Wildwood recensie vooraf: de makers van Coraline lokken ons opnieuw diep het bos in
Als er één groep makers is die garant staat voor animatie die gedurfder, duisterder en tastbaarder is dan de rest, dan zijn het wel de mensen achter Coraline en Kubo. Wildwood draait vanaf 22 oktober in de Nederlandse bioscopen, en op papier zit er alles in waarvoor we dit team al jaren op handen dragen. Of dat in de zaal ook echt zo uitpakt, moet nog blijken. Maar ik tel de dagen al af.
Alles wijst erop dat hier een van de bijzonderste animatiefantasy's van het jaar aankomt, al wordt de speelduur van 139 minuten een flinke test voor jonge kijkers én voor het scenario.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 22.10.2026 |
|---|---|
| Regie | Travis Knight |
| Genre | Animatiefilms voor het hele gezin |
| Speelduur | 139 min |
| Leeftijdsclassificatie | 9 |
| Land | Amerikaanse films |
Kraaien, een ontvoerd broertje en een bos waar je niet in mag
Het uitgangspunt is precies zo eenvoudig als een goed sprookje hoort te zijn. Prue zit in de brugklas en in één onoplettend moment wordt haar kleine broertje meegesleurd door een zwerm kraaien. Geen hond die ervandoor gaat, geen storm die hem meeneemt, maar kraaien. Dat alleen al maakt duidelijk dat dit geen suikerzoete familiefilm wordt. Prue wacht niet op de volwassenen en trekt er zelf op uit, met in haar kielzog klasgenoot Curtis, die niet van haar zijde wijkt. Aan de beschrijving te zien is hij precies het type reisgenoot dat je eerst irritant vindt en aan het eind van de film stiekem in je hart hebt gesloten.
Het spoor leidt naar een mysterieus bos vlak bij Portland, diep in de verboden wildernis. Daar wachten pratende dieren, vreemde bondgenoten en machtsbeluste tegenstanders, en Prue ontdekt dat er bij de redding van haar broertje veel meer op het spel staat dan een familiekwestie: haar keuzes kunnen de toekomst van een hele wereld bepalen. Meer weten we niet over het verhaal, en eerlijk gezegd wil ik ook niet meer weten. Bij dit soort films is het plezier van ontdekken de helft van de lol.
Travis Knight keert terug naar waar hij op zijn best is
De regie is in handen van Travis Knight, en dat levert bij mij op voorhand al een half punt extra op. Hij maakte Kubo and the Two Strings, wat ik nog altijd een van de mooiste animatiefilms van het afgelopen decennium vind: een sprookje dat rouw, familie en het kind in de zaal serieus neemt. Tussendoor maakte hij een uitstapje naar de liveaction blockbuster met Bumblebee, die verrassend veel hart bleek te hebben voor een franchise vol reuzenrobots.
Dat hij nu terugkomt met een nieuwe, grootschalige animatiefantasy, zegt mij dat de studio dit project bloedserieus neemt. Knights kracht is dat hij een episch avontuur kan vertellen als een persoonlijk verhaal, beleefd door de ogen van een kind. En het uitgangspunt van Wildwood, een meisje dat op pad gaat voor haar broertje, lijkt precies op die manier van vertellen gemaakt.
De erfenis van Coraline en Kubo: zegen en last tegelijk
De aankondiging van de film schermt trots met de makers van het Oscargenomineerde Coraline en van Kubo and the Two Strings. Wie die films heeft gezien, weet wat dat betekent: tot in het kleinste detail uitgewerkte, bijna voelbare werelden waarin elke grasspriet en elke rimpel gewicht heeft. Dit team werd legendarisch met stop-motion, en er is weinig dat er in de bioscoop indrukwekkender uitziet. Een bos vol pratende dieren, mos, boomschors en kraaienveren lijkt haast speciaal voor hen geschreven.
Tegelijk legt die verwijzing de lat torenhoog. De beklemmende sfeer van Coraline en de emotionele kracht van Kubo zijn lastig te evenaren, en als Wildwood alleen een mooi maar lauw avontuur wordt, rekenen we de film dat veel harder aan dan een doorsnee animatiefilm. Ik heb er vertrouwen in, maar een snufje scepsis bewaar ik tot de première.
Van boek naar doek: waarom dit kan werken
De film is gebaseerd op de gelijknamige jeugdroman. Dat is goed nieuws, want een uitgewerkte romanwereld geeft een fantasyfilm meestal een rijkere mythologie, diepere bijfiguren en consequentere regels dan een scenario dat vanaf nul is geschreven. Uit de beschrijving blijkt al dat de verboden wildernis geen decor is, maar een plek vol politieke en morele belangen, met facties, allianties en machtsstrijd.
