Not Alone voorbeschouwing en recensie: drie gevluchte aliens, een raket en een onhandige liefde
Heb je ooit gewenst dat de kerstchaos het hele jaar door zou duren? Dan wordt Not Alone precies voor jou gemaakt. Twee onhandige verliefden, een raket en drie piepkleine aliens op de vlucht: op papier is dat het gouden recept voor een animatiefilm voor het hele gezin. Of het deeg een taart wordt of vooral veel suikerglazuur, merken we later. Tot die tijd is er genoeg om over te praten.
Belooft een innemende, chaotische familiefilm te worden die staat of valt met zijn ongeleide aliens, en op basis van het uitgangspunt lijkt het eerder te gaan staan dan vallen.
Filmgegevens
| Regie | Jonathan del Val, Claire Dodgson, Eric Guillon |
|---|---|
| Genre | Animatiefilms, Familiefilms |
Waar gaat het over? Liefde naast het lanceerplatform
Op het eerste gezicht zou de opzet zo uit een romantische komedie kunnen komen: Joe en Fran werken aan een baanbrekende raket die klaargemaakt moet worden voor zijn eerste vlucht. Tijdens het samenwerken knettert het meteen tussen hen, alleen voelt geen van beiden zich echt thuis in de wereld van de romantiek. Twee genieën die met één hand een motor in elkaar zetten, maar iemand mee uit vragen? Dat lukt niet. Dit type kent iedereen, en als het goed geschreven is, bestaat er weinig dat dankbaarder werkt.
Dan volgt de twist die er een animatiefilm van maakt: in het huis van Joe vinden drie kleine, ongeleide en onweerstaanbare aliens onderdak. Dunk, Welly en Shirm zijn op interplanetaire vlucht voor een fanatieke maar klungelige ordehandhaver, Zandro. De kleine indringers hebben al snel door dat de raket van Fran weleens hun ticket naar huis zou kunnen zijn. Je hoeft geen helderziende te zijn om te vermoeden dat die zorgvuldig voorbereide eerste vlucht niet helemaal volgens plan zal verlopen.
Wat er precies gebeurt, wie wie bedriegt en waar de raket uiteindelijk belandt, weten we niet, en we gaan er ook niet naar gissen. Waar het om draait: de film vlecht twee lijnen in elkaar. Een bescheiden, menselijk liefdesverhaal en een vlotte achtervolging vol aliens.
Drie kleine rebellen en een enthousiaste kluns
Eerlijk gezegd ben ik vooral benieuwd naar het trio. In de geschiedenis van de familieanimatie zijn figuurtjes van het soort klein, met velen en nauwelijks verstaanbaar een ongelooflijk effectief wapen gebleken. Denk maar aan de Minions, die vanuit een bijrol een complete franchise opbouwden. Dunk, Welly en Shirm worden precies zo omschreven: piepklein, ongeleid, onweerstaanbaar. Dat is tegelijk een belofte en een waarschuwing.
Een belofte, want als de drie elk een duidelijk eigen persoonlijkheid krijgen, dragen zij de film op hun schouders en lopen kinderen ze nog wekenlang na te doen. Een waarschuwing, want als de film ze behandelt als één schattig, krijsend kluwen, worden ze al snel vermoeiend. Het geheim van een goed trio is dat elk lid een eigen, herkenbare tic heeft.
Zandro, de fanatieke maar klungelige ordehandhaver, is een klassieke tegenspeler die niet echt slecht is, alleen veel te ijverig. Volgens mij kan hij de geheime troefkaart van de film worden. In goede animatiefilms is de stuntelende achtervolger vaak het grappigste personage, omdat hij alle klappen opvangt. Krijgt Zandro naast zijn clownerie ook een beetje hart, dan zitten we gebakken.
Wie staan er achter de camera, of beter gezegd achter de tekentafel?
De film wordt geregisseerd door een trio: Jonathan del Val, Claire Dodgson en Eric Guillon. Een regie met drie man is in animatie helemaal niet ongewoon en pakt vaak zelfs goed uit: de één let op het ritme, de ander op de personages, de derde op de visuele humor. Wel grappig dat een film over drie aliens door drie mensen wordt geregisseerd, alsof de crew zelf ook een ongeleid trio is.
