Whalefall: πρώτη κριτική για μια ώρα οξυγόνο στο στομάχι ενός φυσητήρα και έναν Brian Duffield που ξέρει να χειρίζεται το αδύνατο
Υπάρχουν ιδέες ταινιών που τις λες σε μία πρόταση και η μισή παρέα γελάει, ενώ η άλλη μισή ανατριχιάζει σιωπηλά. Το Whalefall είναι ακριβώς τέτοια: έναν νεαρό δύτη τον καταπίνει ένας φυσητήρας και έχει μία ώρα για να βγει. Πριν ακόμη το δούμε, μου μοιάζει με μία από τις πιο τολμηρές, ή πιο ριψοκίνδυνες, ταινίες του φθινοπώρου.
Μια ιδέα που ακούγεται παράλογη αλλά στέκει γερά, στα χέρια ενός σκηνοθέτη που έχει ήδη αποδείξει ότι βγάζει πραγματική ένταση από αδιέξοδες καταστάσεις.
Στοιχεία ταινίας
| Σκηνοθεσία | Brian Duffield |
|---|---|
| Πρωταγωνιστούν | Emily Rudd, Josh Brolin, Jane Levy, Elisabeth Shue, Austin Abrams, John Ortiz |
| Είδος | Θρίλερ |
| Χώρα | Αμερικανικές ταινίες |
Τι λέει η ιστορία; Ένας γιος, ένας πατέρας και ένα πολύ μεγάλο ψάρι που δεν είναι καν ψάρι
Το στήσιμο είναι απλό σαν καλημέρα, και γι' αυτό ακριβώς τραβάει. Ο Jay Gardiner βουτάει στα ανοιχτά της κεντρικής Καλιφόρνιας, αποφασισμένος να βρει τα λείψανα του πατέρα του που χάθηκε πρόσφατα στη θάλασσα. Αυτό από μόνο του θα αρκούσε για ένα δράμα πένθους, όμως το Whalefall ανεβάζει ταχύτητα: ένας τεράστιος φυσητήρας απλώς καταπίνει τον Jay.
Από εκεί και πέρα τα δεδομένα είναι ξεκάθαρα: οξυγόνο για μία ώρα, το εσωτερικό ενός ζωντανού ζώου, σκοτάδι, και η συνειδητοποίηση ότι τα σκληρά μαθήματα του πατέρα του ίσως είναι το κλειδί της διαφυγής. Το στούντιο το παρουσιάζει ως μεγαλόπνοο, δραματικό θρίλερ επιβίωσης, και σε αυτή τη μία φράση χωράει ό,τι με ενθουσιάζει: το ρολόι που μετράει αντίστροφα, η κλειστοφοβία και μια ιστορία πατέρα και γιου που κλείνει στο πιο απίθανο σημείο.
Τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στη φάλαινα, πώς προσπαθεί να ξεφύγει ο Jay και αν τα καταφέρνει, δεν το ξέρουμε, και καλά κάνουμε. Σε τέτοιες ταινίες η χαρά της ανακάλυψης είναι η αξία του εισιτηρίου.
Brian Duffield, ειδικός στην είδους τρέλα
Αν κάποιος αποφάσιζε να γυρίσει ταινία επιβίωσης μέσα σε στομάχι φάλαινας, ο Brian Duffield θα ήταν από τα πρώτα ονόματα που θα μου έρχονταν στο μυαλό. Έγραψε το σενάριο του Underwater, που επίσης στρίμωχνε τους ήρωές του στα βάθη, και του Love and Monsters, όπου έπρεπε να μείνεις ζωντανός ανάμεσα σε γιγάντια πλάσματα, ενώ ως σκηνοθέτης, μετά το Spontaneous και το No One Will Save You, ξέρουμε ότι παίζει με τα είδη χωρίς φόβο.
Κυρίως λόγω του τελευταίου τον εμπιστεύομαι. Το No One Will Save You κράτησε την ένταση σχεδόν χωρίς διαλόγους, πάνω σε έναν μόνο χαρακτήρα, και ακριβώς αυτή η ικανότητα χρειάζεται κι εδώ. Ένας άνθρωπος, ένας κλειστός χώρος, ελάχιστα περιθώρια για κουβέντα. Αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να κάνει το εσωτερικό μιας φάλαινας τρομακτικό αντί για αστείο, είναι αυτός.
