Not Alone, κριτική πριν την πρεμιέρα: τρεις δραπέτες εξωγήινοι, ένας πύραυλος και ένας αδέξιος έρωτας
Αν ποτέ ευχήθηκες το χριστουγεννιάτικο χάος να κρατούσε όλο τον χρόνο, το Not Alone φτιάχνεται ακριβώς για σένα. Δύο αδέξιοι ερωτευμένοι, ένας πύραυλος και τρία μικροσκοπικά πλασματάκια από το διάστημα που το έχουν σκάσει: στα χαρτιά, αυτή είναι η χρυσή συνταγή του οικογενειακού animation. Αν από τη ζύμη θα βγει τούρτα ή απλώς πολλή γλασαρισμένη ζάχαρη, θα το μάθουμε όταν δούμε την ταινία. Μέχρι τότε, πάντως, έχουμε αρκετά να συζητήσουμε.
Υπόσχεται μια συμπαθητική, χαοτική οικογενειακή ταινία που κρίνεται από τους ατίθασους εξωγήινους της, και με βάση το υλικό, μάλλον θα σταθεί στα πόδια της.
Στοιχεία ταινίας
| Σκηνοθεσία | Jonathan del Val, Claire Dodgson, Eric Guillon |
|---|---|
| Είδος | Ταινίες κινουμένων σχεδίων, Οικογενειακές ταινίες |
Τι πραγματεύεται; Έρωτας δίπλα στην εξέδρα εκτόξευσης
Με την πρώτη ματιά, η αφετηρία θα μπορούσε να έχει βγει από ρομαντική κομεντί: ο Joe και η Fran δουλεύουν πάνω σε έναν επαναστατικό πύραυλο που πρέπει να ετοιμάσουν για την παρθενική του πτήση. Μέσα στη δουλειά, οι σπίθες ανάμεσά τους πετάγονται αμέσως, μόνο που κανείς από τους δύο δεν νιώθει ιδιαίτερα άνετα με τα ρομαντικά. Δύο ιδιοφυΐες που συναρμολογούν κινητήρα με το ένα χέρι, αλλά κολλάνε όταν πρέπει να ζητήσουν ένα ραντεβού. Όλοι ξέρουμε αυτόν τον τύπο ήρωα, και όταν είναι καλογραμμένος, δεν υπάρχει πιο ευχάριστος.
Και μετά έρχεται η ανατροπή που κάνει την ιστορία ταινία κινουμένων σχεδίων: στο σπίτι του Joe βρίσκουν καταφύγιο τρία μικροσκοπικά, ατίθασα και αξιολάτρευτα εξωγήινα πλάσματα. Οι Dunk, Welly και Shirm το έχουν σκάσει σε διαπλανητική κλίμακα από έναν ζηλωτή αλλά αδέξιο φύλακα της τάξης, τον Zandro. Οι μικροί επισκέπτες καταλαβαίνουν γρήγορα ότι ο πύραυλος της Fran μπορεί να είναι το εισιτήριο της επιστροφής τους. Από εκεί και πέρα δεν χρειάζεται να είσαι μάντης για να υποψιαστείς ότι η προσεκτικά σχεδιασμένη πρώτη πτήση δεν θα πάει ακριβώς όπως ήταν προγραμματισμένο.
Τι ακριβώς θα συμβεί, ποιος θα ξεγελάσει ποιον και πού θα καταλήξει ο πύραυλος, δεν το ξέρουμε, ούτε θα προσπαθήσουμε να το μαντέψουμε. Το ουσιαστικό είναι ότι η ταινία πλέκει δύο νήματα: μια σεμνή, ανθρώπινη ιστορία αγάπης και ένα γρήγορο κυνηγητό με εξωγήινους.
Τρεις μικροί επαναστάτες κι ένας ενθουσιώδης γκαφατζής
Ομολογώ ότι εμένα με ενδιαφέρει κυρίως η τριάδα. Στην ιστορία του οικογενειακού animation, οι φιγούρες του τύπου «μικρές, πολλές και όχι ιδιαίτερα κατανοητές όταν μιλάνε» έχουν αποδειχθεί απίστευτα αποτελεσματικό όπλο: αρκεί να σκεφτεί κανείς τα Minions, που από δευτερεύοντες χαρακτήρες έστησαν ολόκληρο franchise. Οι Dunk, Welly και Shirm περιγράφονται ακριβώς έτσι: μικροσκοπικοί, ατίθασοι, αξιολάτρευτοι. Αυτό είναι ταυτόχρονα υπόσχεση και προειδοποίηση.
