Behemoth! voorlopige recensie: Tony Gilroy keert met een cello terug naar Los Angeles
Wie de naam Tony Gilroy op de poster van een muzikaal drama ziet staan, kijkt waarschijnlijk twee keer. De maker van Michael Clayton en Andor komt met het verhaal van een cellist die terugkeert naar huis, en de cast leest alsof iemand gewoon zijn lijstje favoriete acteurs heeft afgewerkt. Behemoth! zit eraan te komen, en wij vertellen nu al waarom we er zo naar uitkijken.
Dankzij Gilroy en een verrassend kleurrijke cast kan dit een van de interessantste films van het seizoen worden, maar achter de vage synopsis kan net zo goed een meesterwerk schuilgaan als een in zichzelf gekeerde arthousefilm.
Filmgegevens
| Regie | Tony Gilroy |
|---|---|
| Cast | Pedro Pascal, Olivia Wilde, Eva Victor, Matthew Lillard, Margarita Levieva, Will Arnett |
| Genre | Filmdrama's |
| Speelduur | 124 min |
| Land | Amerikaanse films |
Een cellist, twintig jaar en een stad die intussen veranderd is
De officiële beschrijving is karig, maar geeft wel de kern: Alex Serian is een getalenteerde cellist die na twintig jaar weg te zijn geweest terugkeert naar zijn geboortestad Los Angeles. Zijn leven werd altijd gedragen door muziek, als een alles meeslepende, onophoudelijk stromende rivier, en nu voert die stroom hem naar avonturen die hem voorgoed zullen veranderen.
Meer weten we niet, en eerlijk gezegd is dat prima. Het verhaal van de thuiskomst is een van de oudste sjablonen uit de filmgeschiedenis: de hoofdpersoon gaat terug naar de plek waar hij ooit voor vluchtte, en ontdekt dat noch hijzelf, noch die plek is wat hij zich herinnerde. Twintig jaar is enorm lang, daar past een heel leven in. Wat mij echt nieuwsgierig maakt, is het woord 'avonturen'. Van een drama over een klassiek musicus verwacht je eerder stil, innerlijk gepieker dan avontuur. Als Gilroy hier iets beweeglijkers en onverwachters in petto heeft, kan dat een heel spannende richting zijn.
Ook de titel belooft veel. Behemoth!, met uitroepteken, kan van alles zijn: de bijnaam van een kolossaal instrument, een typering van een personage, Los Angeles zelf, of iets waar we nu nog niet eens aan denken. Welke het wordt, ontdekken we pas in de bioscoop.
Tony Gilroy, de precieze vakman die nu misschien eens loslaat
Gilroy is zo'n maker die het publiek vaak niet bij naam kent, terwijl het zijn werk wel heeft gezien. Hij was een van de belangrijkste scenaristen achter de Bourne-films, als regisseur zette hij zichzelf op de kaart met Michael Clayton, en Andor, een van de meest geprezen series van de afgelopen jaren, komt ook uit zijn koker. De gemene deler: precisie. Gilroys dialogen zijn scherp, zijn scènes strak, zijn personages slim, en hij behandelt de kijker nooit als een sukkel.
Juist daarom is deze combinatie zo vreemd en tegelijk zo aantrekkelijk. Een muziekdrama dat volgens de synopsis over stromen en meedrijven gaat, is op het eerste gezicht niet het terrein waar zo'n beheerste filmmaker zich thuis voelt. Misschien is dat precies de bedoeling: een precieze regisseur die zichzelf eindelijk toestaat de film te laten ademen. Lukt dat, dan kan er iets heel bijzonders ontstaan. Lukt het niet, dan krijgen we misschien een overgeschreven, slimme maar kille film over een onderwerp dat juist om warmte vraagt.
Ik zet in op het eerste. In al zijn eerdere werk zat altijd een emotionele kern, hij verstopte die alleen onder een koel oppervlak.
Pedro Pascal en een vreemd geniale bende
Bij de cast trek je eerst je wenkbrauwen op en verschijnt daarna een glimlach. Pedro Pascal is sinds The Last of Us en The Mandalorian de acteur aan wie je alles kunt toevertrouwen, en in een vermoeid maar warm personage doen weinigen het hem na. Wie wie speelt, verklappen de officiële stukken nog niet, dus ik ga niet gokken. Alleen dit: Pascal wordt hoe dan ook een van de grote trekpleisters van de film.
Naast hem staat Olivia Wilde, die zich ook als regisseur heeft bewezen en als actrice al lang geen materiaal meer kreeg waarin ze echt kon laten zien wat ze kan. Eva Victor is een van de interessantste onafhankelijke stemmen van het moment, en haar aanwezigheid suggereert dat dit meer wordt dan een sterrenparade.
