Her Private Hell recensie: Nicolas Winding Refn is terug, en hij neemt mist, bloed en nachtmerries mee
Er zijn regisseurs die je aan één enkel shot herkent, en Nicolas Winding Refn is er zo een. Her Private Hell komt rechtstreeks uit het nachtprogramma van Cannes en maakt met de titel alleen al duidelijk dat niemand hier lekker achterover gaat zitten. Een metropool in de mist, een dodelijk wezen op vrije voeten, een verdwenen vader en een soldaat die de Hel in trekt om zijn dochter te halen: dit is geen sprookje voor het slapengaan, dit is Refn.
Her Private Hell is een verdeeldheid zaaiende, langzaam smeulende en hypnotiserende sci-fi horror: een feest voor fans van de regisseur, een beproeving voor iedereen anders.
Filmgegevens
| Regie | Nicolas Winding Refn |
|---|---|
| Cast | Havana Rose Liu, Sophie Thatcher, Charles Melton, Dougray Scott, Diego Calva, Kristine Froseth |
| Genre | Sciencefictionfilms, Thrillers, Horrorfilms |
| Speelduur | 109 min |
| Land | Deense films, Engelse films |
Waar gaat Her Private Hell over, zonder spoilers?
De film speelt zich af in een futuristische metropool die schuilgaat onder een mysterieuze mist, alsof de stad zich zelf schaamt voor wat zich daar beneden afspeelt. In dat schemerlicht breekt een dodelijk wezen los, en vanaf dat moment is niemand meer veilig.
Centraal staat Elle, een getroebleerde jonge vrouw gespeeld door Sophie Thatcher. Elle gaat op zoek naar haar verdwenen vader, en die zoektocht voert haar steeds dieper de ingewanden van de stad in. Haar pad kruist dat van een Amerikaanse soldaat, gespeeld door Charles Melton, wiens missie minstens zo wanhopig is: hij wil zijn dochter bevrijden uit de Hel.
Hoe letterlijk en hoe metaforisch die Hel is, verklap ik niet, want juist die onzekerheid is een van de sterkste wapens van de film. Wel kan ik zeggen dat wie een klassieke monsterthriller verwacht die stap voor stap wordt uitgelegd, aan het verkeerde adres is. Her Private Hell is eerder een koortsdroom dan een misdaadverhaal, eerder sfeer dan puzzel.
Refn, de hogepriester van het neon
De naam Nicolas Winding Refn staat al jaren voor een heel specifieke filmervaring. Drive maakte hem in één klap tot cultregisseur, Only God Forgives spleet het publiek al flink in tweeën, en The Neon Demon veranderde de modewereld in bloederige, glinsterende horror. Wat ze gemeen hebben: een traag tempo, composities die bijna schilderijen zijn, plots en bruut geweld, en dat soort neonlicht waar je ogen tegelijk van genieten en pijn van doen.
Her Private Hell past precies in dat rijtje, alleen is het genrekader nu nog gedurfder: sci-fi, thriller en horror in één. Voor mij is die combinatie het ideale speelveld voor Refn. De futuristische stad die in de mist verdwijnt, voelt als het decor waar hij altijd al op heeft gewacht. Hier is de stilering geen maniertje, maar wereldbouw.
Natuurlijk is Refn niet veranderd. Stoorde het je eerder al dat zijn personages vooral kijken in plaats van praten, of dat scènes soms doorlopen tot het ongemakkelijk wordt, dan zal dat nu niet anders zijn. Hij past zich niet aan de kijker aan; de kijker past zich aan hem aan.
Sophie Thatcher en Charles Melton: twee verloren zielen in de mist
Sophie Thatcher is een van de spannendste genreactrices van de afgelopen jaren. Na de serie Yellowjackets en Heretic verbaast het niemand meer dat ze zich thuis voelt in het donker, en de rol van Elle is haar op het lijf geschreven. Een getraumatiseerd, wantrouwig maar koppig personage, en Thatcher is op haar best wanneer ze niets zegt en alleen haar gezicht het werk laat doen. In een film van Refn is dat goud waard.
Charles Melton heeft sinds May December laten zien dat hij veel meer is dan het knappe gezicht van een serieacteur. De soldaat die voor zijn dochter zelfs de Hel in gaat, is een dankbare maar ook riskante rol: je glijdt er makkelijk mee af naar kitsch. Melton speelt het echter ingetogen, en juist daardoor krijgt het personage gewicht.
Ook de bijrollen zijn opvallend bezet: Havana Rose Liu, Dougray Scott, Diego Calva, Kristine Froseth, Shioli Kutsuna, Hidetoshi Nishijima en Parker Sawyers. Een internationale, diverse cast die goed past bij een stad waarvan je nooit precies weet waar ze op de kaart ligt. De aanwezigheid van Hidetoshi Nishijima is extra genieten voor wie Drive My Car heeft gezien.
