέψει τα συντρίμμια. Αφήνει πίσω της τα πάντα και τους πάντες και καταλήγει σε ένα παραθαλάσσιο θέρετρο, όπου την περιμένουν παράξενες γνωριμίες και απρόσμενες εμπειρίες. Σύμφωνα με την επίσημη περιγραφή, αυτές την ωθούν να δει καινούργιες δυνατότητες μέσα στην παράλογη κατάστασή της. Ποιους ακριβώς θα συναντήσει και πώς θα τελειώσει η ιστορία, δεν το ξέρουμε ακόμη, και ειλικρινά δεν με πειράζει: η δύναμη τέτοιων ιστοριών βρίσκεται ακριβώς στο ότι δεν ξέρεις πού θα στρίψει η ηρωίδα.
Η λέξη κλειδί εδώ είναι ο πραγματικός χρόνος. Ο Giurgiu υπόσχεται μια ξέφρενη περιπλάνηση σε πραγματικό χρόνο, κάτι που μαζί με τη διάρκεια των 77 λεπτών προμηνύει μια πολύ σφιχτή ταινία, σχεδόν μονορούφι. Δεν υπάρχει χρόνος για μακρόσυρτη αυτολύπηση, ούτε για μοντάζ με μοναχικούς περιπάτους στο ηλιοβασίλεμα. Είναι ένα άλμα στο κενό.
Tudor Giurgiu: ο σκηνοθέτης που αυτή τη φορά αφήνει τα γκέμια
Όσοι παρακολουθούν τον ρουμανικό κινηματογράφο ξέρουν το όνομά του. Ο δημιουργός των Libertate '89, Sibiu και De ce eu? μέχρι τώρα ήταν γνωστός κυρίως για βαρύτερα, ιστορικά και κοινωνικά θέματα, με την επανάσταση και τις σκιές του καθεστώτος στο επίκεντρο. Μπροστά σε αυτά, μια ταινία που ξεκινά από μια καταστροφή σε γάμο και ισορροπεί ανάμεσα σε ρομαντική κομεντί και δράμα μοιάζει με αλλαγή πορείας.
Εμένα αυτό με ιντριγκάρει. Ένας σκηνοθέτης που ξέρει να μιλά σοβαρά για την εξουσία και την ταπείνωση μάλλον δεν θα σερβίρει ούτε την ιστορία μιας προδομένης νύφης σαν τούρτα με σαντιγί. Η ταπείνωση είναι και εδώ στο κέντρο, απλώς φοράει άλλα ρούχα. Αν ο Giurgiu καταφέρει να μεταφέρει την αυστηρότητα των προηγούμενων ταινιών του σε μια πιο χαλαρή, πιο ειρωνική φόρμα, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι κάτι πραγματικά ιδιαίτερο: μια κωμωδία με ραχοκοκαλιά.
Το ρίσκο, φυσικά, είναι το ίδιο. Με έναν σκηνοθέτη μαθημένο στο δράμα, πάντα υπάρχει ο κίνδυνος το χιούμορ να βγει λίγο άκαμπτο ή η ταινία να μην τολμήσει να ξεσφίξει πραγματικά. Η περιγραφή της διανομής πάντως μιλά για ξέφρενη περιπλάνηση, άρα τουλάχιστον η πρόθεση υπάρχει.
Οι ηθοποιοί: γνώριμα ρουμανικά πρόσωπα σε ένα παιχνίδι που ξέφυγε
Στον πρωταγωνιστικό ρόλο βλέπουμε την Andreea Vasile, ενώ στους τίτλους εμφανίζονται επίσης ο Emilian Oprea, ο Conrad Mericoffer, ο Emilian Marnea, η Mirela Zeţa, η Emilia Popescu και η Adela Popescu. Οι διαθέσιμες πληροφορίες δεν αναφέρουν ποιος παίζει ποιον ρόλο, οπότε δεν θα κάνω εικασίες.