Hier zie ik zowel de grootste kans als het grootste risico. Durft de film die wereld serieus te nemen, dan krijgen we een familiefantasy die ook volwassenen stof tot nadenken geeft. Probeert hij daarentegen te veel uit het boek erin te proppen, dan raakt de emotionele band tussen Prue en haar broertje, de motor van het hele verhaal, al snel ondergesneeuwd.
139 minuten: gedurfde keuze of te veel hooi op de vork?
Ik zeg het maar eerlijk: die speelduur van 139 minuten was het eerste getal dat me opviel. Voor een animatiefilm voor het hele gezin is dat ronduit lang, en het laat zien dat de makers een groot, episch verhaal willen vertellen en geen vlot avontuurtje van anderhalf uur. Ik vind het fijn als een animatiefilm zich niet kleiner voordoet dan hij is, maar in de praktijk betekent het ook dat jonge kinderen het moeilijk gaan krijgen om het vol te houden.
Aan de andere kant: stop-motion is ontzettend arbeidsintensief. Als zo'n studio zoveel minuten aandurft, heeft elke scène waarschijnlijk een reden om er te zijn. Klopt het ritme, dan voelt de lengte eerder als een belevenis dan als een opgave. Klopt het niet, dan begint in het tweede uur het geschuifel op de stoelen en de vraag of iemand nog even naar de wc mag.
- Waarom het heel goed kan worden: handgemaakte beelden, een duister maar oprecht warm verhaal en Travis Knights gevoel voor emotionele momenten.
- Waar het kan schuren: mogelijk te lang, te veel personages en verhaallijnen, en voor de allerkleinsten misschien ook te eng.
Voor wie is de verboden wildernis eigenlijk bedoeld?
De hoofdpersoon zit in de brugklas, en dat bepaalt volgens mij precies het doelpubliek: oudere kinderen, jonge tieners en volwassenen die nooit zijn uitgegroeid boven een goed sprookje. De ontvoering door kraaien, de machtsbeluste tegenstanders en de beslissingen over het lot van een wereld wijzen erop dat er spanning en duisternis in zit, zoals we van deze makers gewend zijn. Ik ben daar juist blij mee: de beste kinderfilms durfden altijd een beetje eng te zijn.
Ook de release in oktober zegt veel. Halloween in aantocht, vallende bladeren, een mistig bos: het past perfect bij zo'n film, en ik zie hem over een paar jaar al uitgroeien tot een vaste herfstklassieker voor het hele gezin.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor iedereen die weg was van Coraline en Kubo, liefhebbers van handgemaakte animatie en gezinnen met oudere kinderen die houden van duistere sprookjes waarin echt iets op het spel staat.
- Sla hem liever over als: Voor heel jonge kinderen, voor wie 139 minuten en een zwerm kraaien waarschijnlijk te veel zijn, en voor wie zin heeft in een luchtige, vlotte animatiekomedie vol grappen.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Coraline (2009), Kubo and the Two Strings (2016), ParaNorman (2012), Fantastic Mr. Fox (2009), Wolfwalkers (2020)
Veelgestelde vragen
Wanneer draait Wildwood in de Nederlandse bioscopen?
Wildwood gaat op 22 oktober 2026 in première in Nederland.
Waar gaat Wildwood over?
Het kleine broertje van brugklasser Prue wordt ontvoerd door een zwerm kraaien. Samen met klasgenoot Curtis trekt ze een mysterieus bos bij Portland in, de verboden wildernis, om hem te bevrijden. Onderweg ontmoeten ze pratende dieren, bondgenoten en machtsbeluste tegenstanders.
Hoe lang duurt Wildwood?
De film duurt 139 minuten, wat voor een animatiefilm voor het hele gezin opvallend lang is.
Wie regisseerde Wildwood?
Travis Knight, die eerder ook Kubo and the Two Strings regisseerde.
Is Wildwood gebaseerd op een boek?
Ja, de film is een verfilming van de gelijknamige jeugdroman.
Wie hebben Wildwood gemaakt?
De makers van Coraline en Kubo and the Two Strings. Het is een Amerikaanse productie.
Wagen we ons op 22 oktober de verboden wildernis in?
Wat mij betreft wel, en dan het liefst op een zo groot mogelijk doek. Het gebeurt zelden dat een animatiefilm zo onbevreesd kiest voor lengte, een duistere toon en serieuze inzet, en deze makers hebben keer op keer bewezen dat ze daar raad mee weten. Mijn verwachte score is 8,5/10, met de kanttekening dat de speelduur en de vele verhaallijnen uit het boek de achilleshiel van de film kunnen worden. Vindt Travis Knight achter al dat visuele vakmanschap opnieuw het hart, dan wordt Wildwood niet alleen dé film van deze herfst, maar misschien wel een van de meest memorabele bioscoopervaringen van het jaar. De kleintjes laat ik thuis, maar de oudere kinderen neem ik zonder aarzelen mee, en voor mezelf koop ik ook een kaartje.