The Rip κριτική: Ο Damon και ο Affleck ξανά μαζί, σε ένα Μαϊάμι όπου δεν μπορείς να εμπιστευτείς κανέναν
Υπάρχει ένα ποσό που κάνει ακόμη και τον καλύτερο φίλο σου να σε κοιτάζει λίγο στραβά. Το The Rip χτίζεται ακριβώς πάνω σε αυτή τη στιγμή: μια ομάδα αστυνομικών του Μαϊάμι, ένα ερειπωμένο κρησφύγετο, βουνά από μετρητά και το ερώτημα ποιος μένει καθαρός όταν κανείς δεν κοιτάζει. Η ταινία του Joe Carnahan δεν φέρνει επανάσταση στο αστυνομικό θρίλερ, ξέρει όμως πώς να τεντώσει το σκοινί.
Σφιχτό, σκληροτράχηλο αστυνομικό θρίλερ που το κουβαλάει στους ώμους της η παλιά χημεία του Damon με τον Affleck, ακόμη κι αν σπάνια ξεφεύγει από τους κανόνες του είδους.
Στοιχεία ταινίας
| Σκηνοθεσία | Joe Carnahan |
|---|---|
| Πρωταγωνιστούν | Matt Damon, Ben Affleck, Teyana Taylor, Steven Yeun, Catalina Sandino Moreno, Sasha Calle |
| Είδος | Ταινίες δράσης, Θρίλερ, Αστυνομικές ταινίες |
| Διάρκεια | 113 λεπτά |
| Χώρα | Αμερικανικές ταινίες |
Πού να δεις The Rip;
| Με συνδρομή |  Netflix |
|---|
Τι πραγματεύεται το The Rip, χωρίς spoilers;
Η αφετηρία είναι απλή και γι' αυτό ακριβώς λειτουργεί. Μια ομάδα αστυνομικών του Μαϊάμι ανακαλύπτει σε ένα παρατημένο, κρυμμένο κρησφύγετο εκατομμύρια σε μετρητά. Αυτό είναι όλο. Καμία γαλαξιακή απειλή, κανένα τέλος του κόσμου, μόνο ένα δωμάτιο γεμάτο χρήματα και μερικοί άνθρωποι που ο μισθός τους δεν πλησιάζει ούτε στο ελάχιστο αυτό που βλέπουν μπροστά τους.
Από εκεί και πέρα, η ταινία μιλά για την αργή και άβολη διάλυση της εμπιστοσύνης. Ποιος μέτρησε τις δεσμίδες; Ποιος εξαφανίστηκε για πέντε λεπτά; Ποιος τηλεφώνησε σε ποιον; Το The Rip στηρίζεται στην παλιά, καλή αλήθεια του αστυνομικού σινεμά: το πιο επικίνδυνο όπλο δεν είναι το πιστόλι στη θήκη, είναι η υποψία στο μυαλό. Όλα και όλοι γίνονται σταδιακά όλο και πιο ύποπτοι, και η ταινία φουσκώνει αυτή την παράνοια ως το τέλος.
Για τις λεπτομέρειες της πλοκής, τις ανατροπές και την κατάληξη δεν θα πω τίποτα παραπάνω, σκόπιμα. Είναι από τις ταινίες που αξίζει να τις δεις χωρίς να ξέρεις τίποτα, γιατί η μισή ένταση προέρχεται από το ότι αρχίζεις κι εσύ να υποψιάζεσαι. Και μάλιστα όλους.
Damon και Affleck: μια φιλία που φαίνεται και στην οθόνη
Ας ξεκινήσουμε από το προφανές: ο Matt Damon και ο Ben Affleck μαζί σε μια ταινία είναι από μόνο του γεγονός. Από το Good Will Hunting ξέρουμε ότι αυτοί οι δύο κινούνται ο ένας δίπλα στον άλλον με μια φυσικότητα που δεν διδάσκεται, μόνο βιώνεται. Οι πρόσφατες συνεργασίες τους, όπως το The Last Duel ή η ιστορία της Nike στο Air, απλώς το επιβεβαίωσαν.
Εδώ ο Damon υποδύεται τον υπολοχαγό Dane Dumars και ο Affleck τον αρχιφύλακα ντετέκτιβ J.D. Byrne. Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, το μεγαλύτερο ατού της ταινίας: όταν δύο τόσο οικεία και αγαπητά πρόσωπα μπαίνουν σε μια ιστορία όπου κανείς δεν είναι αξιόπιστος, ο θεατής αναγκάζεται να παλέψει με τις δικές του προκαταλήψεις. Τον Damon τον πιστεύουμε ενστικτωδώς, ενώ στο κουρασμένο, κάπως τσακισμένο χάρισμα του Affleck υπάρχει πάντα κάτι που μας κάνει να τον παρακολουθούμε με το ένα μάτι. Η ταινία εκμεταλλεύεται έξυπνα αυτό το παιχνίδι.