Ένα πράγμα είναι σίγουρο: σε μια τέτοια ταινία σχεδόν όλα κρέμονται από τους ηθοποιούς. Η αφήγηση σε πραγματικό χρόνο δεν αφήνει περιθώριο για σωτηρία στο μοντάζ, οι σκηνές πρέπει να ζουν από την ερμηνεία. Και ο ρουμανικός κινηματογράφος έχει παράδοση ακριβώς σε αυτό: μακριά, άβολα αλλά συναρπαστικά πλάνα, όπου οι ηθοποιοί είναι αναγκασμένοι να είναι πραγματικά παρόντες. Αν αυτή η ομάδα αντέξει τον ρυθμό, θα ισορροπούμε στη στενή λωρίδα ανάμεσα στο γέλιο και την αμηχανία, που κατά τη γνώμη μου είναι το καλύτερο έδαφος του είδους.
Η νύφη που το σκάει είναι, άλλωστε, ρόλος ευγνώμων αλλά επικίνδυνος. Εύκολα γίνεται καρικατούρα, εύκολα και αντικείμενο υπερβολικού οίκτου. Το ερώτημα είναι αν η Bianca θα καταφέρει να είναι ταυτόχρονα γελοία και αξιοπρεπής. Την απάντηση θα τη δώσει η οθόνη.
Νέο κύμα, αλλά κάτω από τον ήλιο
Σύμφωνα με την περιγραφή της, η ταινία θυμίζει τα καλύτερα δείγματα του ρουμανικού νέου κύματος, ενώ μιλά με φρέσκια φωνή. Τολμηρή υπόσχεση, γιατί ο πήχης του νέου κύματος είναι πολύ ψηλά. Αρκεί να σκεφτεί κανείς τον ασφυκτικό ρεαλισμό του 4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες ή το στεγνό, παράλογο χιούμορ του Corneliu Porumboiu. Αυτές οι ταινίες έμαθαν στον θεατή ότι οι καθημερινές καταστάσεις είναι οι πιο σκληρές και ότι το μεγαλύτερο δράμα συχνά κρύβεται σε μια κουβέντα την πιο λάθος στιγμή.
Αυτό που μοιάζει καινούργιο εδώ είναι το περιβάλλον. Αντί για γκρίζες πολυκατοικίες και φορτωμένους διαδρόμους νοσοκομείων, έχουμε ακτή, θέρετρο, σεπτεμβριάτικη χαμηλή περίοδο. Αυτό το σκηνικό έχει μια ιδιόμορφη μελαγχολία: το καλοκαίρι πέρασε, το φθινόπωρο δεν ήρθε ακόμη, οι παραλίες είναι μισοάδειες και όλα είναι λίγο ξεθωριασμένα. Τέλειο σκηνικό για μια γυναίκα που η ζωή της μόλις βγήκε από τις ράγες. Αν η φωτογραφία εκμεταλλευτεί αυτή την ατμόσφαιρα, η ταινία μπορεί να έχει πολλά να δώσει και οπτικά.
Τι μπορεί να την κάνει καλή και πού μπορεί να γλιστρήσει;
Τα δυνατά σημεία, στα χαρτιά, είναι αρκετά σαφή:
- Σφιχτή διάρκεια. Τα 77 λεπτά είναι σήμερα πραγματικά λίγα, κάτι που δείχνει ότι δεν υπάρχει γέμισμα.
- Δυνατή αφετηρία. Η εμφάνιση της έγκυου ερωμένης στον γάμο είναι εισαγωγή που τραβάει την προσοχή οποιουδήποτε.
- Έμπειρος σκηνοθέτης. Ο Giurgiu δεν είναι αρχάριος, ξέρει να καθοδηγεί ηθοποιούς και να στήνει ατμόσφαιρα.
- Ανάμειξη ειδών. Το όριο ανάμεσα σε ρομαντική κομεντί και δράμα είναι το πιο ενδιαφέρον πεδίο, αν κάποιος το χειριστεί με τόλμη.