Wat werkt: mist, licht en angst
De grootste kracht van Her Private Hell is de atmosfeer, en dat schrijf ik niet uit beleefdheid. Het idee van een metropool in de mist is briljant in zijn eenvoud: wat je niet ziet, maakt je banger. En Refn is een meester in het tegen elkaar uitspelen van duisternis en gekleurd licht. De horror komt hier niet uit jump scares, maar uit dat langzaam binnensluipende gevoel dat er iets mis is in de lucht.
- Beeld: vrijwel elk shot kun je stilzetten en als poster ophangen. Dat is Refns handelsmerk, en het was misschien nooit zo terecht als nu.
- Sfeer: sci-fi en horror versmelten op een natuurlijke manier, het voelt nergens als een geforceerd genre-experiment.
- Acteurs: Thatcher en Melton zijn geloofwaardige, gebroken mensen in een wereld die uit elkaar valt.
- Lengte: 109 minuten, wat naar Refns maatstaven ronduit strak is. Je hebt nergens het gevoel dat de film bewust je geduld op de proef stelt.
Waar gaat Her Private Hell onderuit?
Waar Refn sterk is, is hij meestal ook kwetsbaar, en dat is hier niet anders. Het verhaal is het zwakste punt van de film. De twee verhaallijnen, Elles zoektocht en de missie van de soldaat, vormen een sterk uitgangspunt, maar wie een logisch plot verwacht waarin alles wordt uitgelegd, loopt gefrustreerd de zaal uit. Refn suggereert liever dan dat hij vertelt, en ook in Her Private Hell zijn er momenten waarop de stijl het verhaal simpelweg opslokt.
Het andere risico zit in de genreverwachting. Door het monsteruitgangspunt zullen veel mensen een snelle, actievolle horrorfilm verwachten, en die worden waarschijnlijk teleurgesteld. Deze film gaat niet over het wezen, maar over wat er in de mensen gebeurt terwijl het wezen ergens in de mist rondsluipt.
Voor mij is dat een acceptabel compromis; sterker nog, juist daarom houd ik van Refn. Maar ik snap het als iemand deze stijl na drie films vooral als pose ziet in plaats van kunst.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Verplichte kost voor Refn-fans en voor iedereen die houdt van langzaam brandende, visueel overweldigende sci-fi horror waarin sfeer centraal staat. Ook voor liefhebbers van Sophie Thatcher een flinke belevenis.
- Sla hem liever over als: Wie een snelle monsterfilm, een helder plot en veel uitleg wil, kan er beter ver vandaan blijven. Ook niet aan te raden voor wie gevoelig is voor brute beelden.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Drive (2011), The Neon Demon (2016), Only God Forgives (2013), Blade Runner 2049 (2017), Silent Hill (2006)
Veelgestelde vragen
Waar gaat Her Private Hell over?
In een futuristische metropool die in mist is gehuld, breekt een dodelijk wezen los. Elle, een getroebleerde jonge vrouw, zoekt haar verdwenen vader en kruist het pad van een Amerikaanse soldaat die zijn dochter uit de Hel wil bevrijden.
Hoe lang duurt Her Private Hell?
De film duurt 109 minuten.
Is Her Private Hell geschikt voor kinderen?
Nee. De film bevat bruut geweld en beklemmende horrorbeelden en is duidelijk bedoeld voor een volwassen publiek.
Wie heeft Her Private Hell geregisseerd?
De regisseur is Nicolas Winding Refn, de maker van Drive, Only God Forgives en The Neon Demon. De film ging in première in het nachtprogramma van het filmfestival van Cannes.
Wie spelen er in Her Private Hell?
De hoofdrollen zijn voor Sophie Thatcher en Charles Melton, met daarnaast Havana Rose Liu, Dougray Scott, Diego Calva, Kristine Froseth, Shioli Kutsuna, Hidetoshi Nishijima en Parker Sawyers.
Is het de moeite waard om met Her Private Hell af te dalen in de bioscoopzaal?
Ben je ooit meegezogen door het licht van een Refn-film, dan is het antwoord ja, en het liefst voor het grootste doek met het beste geluidssysteem, want thuis op een klein scherm verliest deze film de helft van zijn kracht. Her Private Hell is niet perfect: het verhaal raakt soms zoek in de mist, en ook nu weigert de regisseur de kijker bij de hand te nemen. Maar hij schept een atmosfeer die maar weinigen vandaag de dag aandurven, en Sophie Thatcher en Charles Melton geven er een ziel aan waardoor er achter de stijl ook iets menselijks klopt.
Mijn oordeel: een dikke 8 uit 10, voor Refn-fans eerder een 9. Zoek je een snelle monsterfilm die alles uitlegt, kies dan iets anders, want deze Hel heeft geen haast en wil ook helemaal niet iedereen bevallen.