Πίσω από την παραγωγή βρίσκονται επιπλέον η 20th Century Studios και η Imagine Entertainment, άρα δεν μιλάμε για ερασιτεχνικό εγχείρημα. Υπάρχουν χρήματα, κάτι καθόλου δευτερεύον για μια ιδέα που απαιτεί τόσο θέαμα.
Ένα καστ που δεν σου αφήνει περιθώριο για παράπονα
Δεν γνωρίζουμε ποιος υποδύεται ποιον, οπότε δεν θα μαντέψω. Η λίστα των ονομάτων όμως λέει πολλά από μόνη της.
- Ο Josh Brolin, από το Καμία χώρα για τους μελλοθάνατους και το Dune μέχρι φυσικά τον Thanos, ξέρει πώς να φέρνει σκληρότητα και βάρος στην οθόνη. Σε μια ιστορία όπου τα μαθήματα του πατέρα παίζουν κεντρικό ρόλο, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς γιατί βρέθηκε εδώ, αλλά αυτό θα το κρίνει η ταινία.
- Η Emily Rudd έγινε γνωστή από τη σειρά One Piece του Netflix και τώρα θα τη δούμε σε ένα εντελώς διαφορετικό, πιο σκοτεινό περιβάλλον.
- Η Jane Levy έχει αποδείξει με το remake του Evil Dead και το θρίλερ Don't Breathe ότι το άγχος και η επιβίωση είναι το γήπεδό της.
- Η Elisabeth Shue έχει δείξει πολλά πρόσωπα, από τις συνέχειες του Back to the Future μέχρι τη σειρά The Boys.
- Δίπλα τους, ο Austin Abrams και ο John Ortiz δυναμώνουν την ομάδα.
Ένα τέτοιο καστ δείχνει ότι η ταινία δεν θέλει να μείνει μόνο μέσα στη φάλαινα, αλλά έχει γύρω της κι ένα γερό ανθρώπινο πλαίσιο. Πόσο χρόνο θα του δώσει, δεν το ξέρουμε.
Τι μπορεί να το κάνει εξαιρετικό;
Τα καλύτερα θρίλερ επιβίωσης ξεκινούν πάντα από μια απλή κατάσταση. Το 127 ώρες είναι ένας βράχος κι ένα χέρι, το The Shallows ένας βράχος κι ένας καρχαρίας, το Gravity ένας άνθρωπος και το άπειρο διάστημα. Το Whalefall ανήκει στην ίδια οικογένεια, απλώς με πολύ πιο αλλόκοτο σκηνικό.
Τρία πράγματα με κάνουν αισιόδοξο:
- Το ρολόι που μετράει. Μία ώρα οξυγόνο είναι διακύβευμα σκληρά καθαρό. Καμία περιστροφή, κάθε λεπτό μετράει και ο θεατής αναπνέει μαζί με τον ήρωα.
- Ο συναισθηματικός πυρήνας. Το ότι ο Jay ψάχνει τα λείψανα του πατέρα του και τα μαθήματά του μπορεί να τον σώσουν προσθέτει ένα στρώμα που ανεβάζει την ιστορία πάνω από το σκέτο θέαμα. Η σύνδεση πένθους και επιβίωσης μπορεί να χτυπήσει δυνατά.
- Η εικόνα. Το εσωτερικό ενός φυσητήρα είναι κινηματογραφικά παρθένο έδαφος. Αν οι σχεδιαστές παραγωγής κάνουν καλή δουλειά, θα δούμε κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί.
Πού μπορεί να γλιστρήσει η φάλαινα;
Δεν θα ήμουν ειλικρινής αν δεν το έλεγα: η ιδέα αυτή χορεύει στην κόψη του ξυραφιού. Από τον βιβλικό Ιωνά και τον Πινόκιο, το στομάχι της φάλαινας είναι πολιτισμικά πιο κοντά στο παραμύθι παρά στον τρόμο, και αν η ταινία πιάσει λάθος τόνο, εύκολα θα γίνει άθελά της αστεία.
