Το Ημερολόγιο της Βέριτι, κριτική: Anne Hathaway και Dakota Johnson σε ένα σπίτι όπου κάθε φράση μπορεί να είναι ψέμα
Υπάρχουν ταινίες που σου ανεβάζουν τους παλμούς ήδη από τη στιγμή που διαβάζεις το καστ, και το Το Ημερολόγιο της Βέριτι είναι ακριβώς μία από αυτές. Η Anne Hathaway ως πετυχημένη και αινιγματική συγγραφέας, η Dakota Johnson ως αρχάρια συγγραφέας φάντασμα και ανάμεσά τους ο Josh Hartnett: ένα τρίγωνο που σχεδόν φωνάζει για ένταση. Το θρίλερ του Michael Showalter στήνει γύρω από ένα ημερολόγιο ένα δηλητηριώδες, σαγηνευτικό παιχνίδι, όπου το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι τι συνέβη, αλλά ποιον μπορούμε να πιστέψουμε.
Σκοτεινό, αισθησιακό και επιδέξια χειριστικό θρίλερ, που ποντάρει στους ηθοποιούς του και στο αργό δηλητήριο της καχυποψίας, και τις περισσότερες φορές κερδίζει το στοίχημα.
Στοιχεία ταινίας
| Original | Verity |
|---|---|
| Πρεμιέρα στην Ελλάδα | 1.10.2026 |
| Σκηνοθεσία | Michael Showalter |
| Πρωταγωνιστούν | Anne Hathaway, Brady Wagner, Asel Swango, Daniel Echevarria, Dakota Johnson, Josh Hartnett |
| Είδος | Αστυνομικά, Θρίλερ |
| Διάρκεια | 117 λεπτά |
| Καταλληλότητα | K15 |
| Χώρα | Αμερικανικές ταινίες |
Μια συγγραφέας φάντασμα, ένα κτήμα και ένα ημερολόγιο που δεν έπρεπε να ανοιχτεί
Η αφετηρία είναι απλή, και ακριβώς γι' αυτό λειτουργεί. Η Verity Crawford (Anne Hathaway) είναι μία από τις μεγαλύτερες και πιο επιτυχημένες συγγραφείς του χώρου. Η Lowen Ashleigh (Dakota Johnson) δίπλα της δεν είναι κανείς, μια αρχάρια χωρίς όνομα. Κι όμως, εκείνη παίρνει τη δουλειά: μετακομίζει στο τεράστιο κτήμα της Verity για να γράφει στο όνομα της διάσημης συγγραφέως, να γίνει δηλαδή η συγγραφέας φάντασμά της.
Μόνο που η Lowen δεν σταματά εκεί που ορίζει η συμφωνία. Ενώ δουλεύει, πέφτει πάνω σε κάτι που κατά πάσα πιθανότητα είναι το ημερολόγιο της Verity ή σημειώσεις για μια αυτοβιογραφία υπό προετοιμασία. Οι σελίδες περιέχουν ανατριχιαστικές, αμήχανες λεπτομέρειες και για τον σύζυγό της (Josh Hartnett) και αποκαλύπτουν ένα φρικτό, βρόμικο μυστικό. Από εκεί και πέρα μπαίνει σε λειτουργία το πιο δυνατό όπλο της ταινίας: η αμφιβολία. Πόσα από αυτά είναι αλήθεια και πόσα η φαντασία μιας επαγγελματία αφηγήτριας;
Περισσότερα δεν αξίζει να ξέρετε από πριν. Είναι από τις ταινίες όπου κάθε λεπτομέρεια που διαρρέει χαλάει την εμπειρία, οπότε αν δεν την έχετε δει ακόμα, μείνετε μακριά από τα σχόλια.
Hathaway, Johnson, Hartnett: το τρίγωνο της καχυποψίας
Η καριέρα της Anne Hathaway κινήθηκε πάντα προς δύο κατευθύνσεις: τους αγαπητούς, φωτεινούς χαρακτήρες και τους πιο ψυχρούς, μυστηριώδεις. Η ηθοποιός που κέρδισε Όσκαρ για τους Άθλιους νιώθει άνετα και στον ρόλο ισχυρών γυναικών που κρατούν στα χέρια τους τις ζωές των άλλων, φτάνει να σκεφτεί κανείς πόσο διαφορετική έχει δείξει τον εαυτό της από την εποχή του Ο Διάβολος Φοράει Prada. Ως Verity έχει μια παρουσία που βαραίνει πάνω στις σκηνές ακόμα κι όταν δεν είναι στο κάδρο. Αυτό είναι το κλειδί του ρόλου, και η Hathaway το έχει καταλάβει.