Και στους δύο φαίνεται ότι απολαμβάνουν τη δουλειά. Δεν παίζουν γυαλιστερούς ήρωες αλλά φθαρμένους, κουρασμένους μπάτσους που κουβαλούν στους ώμους τους τα χρόνια. Αυτή η προσγειωμένη υποκριτική παρουσία είναι η ραχοκοκαλιά της ταινίας.
Οι δεύτεροι ρόλοι που δεν είναι απλώς σκηνικό
Ένα θρίλερ εμπιστοσύνης αξίζει όσο πειστική είναι η ομάδα του, και το καστ του The Rip είναι εκπληκτικά δυνατό. Η Teyana Taylor ως ντετέκτιβ Numa Baptistie, ο Steven Yeun ως ντετέκτιβ Mike Ro και η Catalina Sandino Moreno ως ντετέκτιβ Lolo Salazar συμπληρώνουν τον αστυνομικό κύκλο. Ο Yeun είναι ιδιαίτερα εύστοχη επιλογή για μια τέτοια ταινία: από το Minari και το Beef ξέρουμε ότι λίγοι ηθοποιοί ισορροπούν τόσο λεπτά ανάμεσα στο συμπαθητικό και το απρόβλεπτο.
Πίεση έρχεται και από έξω. Ο Kyle Chandler παίζει τον πράκτορα της DEA Mateo «Matty» Nix και ο Scott Adkins τον πράκτορα του FBI Del Byrne. Ο Chandler είναι από τους ηθοποιούς που αποπνέουν κύρος σχεδόν αυτόματα, ενώ ο Adkins είναι μία από τις πιο αξιόπιστες σωματικές παρουσίες του είδους δράσης, οπότε η εμφάνισή του και μόνο σε προειδοποιεί: εδώ δεν θα μείνουν στις κουβέντες. Η Sasha Calle, ως Desiree «Desi» Lopez Molina, φέρνει φρέσκο χρώμα στην παρέα.
Αυτό που μου άρεσε: οι δεύτεροι ρόλοι δεν υπάρχουν μόνο για να αντιδρούν σε αυτούς οι δύο σταρ. Ο καθένας έχει το δικό του βάρος στο δίχτυ της καχυποψίας, και αυτό κάνει την ταινία πραγματικά απρόβλεπτη.
Joe Carnahan, ο άνθρωπος των ωμών αστυνομικών ταινιών
Το όνομα του Joe Carnahan ακούγεται γνώριμο στους φίλους του είδους. Μετά το ωμό, σκοτεινό αστυνομικό δράμα Narc, το παρανοϊκό χάος του Smokin' Aces και την παγωμένη ταινία επιβίωσης The Grey, δεν εκπλήσσει ότι επέστρεψε ξανά σε σκληρό, αντρικό, ηθικά θολό έδαφος. Ο Carnahan είναι στα καλύτερά του όταν οι ήρωές του βρίσκονται στριμωγμένοι στη γωνία, και αυτή η ταινία του προσφέρει ακριβώς κάτι τέτοιο.
Η σκηνοθεσία είναι δυναμική, δοσολογεί σωστά την ένταση και ευτυχώς δεν πέφτει στην παγίδα να βάλει τη δράση πάνω από τους χαρακτήρες. Η διάρκεια των 113 λεπτών είναι σχεδόν ιδανική: δεν τραβάει σε μάκρος, δεν έχει περιττές παρακάμψεις και ο ρυθμός κρατά τον θεατή ως το τέλος. Το ύφος του Carnahan εδώ είναι πιο πειθαρχημένο απ' ό,τι στις πιο ξέφρενες δουλειές του, κάτι που ωφελεί ξεκάθαρα την ιστορία.
Και το Μαϊάμι δεν δείχνει την καρτποσταλική, νεονένια πλευρά του. Το ρημαγμένο κρησφύγετο, η υγρή ατμόσφαιρα που μυρίζει ιδρώτα, ταιριάζουν καλύτερα σε μια ιστορία όπου τα λεφτά είναι βρόμικα και τα χέρια όχι και τόσο καθαρά.