Dan volgt het verrassingspakket: Matthew Lillard, die velen sinds Scream in hun hart hebben gesloten, Will Arnett, publiekslieveling uit Arrested Development (en de stem van BoJack Horseman, voor wie dat liever onthoudt), en Hank Azaria, wiens stem bijna iedereen kent dankzij The Simpsons. Het rijtje wordt aangevuld met Margarita Levieva, Adam Rose, Stephanie Sigman en JoBeth Williams, onvergetelijk uit Poltergeist.
Op het eerste gezicht is dit een eclectische, zelfs ietwat gestoorde lijst. Komieken, karakteracteurs en dramasterren in één film. Juist daarom denk ik dat Behemoth! geen eentonig somber drama wordt. Met zo'n ploeg kan de toon alle kanten op slingeren, van droge humor tot momenten die je naar de keel grijpen.
Muziek die geen achtergrond is, maar een hoofdrol speelt
In een film over een cellist is muziek geen bijzaak, maar de ruggengraat van het verhaal. De cello leent zich daar bijzonder goed voor: het instrument heeft een diepe, menselijke klank en lijkt soms bijna te praten. Als de geluidsmix en het muzikale deel goed uitpakken, gaat deze film in de bioscoopzaal ook fysiek binnenkomen. Daarom gaf ik muziek en geluid vooraf al zo'n hoge verwachte score: het is simpelweg ondenkbaar dat er bij een film met dit onderwerp op wordt bezuinigd.
De beste muziekdrama's, zoals Whiplash en Tár, hebben laten zien dat films over klassieke muziek en jazz zinderend spannend kunnen zijn. De beschrijving van Behemoth! legt de nadruk eerder op meedrijven en een innerlijke reis dan op obsessieve rivaliteit, maar wie weet krijgt ook dat onder Gilroys handen scherpe randjes.
Waar kan het misgaan?
Laten we eerlijk zijn, het risico is er ook. De synopsis is bewust vaag, en een formulering als 'muziek die als een rivier stroomt' kan wijzen op een film die meer op sfeer drijft dan op verhaal. Een speelduur van 124 minuten is niet extreem, maar bij een traag kabbelend drama kun je die wel gaan voelen.
Het tweede gevaar is de omvang van de cast. Tien bekende namen in een film van ruim twee uur betekent dat iemand gegarandeerd minder ruimte krijgt dan we zouden willen. Als Will Arnett of Hank Azaria maar in twee scènes opduikt, wordt dat een tikje frustrerend.
En dan is er de kwestie van de toon. Een thuiskomstdrama, met avonturen, komische acteurs en een regisseur met een controlebehoefte: dat valt ofwel prachtig samen, of het valt uit elkaar. Een middenweg is hier lastig voor te stellen, en dat vind ik eerlijk gezegd juist spannend.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor wie houdt van karaktergedreven drama's voor volwassenen, voor fans van Tony Gilroy en voor iedereen die Pedro Pascal in alles zou willen zien. Voor muziekliefhebbers verplichte kost.
- Sla hem liever over als: Wie snelle actie of een duidelijk genrefilm verwacht, wordt waarschijnlijk ongeduldig bij een drama van ruim twee uur dat draait om een innerlijke reis.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Tár (2022), Whiplash (2014), Michael Clayton (2007), Inside Llewyn Davis (2013)
Veelgestelde vragen
Waar gaat Behemoth! over?
De getalenteerde cellist Alex Serian keert na twintig jaar terug naar Los Angeles, waar de muziek hem meevoert naar avonturen die zijn leven voorgoed veranderen.
Wie regisseerde Behemoth!?
De film is geregisseerd door Tony Gilroy, de maker van Michael Clayton en Andor.
Wie spelen er mee in Behemoth!?
In de cast zitten onder anderen Pedro Pascal, Olivia Wilde, Eva Victor, Matthew Lillard, Margarita Levieva, Will Arnett, Hank Azaria, Adam Rose, JoBeth Williams en Stephanie Sigman.
Hoe lang duurt Behemoth!?
De film heeft een speelduur van 124 minuten.
Is de thuiskomst van een cellist een bioscoopbezoek waard?
Even vooraf: dit wordt niet de film die je met een half oog naast je telefoon kijkt. Alles wat we tot nu toe weten wijst op een drama dat aandacht en geduld vraagt, maar je daar waarschijnlijk royaal voor beloont. Tony Gilroy heeft nog nooit lauw werk afgeleverd, en Pedro Pascal is in zo'n vorm dat hij ons zo ongeveer alles kan verkopen.
Mijn verwachte score mikt gerust wat hoger, want zoveel talent op één plek slaat zelden helemaal de plank mis. Door de vage synopsis en de bonte cast zit er een beetje roulette in, maar juist daardoor heb ik het gevoel dat dit de film wordt waar we het meest over gaan discussiëren. Ik zit bij een van de eerste voorstellingen, en als je van volwassen, met muziek doordrenkte drama's houdt, zie ik je daar waarschijnlijk ook.