Η Dakota Johnson είναι τα μάτια του θεατή μέσα στην ιστορία, θέση πιο άχαρη απ' όσο φαίνεται: πρέπει να μας πείσει ότι και μια έξυπνη γυναίκα μπορεί να πέσει σε τέτοια παγίδα. Το συγκρατημένο, ελαφρώς κουρασμένο παίξιμό της ταιριάζει εδώ απόλυτα, γιατί η αβεβαιότητα της Lowen μοιάζει αληθινή και όχι καπρίτσιο του σεναρίου. Δεν είναι καινούργια στον κόσμο των ερωτικών θρίλερ, και φαίνεται: ξέρει πώς να χωρέσει την επιθυμία και τον φόβο σε ένα μόνο βλέμμα.
Ο Josh Hartnett, από την πλευρά του, ζει μία από τις ωραιότερες επιστροφές των τελευταίων χρόνων. Μετά το Oppenheimer και το Trap, παίρνει ξανά έναν χαρακτήρα για τον οποίο δεν μπορείς να αποφασίσεις αν πρέπει να τον εμπιστευτείς. Ο σύζυγος είναι ο άξονας όλης της ταινίας, και ο Hartnett ισορροπεί έξυπνα ανάμεσα στο συμπαθητικό και στο ανησυχητικό. Σε δεύτερους ρόλους εμφανίζονται οι Ismael Cruz Córdova και Michael Abbott Jr., αν και τα φώτα πέφτουν ξεκάθαρα στην κεντρική τριάδα.
Michael Showalter: ο άνθρωπος της κωμωδίας που στράφηκε στο σκοτάδι
Ομολογώ ότι το όνομα του Michael Showalter δεν ήταν το πρώτο που θα περίμενα πίσω από ένα τόσο υγρό, ηδονικό θρίλερ. Ο σκηνοθέτης του The Big Sick και του The Eyes of Tammy Faye είναι περισσότερο άνθρωπος των ζεστών, ανθρωποκεντρικών ιστοριών. Και αυτό ακριβώς είναι το εκπληκτικό: αυτό το υπόβαθρο δουλεύει υπέρ της ταινίας. Ο Showalter υπηρετεί τους ηθοποιούς του, αφήνει τις σκηνές να αναπνεύσουν και δεν πνίγει το φιλμ σε φθηνά τρομάγματα.
Εδώ όμως βλέπω και τους περισσότερους συμβιβασμούς. Μια τέτοια ιστορία θα ήθελε πού και πού ένα πιο αδίστακτο, σχεδόν διεστραμμένο σκηνοθετικό χέρι, εκείνη τη στιλιζαρισμένη υπερβολή που τόλμησαν τα μεγάλα κλασικά του είδους. Ο Showalter είναι πιο κομψός και πιο προσεκτικός. Η διάρκεια των 117 λεπτών είναι ως επί το πλείστον καλά γεμάτη, υπάρχουν όμως σημεία όπου η ένταση περισσότερο αιωρείται παρά σφίγγει.
Τι πραγματικά δουλεύει: η δύναμη ενός αναξιόπιστου κειμένου
Η πιο έξυπνη κίνηση της ταινίας είναι ότι η πηγή της υποψίας είναι ένα γραπτό κείμενο. Μιλάμε για μια συγγραφέα, της οποίας η δουλειά είναι να λέει πειστικά ψέματα. Αυτό ανοίγει ένα φανταστικό πεδίο για παιχνίδι: ό,τι μαθαίνουμε από το ημερολόγιο μπορεί να είναι ταυτόχρονα εξομολόγηση και μυθοπλασία, και η ταινία κρατά αυτή την αβεβαιότητα με μαεστρία. Ως θεατής πιάνεις συνεχώς τον εαυτό σου να ξαναζυγίζει όσα πριν από πέντε λεπτά θεωρούσες βέβαια.
- Η ζήλια ως κινητήρια δύναμη: η ταινία δεν κρύβει ότι το πάθος και η ζήλια εδώ είναι αδιαχώριστα, και αυτό δηλητηριάζει κάθε σχέση.
- Το κτήμα ως φυλακή: το τεράστιο σπίτι είναι ταυτόχρονα σαγηνευτικό και κλειστοφοβικό, ιδανικό σκηνικό για μια θηλιά που σφίγγει σιγά σιγά.
- Η χημεία των ηθοποιών: ανάμεσα στους τρεις πρωταγωνιστές η ένταση δονείται, και σπάνια βλέπει κανείς τόσο καλοδεμένο καστ σε θρίλερ.
