Mein Freund Barry recensie vooraf: sneeuw, bergen en een sint-bernardpup die je hart gaat stelen
Soms is het bestaan van een sint-bernardpup al genoeg om de halve bioscoopzaal aan het snotteren te krijgen. Mein Freund Barry mikt precies op dat moment, en dat tegen het mooist denkbare decor: de besneeuwde toppen van de Alpen. Of dit Duits-Zwitserse avontuur meer is dan een schattige hondenfilm, moet nog blijken, maar op papier heeft hij daar alle kans op.
Een klassiek, hartverwarmend avontuur over een kind en een hond dat, als het goed uitpakt, een van de liefste familiefilms van deze winter kan worden.
Mein Freund Barry: trailer
Filmgegevens
| Regie | Markus Welter |
|---|---|
| Cast | Paco von Wyss, Alma Büchenbacher, Max Hubacher, Christoph Gaugler, Ulrich Tukur |
| Genre | Avonturenfilms |
| Speelduur | 97 min |
| Land | Duitse films, Zwitserse films |
Waar gaat Mein Freund Barry over? Zonder spoilers, met sneeuw
Het uitgangspunt is eenvoudig, en juist daardoor kan het werken. De twaalfjarige Georg en zijn oudere broer Alfons proberen over de besneeuwde Alpen Italië te bereiken. De tocht is zwaar, de bergen kennen geen genade en Georg wordt ziek. Alfons neemt dan een beslissing die de motor van de hele film wordt: hij laat zijn broertje achter in een berghut.
Daar begint het eigenlijke verhaal. Georg raakt bevriend met Resi, de dochter van de plaatselijke hondenverzorger, die hem de honden van haar vader laat zien. Daaronder is een zwak sint-bernardpupje: Barry. Georg gaat voor hem zorgen, voedt hem in het geheim op en tussen die twee groeit een band die niets kapot kan krijgen. Dat hoopt hij tenminste. Barry blijkt namelijk een uitstekende reddingshond, en dat valt meer mensen op, die hem van Georg willen afpakken. De jongen moet alles op het spel zetten om zijn beste vriend te beschermen.
Meer weten we niet, en eerlijk gezegd is dat ook genoeg. Wie ooit een avonturenfilm met een kind en een dier heeft gezien, voelt precies aan welke emotionele achtbaan eraan komt. De vraag is niet of er tranen vloeien, maar of ze verdiend zijn.
Een achtergelaten jongen en een zwakke pup: dat recept is geen toeval
Wat mij in de synopsis het meest raakte, is de spiegeling. Georg wordt door zijn eigen broer achtergelaten, ziek en kwetsbaar. En wat doet hij daarna? Hij ontfermt zich over een zwak hondje waar misschien niemand anders veel waarde aan zou hechten. Dat is niet alleen lief, het is een van de sterkste en oudste gedachten van het genre: wie weet hoe het voelt om alleen achter te blijven, begrijpt pas echt wat zorgen voor een ander betekent.
Als het script die draad serieus neemt en de 97 minuten niet alleen volpropt met schattige hondenscènes, kan Mein Freund Barry ook volwassenen raken. De band tussen de broers, de keuze van Alfons en de gevolgen daarvan kunnen de film een veel diepere laag geven dan je van een familieavontuur zou verwachten.
Het andere interessante punt is het conflict. Barry raakt in gevaar omdat hij te goed is in waarvoor hij geboren is. Dat is een slimme draai: vanuit het kind gezien is het de wereld van de volwassenen die zijn vriend wil afpakken, juist omdat die vriend bijzonder is. Daar kan een sterk drama over rechtvaardigheid uit voortkomen, maar het kan ook makkelijk wegglijden in het sjabloon van slechte volwassenen tegenover een goed kind. Ik hoop op het eerste.
Wie staan er voor en achter de camera?
De regie is in handen van Markus Welter, en de film is een Duits-Zwitserse coproductie. Voor een familiefilm in de Alpen is dat geen slecht teken: de Duitstalige Europese cinema is de laatste jaren behoorlijk goed omgegaan met bergavonturen, zonder ze op te poetsen met Hollywoodglans. Zulke films hebben een aardse, eerlijke sfeer die heel goed past bij een verhaal als dit.
In de cast zitten Paco von Wyss, Alma Büchenbacher, Max Hubacher, Christoph Gaugler en Ulrich Tukur. Vooral die laatste naam is goed nieuws: wie de Oscarwinnaar Das Leben der Anderen heeft gezien, weet hoe kil hij mannen met macht kan neerzetten. Zo'n acteur doet een familiefilm altijd goed, omdat de volwassen personages dan geen kartonnen figuren zijn, maar echt gewicht krijgen.