Υπόσχεση, γιατί αν οι τρεις τους αποκτήσουν ξεχωριστές προσωπικότητες, θα κουβαλήσουν την ταινία στους ώμους τους και τα παιδιά θα τους μιμούνται για εβδομάδες. Προειδοποίηση, γιατί αν η ταινία τους αντιμετωπίσει απλώς σαν ένα χαριτωμένο κουβάρι που τσιρίζει, γρήγορα θα γίνουν κουραστικοί. Το μυστικό μιας καλής τριάδας είναι να έχει κάθε μέλος της τη δική του, αναγνωρίσιμη μανία.
Ο Zandro, ο ζηλωτής αλλά αδέξιος φύλακας της τάξης, είναι ο κλασικός ανταγωνιστής που δεν είναι πραγματικά κακός, απλώς υπερβολικά ζηλωτής. Κατά τη γνώμη μου, αυτός ο χαρακτήρας μπορεί να είναι ο κρυφός άσος της ταινίας. Στα καλά κινούμενα σχέδια, ο άτσαλος διώκτης είναι συχνά ο πιο αστείος ήρωας, γιατί αυτός τρώει όλες τις φάπες. Αν ο Zandro αποκτήσει και λίγη καρδιά, και δεν μείνει απλώς γελωτοποιός, τότε θα έχουμε κερδίσει πολλά.
Ποιοι στέκονται πίσω από την κάμερα, ή μάλλον πίσω από το σχεδιαστήριο;
Την ταινία υπογράφει μια σκηνοθετική τριάδα: οι Jonathan del Val, Claire Dodgson και Eric Guillon. Η σκηνοθεσία από τρία άτομα δεν είναι καθόλου ασυνήθιστη στο animation, αντίθετα, συχνά κάνει καλό: ο ένας μπορεί να προσέχει τον ρυθμό, ο άλλος τους χαρακτήρες και ο τρίτος το οπτικό χιούμορ. Έχει και κάτι αστείο το ότι μια ταινία για τρεις εξωγήινους τη σκηνοθετούν τρεις άνθρωποι, λες και το ίδιο το συνεργείο είναι μια άτακτη τριάδα.
Από τα ονόματα, περιμένω δημιουργούς που ξέρουν από γρήγορο, slapstick animation στηγμένο στα γκαγκ, και αυτό ακριβώς χρειάζεται μια τέτοια αφετηρία. Ένα σπίτι που γίνεται άνω κάτω από εξωγήινους λειτουργεί μόνο όταν ο χρονισμός των αστείων είναι ακριβής στο δευτερόλεπτο και το χιούμορ υπάρχει και στην κίνηση των χαρακτήρων, όχι μόνο στους διαλόγους.
Τι μπορεί να δουλέψει πολύ καλά;
- Το διπλό κοινό. Η ρομαντική ιστορία απευθύνεται στους ενήλικες, το εξωγήινο χάος στα παιδιά. Αν το δέσιμο είναι σωστό, ούτε ο γονιός θα κοιτάζει το ρολόι του.
- Ο πύραυλος ως κοινός στόχος. Είναι εξαιρετική δραματουργική κίνηση το ότι το ίδιο αντικείμενο έχει σημασία και για τους ερωτευμένους και για τους εξωγήινους. Από εκεί μπορούν να προκύψουν άπειρες συγκρούσεις, παρεξηγήσεις και γέλια.
- Το φαινόμενο του σπιτικού πάρτι. Τα ξένα πλάσματα που εισβάλλουν σε ένα σπίτι είναι κλασικό μοτίβο, κάθε αντικείμενο του διαμερίσματος είναι ένα πιθανό αστείο. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η κατάσταση δουλεύει εδώ και δεκαετίες.
- Η καρδιά. Η λαχτάρα για επιστροφή στο σπίτι είναι πάντα συγκινητικό θέμα. Ένα μικρό πλάσμα που θέλει να γυρίσει σπίτι του: λίγα πράγματα αγγίζουν το κοινό περισσότερο.
Πού μπορεί να στραβώσει η εκτόξευση;
Φυσικά, δεν μας περιμένει μόνο ροζ αστερόσκονη. Ο πρώτος κίνδυνος είναι η ισορροπία ανάμεσα στις δύο ιστορίες. Αν το ρομαντικό κομμάτι είναι πολύ ισχνό, ο Joe και η Fran θα γίνουν απλώς σκηνικό πίσω από τους εξωγήινους, και τότε κρίμα που χτίστηκαν. Αν πάλι πάρει πολύ χρόνο, οι μικρότεροι θεατές θα αρχίσουν να στριφογυρίζουν στις θέσεις τους, γιατί ήρθαν για τους τρεις μικρούς δραπέτες.