Op basis van de namen verwacht ik makers die snelle, op gags gebouwde slapstickanimatie beheersen, en dat is precies wat zo'n uitgangspunt nodig heeft. Een huis dat door aliens op zijn kop wordt gezet werkt alleen als de timing van de grappen tot op de milliseconde klopt en er ook humor zit in hoe de figuren bewegen, niet alleen in de dialogen.
Wat kan heel goed uitpakken?
- Het dubbele publiek. De romantische lijn is voor de volwassenen, de aliengekte voor de kinderen. Als dat goed in elkaar zit, kijkt ook de ouder niet op zijn horloge.
- De raket als gedeeld doel. Een slimme dramaturgische zet dat hetzelfde object belangrijk is voor zowel de verliefden als de aliens. Daar kunnen talloze conflicten, misverstanden en lachsalvo's uit voortkomen.
- Het huisfeesteffect. Vreemde wezens die een huis binnendringen zijn een klassiek motief, en elk voorwerp in de woning is een potentiële grap. Niet voor niets werkt dit al decennialang.
- Het hart. Het verlangen naar huis is altijd een gevoelig thema. Een klein wezen dat naar huis wil: er is weinig dat een publiek harder raakt.
Waar kan de lancering misgaan?
Natuurlijk is het niet allemaal roze sterrenstof. Het eerste risico is de balans tussen de twee verhaallijnen. Is de romance te dun, dan worden Joe en Fran decorstukken achter de aliens en was het zonde om ze op te bouwen. Krijgen ze juist te veel tijd, dan gaan de jongste kijkers zitten draaien, want die kwamen voor de drie kleine vluchtelingen.
Het tweede risico is voorspelbaarheid. Het uitgangspunt is bekend: talloze films lieten al buitenaardse wezens zich verstoppen in een aards huis met de wens om naar huis te gaan. De vraag is niet of de plot verrassingen bevat, maar of de uitwerking, de personages en de humor fris genoeg zijn om niet als kopie te voelen.
Het derde is het ritme. Animatiefilms die op gags draaien hebben de neiging de grappen op elkaar te stapelen, waardoor het eerder een lange reclamefilm voor knuffels wordt dan een echt verhaal. Ik hoop dat de romantische lijn precies dat anker gaat bieden.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Gezinnen met jonge kinderen die een vrolijke middag in de bioscoop zoeken, en iedereen die gek is op kleine, ongeleide animatiefiguurtjes.
- Sla hem liever over als: Wie een serieus ruimteverhaal met sciencefictiondiepgang verwacht, of snel moe wordt van luide, snelle kinderhumor, kan zijn vermaak beter ergens anders zoeken.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: E.T. the Extra-Terrestrial (1982), Lilo & Stitch (2002), Planet 51 (2009), Monsters vs. Aliens (2009), Verschrikkelijke Ikke (2010)
Veelgestelde vragen
Waar gaat Not Alone over?
Joe en Fran werken aan de eerste vlucht van een baanbrekende raket en worden ondertussen verliefd. Intussen verstoppen drie piepkleine aliens, Dunk, Welly en Shirm, zich in het huis van Joe voor de klungelige ordehandhaver Zandro, en ze willen met de raket van Fran naar huis.
Wie regisseert Not Alone?
De film wordt geregisseerd door Jonathan del Val, Claire Dodgson en Eric Guillon.
Wat voor soort film is het?
Een animatiefilm voor het hele gezin.
Wie zijn de aliens in Not Alone?
De drie ongeleide aliens heten Dunk, Welly en Shirm. De ordehandhaver die achter ze aan zit heet Zandro.
Is het de moeite waard om af te tellen tot de lancering?
Ik denk het wel. Not Alone verleidt niet met de belofte van een revolutionaire vernieuwing, maar met een beproefd recept: schattige maar brutale wezentjes, een enthousiaste klungelige achtervolger en twee onhandige volwassenen die zelf niet weten hoe verliefd zijn eigenlijk werkt. Als het regietrio het ritme te pakken krijgt en de drie aliens echte karakters worden, kan dit een van de gezelligste familiefilms van het seizoen worden. Mijn verwachte score is een stevige 7, die met goede grappen en een beetje hart makkelijk een 8 kan worden. Neem de kinderen zeker mee, en volwassenen: kijk niet raar op als jij aan het eind het hardst lacht om het gestuntel van Zandro.