Τι λειτουργεί και πού γέρνει η ζυγαριά;
Τα δυνατά σημεία της ταινίας:
- Η χημεία: οι κοινές σκηνές Damon και Affleck είναι οι καλύτερες στιγμές της ταινίας, και αυτό δεν πλαστογραφείται.
- Η παρανοϊκή ατμόσφαιρα: η υποψία απλώνεται σιγά σιγά και ο θεατής πέφτει κι αυτός στην παγίδα.
- Το καστ: ο Yeun, ο Chandler και ο Adkins προσθέτουν όλοι κάτι που ξεπερνά τον απλό κομπάρσο.
- Ο ρυθμός: τα 113 λεπτά περνούν γρήγορα.
Και εκεί που, κατά τη γνώμη μου, θα μπορούσε να δώσει περισσότερα:
- Προβλεψιμότητα του είδους: όποιος έχει δει μερικές ταινίες με διεφθαρμένους μπάτσους θα μαντέψει αρκετά πράγματα από πριν. Η ταινία σπάνια τολμά να ανατρέψει πραγματικά τους κανόνες.
- Συναισθηματικό βάθος: τα κίνητρα των χαρακτήρων είναι μερικές φορές περισσότερο λειτουργικά παρά πραγματικά συγκλονιστικά. Αγωνιούμε γι' αυτούς, αλλά δεν πονάμε πάντα όταν τους συμβαίνει κάτι.
- Το τίμημα των πολλών ρόλων: με τόσο μεγάλο καστ είναι αναπόφευκτο κάποιοι να μένουν στο περιθώριο, και μερικές ενδιαφέρουσες φιγούρες θα άντεχαν περισσότερο χώρο.
Δεν είναι μοιραία ελαττώματα. Απλώς δείχνουν ότι το The Rip είναι μια πολύ καλή ταινία είδους, όχι όμως ένα κλασικό που ορίζει την κατηγορία του.
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Αν σου αρέσουν τα σκληρά αστυνομικά θρίλερ, οι ιστορίες που στηρίζονται σε παιχνίδια εμπιστοσύνης ή απλώς σου έλειψε να βλέπεις τον Damon και τον Affleck μαζί στην οθόνη, αυτή η ταινία είναι για σένα.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Αν ψάχνεις ανάλαφρη, οικογενειακή ψυχαγωγία ή έχεις βαρεθεί τις ιστορίες με διεφθαρμένους αστυνομικούς, καλύτερα διάλεξε κάτι άλλο.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: Training Day (2001), The Departed (2006), Heat (1995), American Gangster (2007)
Συχνές ερωτήσεις
Τι πραγματεύεται το The Rip;
Μια ομάδα αστυνομικών του Μαϊάμι ανακαλύπτει εκατομμύρια σε μετρητά σε ένα ερειπωμένο κρησφύγετο, και μετά την ανακάλυψη η εμπιστοσύνη μεταξύ τους κλονίζεται, καθώς όλοι γίνονται όλο και πιο ύποπτοι.
Πόση είναι η διάρκεια του The Rip;
Η ταινία διαρκεί 113 λεπτά.
Ποιος σκηνοθέτησε το The Rip και ποιοι πρωταγωνιστούν;
Την ταινία σκηνοθέτησε ο Joe Carnahan. Πρωταγωνιστούν ο Matt Damon και ο Ben Affleck, ενώ στο καστ βρίσκονται επίσης οι Teyana Taylor, Steven Yeun, Catalina Sandino Moreno, Sasha Calle, Kyle Chandler και Scott Adkins.
Αξίζει να καθίσεις μπροστά στον σωρό με τα λεφτά του Μαϊάμι;
Ναι, αξίζει. Το The Rip δεν θέλει να ξαναγράψει το εγχειρίδιο του αστυνομικού θρίλερ, αλλά ό,τι αναλαμβάνει το φέρνει εις πέρας με σιγουριά: ένα τεταμένο, γεμάτο καχυποψία θρίλερ πάνω σε καλογραμμένες συγκρούσεις χαρακτήρων, με δύο πρωταγωνιστές που απλώς χαίρεσαι να βλέπεις μαζί. Ο Joe Carnahan ξαναβρήκε το ωμό, ηθικά γκρίζο έδαφος όπου νιώθει πιο άνετα, και το καστ σηκώνει άνετα ακόμη και τις στιγμές όπου το σενάριο γίνεται λίγο προβλέψιμο. Εξαιρετική επιλογή για ένα πιο σοβαρό βραδινό σινεμά, απλώς μην εκπλαγείς αν στους τίτλους τέλους ακόμη αναρωτιέσαι ποιον θα είχες εμπιστευτεί στη θέση τους.