I Play Rocky vooruitblik en recensie: stapt Peter Farrelly opnieuw de ring in?
Sommige titels laten het hart van elke filmliefhebber meteen sneller kloppen, en I Play Rocky is er zo een. Peter Farrelly, die met Green Book een Oscar won, zit in de regiestoel, en de cast staat vol namen die ons al heel wat mooie filmavonden hebben bezorgd. Tijd om eens rustig op een rij te zetten wat we van deze film kunnen verwachten.
Een sterke regisseur, een smaakvolle cast en een titel waar je niet omheen kunt: op papier kan dit uitgroeien tot een van de meest innemende publieksfilms van het seizoen, zolang Farrelly naar zijn hart luistert en niet naar de kitsch.
Filmgegevens
| Regie | Peter Farrelly |
|---|---|
| Cast | Anthony Ippolito, AnnaSophia Robb, P.J. Byrne, Toby Kebbell, Tracy Letts, Jay Duplass |
Een titel die vanzelf raak slaat
Weinig filmtitels doen zoveel werk voor de marketingafdeling. I Play Rocky zet met twee woorden en een naam direct de nostalgiemachine aan: de ring, de trappen, de rauwe eieren, dat deuntje dat iedereen kan meeneuriën. De Rocky-films schiepen een van de taaiste legendes uit de Amerikaanse filmgeschiedenis, en alles wat aan die naam raakt, krijgt tegelijk een flinke duw in de rug en een zware last op de schouders.
Wel even duidelijk: officieel is er nog weinig bekend over het precieze verhaal, dus daar ga ik ook niet over speculeren. De titel roept die wereld echter onmiskenbaar op, en dat is genoeg om bij kijkers nu al een beeld te laten ontstaan. Dat is meteen het grootste voordeel én het grootste risico van deze film: de verwachtingen zitten al tegen het plafond voordat er ook maar één kaartje is verkocht.
Peter Farrelly, de man van de verrassingen
Had iemand tien jaar geleden beweerd dat een van de makers van Dumb and Dumber en There's Something About Mary ooit de Oscar voor beste film zou winnen, dan hadden we hem hartelijk uitgelachen. Toen kwam Green Book, en Farrelly liet zien dat achter die luidruchtige komedies een gevoelige verteller schuilgaat die instinctief aanvoelt wat een publiek wil.
De kracht van Green Book was precies wat zo'n titel nodig heeft: luchtige humor, warmte, scènes die aan de acteurs worden overgelaten en dat ouderwetse, heldere Hollywoodgevoel dat veel mensen in de huidige bioscoop missen. Critici vonden datzelfde tegelijk de zwakte van die film: het onderwerp werd soms te glad gepolijst en er werd te vaak voor gemakkelijke oplossingen gekozen. Ik ben benieuwd welke Farrelly we nu te zien krijgen. Is het de verteller, dan staat ons een prachtige avond te wachten. Is het de man die op veilig speelt, dan krijgen we een prettige film die je snel weer vergeten bent.
De cast: weinig sterren, veel betrouwbare gezichten
De aftiteling pakt op het eerste gezicht niet uit met de allergrootste sterren, en eerlijk gezegd vind ik dat juist goed nieuws. Bovenaan staat Anthony Ippolito, die voor het grote publiek nog geen bekend gezicht is. Dat is een gok, maar ook een kans: achter een minder bekende hoofdrolspeler hangen geen tien eerdere rollen, waardoor je hem makkelijker alles gelooft.
Om hem heen staan wel bijrolspelers die elke film een niveau hoger kunnen tillen:
- Matt Dillon speelt al decennia charismatische, ietwat gevaarlijke types en stelt zelden teleur.
- AnnaSophia Robb, bij velen nog bekend als kind uit Charlie and the Chocolate Factory en Bridge to Terabithia, is inmiddels uitgegroeid tot een volwassen actrice.
- Tracy Letts is het soort karakteracteur waar elke regisseur van houdt: in Lady Bird maakte hij met een paar scènes een echt mens van zijn personage.
- Stephan James is een van de sterkste jonge dramatische talenten van de afgelopen jaren.
- Toby Kebbell, Jay Duplass en P.J. Byrne zijn de namen die op de achtergrond de scènes levend houden.
Wie wie speelt, laat ik bij gebrek aan officiële informatie in het midden. De totaalindruk van dit rijtje is wel helder: dit lijkt een film die draait om acteurs, waarin de kracht van de scènes uit dialogen en gezichten komt en niet uit explosies.
Wat kan deze film echt goed maken?
Ik ben om drie redenen optimistisch. De eerste is Farrelly's gevoel voor publieksfilms: hij weet hoe je een volle zaal tegelijk aan het lachen en aan het huilen krijgt, en sinds Green Book trekt niemand dat nog in twijfel. De tweede is de cast, waarin geen enkele zwakke schakel zit en waar naast doorgewinterde rotten ook frisse gezichten een plek krijgen. De derde is het onderwerp zelf: de Rocky-legende ging over een nobody die één kans krijgt, en dat type verhaal werkt vandaag nog net zo goed als vijftig jaar geleden.
En waar kan het misgaan?
Het grootste gevaar is zelfingenomen nostalgie. Bij zo'n titel is het verleidelijk om naar de kijker te knipogen, bekende motieven even te laten flitsen en het applaus binnen te halen zonder dat de film op eigen benen staat. Wordt I Play Rocky alleen een mooi maar leeg eerbetoon, dan zijn we hem in no time vergeten.
Het tweede risico is Farrelly's neiging tot te ronde, te keurige drama's. Wat in een publieksfilm een deugd is, voelt bij een dieper onderwerp al snel oppervlakkig. En dan is er nog de vraag naar de hoofdrolspeler: als Ippolito het gewicht van de film niet kan dragen, kunnen zelfs de uitstekende bijrollen hem niet redden. Toch spreekt er veel meer voor deze film dan ertegen.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor wie houdt van ouderwetse Hollywoodfilms met een groot hart, voor fans van Green Book en voor iedereen die ooit de Rocky-muziek van begin tot eind heeft meegeneuried.
- Sla hem liever over als: Voor wie zin heeft in gedurfde, experimentele cinema, of allergisch is voor nostalgie en voor gevoelige verhalen die het je makkelijk maken om ervan te houden.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Rocky (1976), Green Book (2018), The Disaster Artist (2017), Creed (2015)
Veelgestelde vragen
Wie heeft I Play Rocky geregisseerd?
De film is geregisseerd door Peter Farrelly, die eerder ook Green Book maakte.
Wie spelen er mee in I Play Rocky?
Tot de cast behoren Anthony Ippolito, AnnaSophia Robb, P.J. Byrne, Toby Kebbell, Tracy Letts, Jay Duplass, Matt Dillon en Stephan James.
Is I Play Rocky al te zien?
Nog niet. Daarom is dit stuk een vooruitblik en geen recensie na een vertoning.
Stappen we samen de ring in?
Ik in elk geval wel. I Play Rocky heeft alle ingrediënten voor een fijne, innemende avond in de bioscoop: een regisseur die al heeft bewezen dat hij een publiek kan veroveren, een cast vol sterke acteurs en een titel die verwijst naar een van de grootste legendes uit de filmgeschiedenis. Mijn verwachting is voorzichtig optimistisch: als Farrelly durft wat ruwer te zijn dan we van hem gewend zijn, kan dit een van de verrassingen van het jaar worden. Zo niet, dan krijgen we waarschijnlijk nog altijd twee prettige uurtjes met een glimlach. Of hij wint op knock-out of alleen op punten, zien we vanzelf.