Ο δεύτερος κίνδυνος είναι η προβλεψιμότητα. Η αφετηρία είναι γνώριμη, πολλές ταινίες έχουν δείξει εξωγήινα πλάσματα να κρύβονται σε ένα γήινο σπίτι και να θέλουν να γυρίσουν πίσω. Το ερώτημα δεν είναι αν η πλοκή θα έχει εκπλήξεις, αλλά αν η εκτέλεση, οι χαρακτήρες και το χιούμορ θα είναι αρκετά φρέσκα ώστε να μη νιώσουμε ότι βλέπουμε αντίγραφο.
Ο τρίτος είναι ο ρυθμός. Τα animation που στηρίζονται στα γκαγκ έχουν την τάση να στοιβάζουν το ένα αστείο πάνω στο άλλο, ώστε η ταινία να μοιάζει περισσότερο με μεγάλη διαφήμιση για λούτρινα παιχνίδια παρά με πραγματική ιστορία. Εγώ ελπίζω ότι το ρομαντικό νήμα θα προσφέρει ακριβώς αυτή την άγκυρα.
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Για οικογένειες με μικρά παιδιά που ψάχνουν ένα κεφάτο απόγευμα στο σινεμά, και για όποιον λατρεύει τις μικρές, άτακτες φιγούρες των κινουμένων σχεδίων.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Όποιος περιμένει σοβαρή διαστημική ιστορία με βάθος επιστημονικής φαντασίας, ή όποιον κουράζει το δυνατό, γρήγορο παιδικό χιούμορ, μάλλον θα βρει αλλού τη διασκέδασή του.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: E.T. ο εξωγήινος (1982), Lilo & Stitch (2002), Planet 51 (2009), Τέρατα εναντίον Εξωγήινων (2009), Εγώ ο απαισιότατος (2010)
Συχνές ερωτήσεις
Ποια είναι η υπόθεση του Not Alone;
Ο Joe και η Fran δουλεύουν για την πρώτη πτήση ενός επαναστατικού πυραύλου και στο μεταξύ ερωτεύονται. Παράλληλα, τρία μικροσκοπικά εξωγήινα πλάσματα, οι Dunk, Welly και Shirm, κρύβονται στο σπίτι του Joe από έναν αδέξιο φύλακα της τάξης, τον Zandro, και θέλουν να γυρίσουν στον πλανήτη τους με τον πύραυλο της Fran.
Ποιος σκηνοθετεί το Not Alone;
Την ταινία σκηνοθετούν οι Jonathan del Val, Claire Dodgson και Eric Guillon.
Σε ποιο είδος ανήκει η ταινία;
Είναι οικογενειακή ταινία κινουμένων σχεδίων.
Ποιοι είναι οι εξωγήινοι του Not Alone;
Οι τρεις ατίθασοι εξωγήινοι λέγονται Dunk, Welly και Shirm, ενώ ο φύλακας της τάξης που τους κυνηγά λέγεται Zandro.
Αξίζει να μετράμε αντίστροφα μέχρι την εκτόξευση;
Κατά τη γνώμη μου, ναι. Το Not Alone δεν μας δελεάζει με την υπόσχεση μιας επαναστατικής καινοτομίας, αλλά με μια δοκιμασμένη συνταγή: χαριτωμένα αλλά αυθάδη πλασματάκια, ένας ενθουσιώδης γκαφατζής διώκτης και δύο αδέξιοι ενήλικες που ούτε οι ίδιοι ξέρουν πώς είναι να είσαι ερωτευμένος. Αν η σκηνοθετική τριάδα πετύχει τον ρυθμό και οι τρεις εξωγήινοι αποκτήσουν πραγματικό χαρακτήρα, μπορεί να γίνει μία από τις πιο ευχάριστες οικογενειακές ταινίες της χρονιάς. Η αναμενόμενη βαθμολογία μου είναι ένα γερό 7 στα 10, που με καλά αστεία και λίγη καρδιά μπορεί άνετα να γίνει 8. Πάρτε οπωσδήποτε τα παιδιά μαζί σας, και οι μεγάλοι μην εκπλαγείτε αν στο τέλος γελάτε εσείς πιο δυνατά απ' όλους με τις γκάφες του Zandro.