Ο δεύτερος κίνδυνος είναι ο ρυθμός. Σε μια ιστορία κλειστού χώρου είναι πολύ δύσκολο να μένει η ένταση φρέσκια, ειδικά αν υπάρχουν πολλοί μονόλογοι ή φλασμπάκ. Αν η γραμμή πατέρα και γιου πάρει πολλές αναδρομές, μπορεί να ξεφουσκώσει το μπαλόνι, κυριολεκτικά.
Τέλος, υπάρχει το ζήτημα της αληθοφάνειας. Στο θρίλερ ο θεατής δέχεται πολλά, αλλά μόνο όταν η ταινία είναι συνεπής με τους δικούς της κανόνες. Με βάση τη μέχρι τώρα δουλειά του Duffield, πιστεύω ότι θα το πάρει στα σοβαρά, όμως αυτό είναι το μεγαλύτερο ερωτηματικό.
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Για όσους λατρεύουν τις κλειστοφοβικές ταινίες επιβίωσης σε έναν χώρο και είναι ανοιχτοί σε μια ασυνήθιστη, τολμηρή ιδέα. Για τους θαυμαστές της προηγούμενης δουλειάς του Duffield είναι υποχρεωτική στάση.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Όσοι δυσκολεύονται με τους κλειστούς χώρους, το σκοτάδι και τη σκέψη της ασφυξίας, ή απορρίπτουν εξαρχής τις απίθανες αφετηρίες, καλύτερα να μείνουν στην ακτή.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: 127 ώρες (2010), The Shallows (2016), Gravity (2013), In the Heart of the Sea (2015), Open Water (2003)
Συχνές ερωτήσεις
Πότε κυκλοφορεί το Whalefall στους κινηματογράφους;
Ημερομηνία κυκλοφορίας για την Ελλάδα δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη.
Τι πραγματεύεται το Whalefall;
Ο Jay Gardiner βουτάει στα ανοιχτά της κεντρικής Καλιφόρνιας για να βρει τα λείψανα του πατέρα του, που πέθανε πρόσφατα, όμως τον καταπίνει ένας τεράστιος φυσητήρας. Με οξυγόνο για μία ώρα πρέπει να βρει διέξοδο και καταλαβαίνει ότι τα σκληρά μαθήματα του πατέρα του ίσως είναι το κλειδί της σωτηρίας του.
Ποιος σκηνοθετεί το Whalefall;
Ο Brian Duffield, που είχε τραβήξει την προσοχή και με την ταινία No One Will Save You.
Ποιοι παίζουν στο Whalefall;
Στο καστ βρίσκονται οι Emily Rudd, Josh Brolin, Jane Levy, Elisabeth Shue, Austin Abrams και John Ortiz.
Τι είδους ταινία είναι το Whalefall;
Αμερικανικό θρίλερ επιβίωσης, παραγωγή της 20th Century Studios και της Imagine Entertainment.
Αξίζει να βουτήξουμε μαζί του στο σκοτάδι της αίθουσας;
Με όσα ξέρουμε ως τώρα, λέω ναι: αυτή την ταινία αξίζει να την περιμένουμε και να τη δούμε σε μεγάλη οθόνη. Σπάνια ένα θρίλερ μεγάλου στούντιο φέρνει μια τόσο φρέσκια, τόσο τρελή και ταυτόχρονα τόσο εύκολα κατανοητή ιδέα, και σπάνια έχει πίσω του σκηνοθέτη που έχει ήδη δείξει ότι βγάζει ένταση ακόμη και από αδιέξοδες καταστάσεις. Το Whalefall μπορεί να είναι μία από τις μεγάλες εκπλήξεις της χρονιάς, μπορεί όμως και να το καταπιεί η ίδια του η φιλοδοξία. Εγώ ποντάρω στην τόλμη του. Αναμενόμενη βαθμολογία: ένα γερό 8, και αν πετύχει και η συναισθηματική γραμμή, ακόμη περισσότερο.