Τα αδύνατα σημεία επίσης διαφαίνονται. Η φόρμα του πραγματικού χρόνου μπορεί εύκολα να γίνει κουραστική, αν οι σκηνές δεν είναι αρκετά πυκνές. Η υπόσχεση των παράξενων γνωριμιών κρύβει πάντα τον κίνδυνο οι δεύτεροι ρόλοι να είναι απλώς σταθμοί στο ταξίδι αυτογνωσίας της ηρωίδας και όχι αληθινοί άνθρωποι. Και υπάρχει η μεγαλύτερη παγίδα του είδους: η ιστορία της ανάλαφρης απελευθέρωσης μπορεί να ακουστεί ψεύτικη, αν η πληγή κλείσει πολύ γρήγορα και πολύ όμορφα.
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Για όσους αγαπούν τις ξινές ευρωπαϊκές κωμωδίες, τον ρουμανικό κινηματογράφο και τις ιστορίες όπου το γέλιο γεννιέται από τις άβολες καταστάσεις. Ιδανική επιλογή αν έχετε βαρεθεί τις ζαχαρωμένες ρομαντικές ταινίες.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Όσοι περιμένουν κλασική ρομαντική κομεντί χολιγουντιανής δομής με εγγυημένο χάπι εντ, μάλλον θα απογοητευτούν. Αν σας εκνευρίζει ο πιο αργός, καθημερινός ρεαλισμός, αυτή δεν είναι η ταινία σας.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: 4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες (2007), Az elveszett tekintet (2007), Aranyból vannak a hegyek (2006), A hazugság nyara (2019)
Συχνές ερωτήσεις
Τι πραγματεύεται το 3 zile în septembrie;
Ο γάμος της Bianca καταλήγει σε καταστροφή όταν εμφανίζεται η έγκυος ερωμένη του γαμπρού. Εκείνη τα αφήνει όλα πίσω και, σε ένα παραθαλάσσιο θέρετρο, μέσα από παράξενες γνωριμίες αρχίζει να βλέπει την κατάστασή της με άλλα μάτια.
Πόση είναι η διάρκεια της ταινίας;
Η διάρκεια του 3 zile în septembrie είναι 77 λεπτά.
Ποιος σκηνοθέτησε το 3 zile în septembrie;
Τη ρουμανική ταινία σκηνοθέτησε ο Tudor Giurgiu, που έχει υπογράψει και τα Libertate '89, Sibiu και De ce eu?.
Ποιοι παίζουν στην ταινία;
Στο καστ βρίσκονται οι Andreea Vasile, Emilian Oprea, Conrad Mericoffer, Emilian Marnea, Mirela Zeţa, Emilia Popescu και Adela Popescu.
Αξίζει να το σκάσουμε κι εμείς σε μια ρουμανική ακτή;
Νομίζω πως ναι, ή τουλάχιστον έτσι δείχνουν όλα. Το 3 zile în septembrie είναι ακριβώς το είδος ταινίας που μπορεί να αποτελέσει δροσερή εξαίρεση μέσα σε μια προβλέψιμη κινηματογραφική προσφορά: σύντομη, τσουχτερή, και χωρίς διάθεση να μας καθησυχάσει με κάθε κόστος. Η αλλαγή πορείας του Tudor Giurgiu είναι ριψοκίνδυνη, αλλά ακριβώς γι' αυτό με κάνει περίεργο. Αν η φόρμα του πραγματικού χρόνου και το καστ λειτουργήσουν αρμονικά, μπορεί να έχουμε ένα μικρό ευρωπαϊκό διαμαντάκι που θα συζητάμε για καιρό. Η αναμενόμενη βαθμολογία μου είναι συγκρατημένα αισιόδοξη, και θα είμαστε στην αίθουσα για να δούμε αν είχαμε δίκιο.