Wie precies wie speelt, valt vooraf niet te raden. Wel staat vast dat zo'n film staat of valt met de kindacteurs. Als Georg en Resi geloofwaardig zijn, als we hun vriendschap en hun band met de hond geloven, is de zaak gewonnen. Zo niet, dan redt zelfs het mooiste bergpanorama het niet.
De Alpen in de hoofdrol
Laten we eerlijk zijn: in zo'n film is het landschap minstens zo belangrijk als de personages. Sneeuw, rotsen, stormen, een hut in the middle of nowhere. De berg is hier geen achtergrond, maar tegenstander en thuis tegelijk. In een film over een reddingshond moet het gevaar voelbaar zijn, anders betekenen Barry's heldendaden ook niets.
Een groot voordeel van dit soort Europese producties is dat ze meestal echte locaties en echt weer gebruiken, in plaats van acteurs voor een green screen te laten glibberen. Zeker weten doen we dat nog niet, maar als Mein Freund Barry de beste Europese titels uit het genre volgt, kan het doek een van de mooiste winterplaatjes van het jaar laten zien. Precies het soort film voor dekentjes en warme chocolademelk.
Waar kan het misgaan?
Ik zou niet eerlijk zijn als ik alleen maar zat te juichen. De grootste valkuil van films over kinderen en honden is te veel suiker. Als de film om de andere scène de pluizige pup in slow motion laat zien terwijl de muziek je traanbuizen bestormt, wordt dat na een tijdje eerder vermoeiend dan ontroerend. De besten in het genre weten wanneer ze zich moeten inhouden.
Het tweede risico is voorspelbaarheid. Het skelet van dit verhaal is bekend: zwakke pup, trouw baasje, gemene of op zijn minst ongevoelige volwassenen, een grote beproeving. De speelduur van 97 minuten belooft een strakke film die niet uitgerekt wordt, en dat is goed nieuws, maar ontsnappen aan de clichés is ook binnen dat tijdsbestek lastig. Waar de lijn van Alfons naartoe gaat en hoeveel ruimte de broers krijgen, wordt volgens mij doorslaggevend voor de vraag of de film alleen lief is of echt blijft hangen.
En dan is er natuurlijk de hond. Draaien met dieren is altijd een uitdaging, en een sint-bernard is niet bepaald het makkelijkste ras. Als de scènes natuurlijk aanvoelen en Barry een echte hond lijkt in plaats van een trucfiguur, is dat een enorme plus.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Gezinnen, hondenliefhebbers en iedereen die houdt van klassieke avonturenfilms in een besneeuwd landschap, met vriendschap en trouw in de hoofdrol. Heb je een zwak voor Heidi of Belle et Sébastien, dan is dit jouw film.
- Sla hem liever over als: Wie zich ergert aan openlijke sentimentaliteit en een voorspelbaar verhaal, zal waarschijnlijk met de ogen rollen. Verwacht ook geen snelle actie of cynische humor.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Belle et Sébastien (2013), Heidi (2015), Lassie: Eine abenteuerliche Reise (2020), The Call of the Wild (2020)
Veelgestelde vragen
Waar gaat Mein Freund Barry over?
De twaalfjarige Georg trekt met zijn broer Alfons over de Alpen naar Italië, maar wordt ziek en zijn broer laat hem achter in een berghut. Daar raakt hij bevriend met Resi en voedt hij in het geheim een zwak sint-bernardpupje op, Barry, dat uitgroeit tot een uitstekende reddingshond. Verschillende mensen willen Barry van hem afpakken, en Georg moet alles op het spel zetten om hem te beschermen.
Hoe lang duurt Mein Freund Barry?
De film heeft een speelduur van 97 minuten.
Wie regisseerde Mein Freund Barry?
De film is geregisseerd door Markus Welter.
Wie spelen er mee in Mein Freund Barry?
In de cast zitten onder meer Paco von Wyss, Alma Büchenbacher, Max Hubacher, Christoph Gaugler en Ulrich Tukur.
Uit welk land komt Mein Freund Barry?
Mein Freund Barry is een avonturenfilm uit een Duits-Zwitserse coproductie.
Is het de moeite waard om hiervoor de sneeuw in te duiken?
Volgens mij wel, zeker als je thuis een kind hebt dat een hond wil, of een volwassene die stiekem nog altijd huilt bij het einde van Lassie. Mein Freund Barry heeft alle ingrediënten voor een mooie, hartverwarmende winterfilm voor het hele gezin: een sterke emotionele basis, een spectaculaire Alpenomgeving, een ervaren Europese ploeg en een sint-bernardpup waar je simpelweg niet tegen kunt. Het risico zit in te veel suiker en voorspelbaarheid, maar als de regisseur wat harder durft te zijn met de bergen en met het verhaal van de broers, krijgen we meer dan een lieve hondenfilm. Ik zit in elk geval klaar, met de zakdoekjes binnen handbereik.