Πού γλιστράει το έδαφος;
Δεν είναι τέλεια ταινία, και καλύτερα να το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή. Λόγω των κανόνων του είδους, οι έμπειροι λάτρεις των θρίλερ ίσως μυριστούν κάποιες ανατροπές νωρίτερα απ' όσο θα ήθελε η ταινία. Πρόκειται επίσης για ένα ενήλικο, σωματικό, σε σημεία ιδιαίτερα άβολο φιλμ, και όποιος περιμένει ένα πιο ευγενικό, «σαλονάτο» αστυνομικό μπορεί να ξαφνιαστεί.
Ο άλλος κίνδυνος είναι ο τόνος. Η ταινία ταλαντεύεται κάποιες φορές ανάμεσα στο σοβαρό ψυχολογικό δράμα και στο ζουμερό, ένοχο ευχάριστο λαϊκό ανάγνωσμα, και δεν αποφασίζει πάντα τι θέλει να είναι. Εμένα αυτό με διασκέδασε περισσότερο απ' όσο με ενόχλησε, καταλαβαίνω όμως αν σε κάποιον φανεί υπερβολικό ή, αντίθετα, λίγο.
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Για όσους αγαπούν τα σκοτεινά ερωτικά θρίλερ, τις ιστορίες με αναξιόπιστο αφηγητή και την καχυποψία που κρατά για πολλή ώρα. Για τους θαυμαστές της Anne Hathaway και της Dakota Johnson είναι υποχρεωτική.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Όσους ενοχλούν τα ενήλικα, βαριά θέματα και οι τολμηρές σκηνές, ή όσους περιμένουν γρήγορη δράση, αυτή η ταινία που σφίγγει αργά θα τους απογοητεύσει.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: Το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε (2014), The Ghost Writer (2010), Βασικό Ένστικτο (1992), Μοιραία Έλξη (1987), Ρεβέκκα (1940)
Συχνές ερωτήσεις
Πότε κυκλοφορεί Το Ημερολόγιο της Βέριτι στους ελληνικούς κινηματογράφους;
Η ταινία βγήκε στις ελληνικές αίθουσες την 1η Οκτωβρίου 2026.
Τι πραγματεύεται Το Ημερολόγιο της Βέριτι;
Μια αρχάρια συγγραφέας, η Lowen Ashleigh, αναλαμβάνει να γράψει ως συγγραφέας φάντασμα για τη διάσημη Verity Crawford και στο κτήμα της ανακαλύπτει κάτι που μοιάζει με ημερολόγιο και αποκαλύπτει ένα σκοτεινό μυστικό για τον σύζυγο της Verity. Το ερώτημα είναι πόσα από αυτά είναι αλήθεια.
Πόση είναι η διάρκεια της ταινίας;
Η ταινία διαρκεί 117 λεπτά.
Είναι κατάλληλη για παιδιά;
Όχι. Πρόκειται για ενήλικο θρίλερ με βαριά θέματα και τολμηρές σκηνές, οπότε δεν προτείνεται για παρακολούθηση με παιδιά.
Ποιοι πρωταγωνιστούν;
Στους κεντρικούς ρόλους βλέπουμε την Anne Hathaway, την Dakota Johnson και τον Josh Hartnett, ενώ εμφανίζονται μεταξύ άλλων οι Ismael Cruz Córdova και Michael Abbott Jr.
Ποιος σκηνοθέτησε την ταινία;
Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Michael Showalter.
Αξίζει να μετακομίσετε για δύο ώρες στο σπίτι της Verity;
Κατά τη γνώμη μου, ναι. Το Ημερολόγιο της Βέριτι δεν φέρνει επανάσταση στο είδος, δίνει όμως ακριβώς ό,τι ζητάμε όταν κόβουμε εισιτήριο για μια τέτοια ταινία: καχυποψία, πόθο, άβολες σιωπές και τρεις ηθοποιούς που προφανώς απολαμβάνουν να τεντώνουν ο ένας τα νεύρα του άλλου. Η σκηνοθεσία του Showalter είναι κάποιες φορές πιο προσεκτική απ' όσο θα έπρεπε, αλλά η κεντρική ιδέα, ένα ημερολόγιο για το οποίο δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ούτε για μία λέξη, κρατά την προσοχή ξύπνια ως το τέλος. Δείτε την ένα συννεφιασμένο φθινοπωρινό βράδυ, ιδανικά με κάποιον με τον οποίο μπορείτε μετά να διαφωνείτε για ώρες για το ποιος είχε δίκιο. Κι αν γυρνώντας σπίτι κοιτάξετε λίγο πιο καχύποπτα το σημειωματάριο του συντρόφου σας, αυτό είναι πια δική της επιτυχία.