Club Kid voorbeschouwing en recensie: het feest van Jordan Firstman eindigt bij zonsopgang met vaderschap
Je kent dat moment om vijf uur 's ochtends, als in de club de lichten aangaan en iedereen tegelijk ziet hoe hij erbij staat. Club Kid lijkt precies over dat moment te willen gaan, alleen is het hier geen tl-buis maar een jongetje van tien dat het feest verstoort. Op papier is de film van Jordan Firstman een van de interessantste gokjes van het seizoen, en ik ben erg benieuwd of er een klein pareltje uitkomt dat je echt raakt.
Een bekend uitgangspunt, maar in handen van zo'n persoonlijke maker kan dit zomaar de verrassing van het jaar worden, als er onder de komedie echt pijn schuilt.
Filmgegevens
| Regie | Jordan Firstman |
|---|---|
| Cast | Jordan Firstman, Cara Delevingne |
| Genre | Filmdrama's, Komedies |
| Speelduur | 122 min |
| Land | Amerikaanse films |
Waar gaat Club Kid over, zonder spoilers?
Hoofdpersoon is Peter Green, een van de bepalende figuren uit het New Yorkse clubleven, voor wie het leven één eindeloos feest is. Tot de zon opkomt struint hij het ene wilde feest na het andere af, en alles wat naar volwassenheid, matigheid of verantwoordelijkheid ruikt, schuift hij keurig door naar een ander. Vooral naar Sophie, zijn zakenpartner, die volgens de omschrijving al gedesillusioneerd genoeg is om te voelen dat ook deze relatie niet eeuwig standhoudt.
Dan komt de wending die de hele film aandrijft: Peter blijkt een zoon van tien te hebben, Arlo, geboren uit een half vergeten avontuurtje. Als Arlo's moeder onverwacht overlijdt, belandt de jongen midden in Peters ongeremde bestaan. Meer weten we niet, en meer is ook niet nodig om de scènes al voor je te zien: een jochie in een appartement waar in de koelkast vermoedelijk meer ijsblokjes liggen dan eten.
De kern van het verhaal is dus klassiek: een man die weigert volwassen te worden, en een kind dat hem dwingt de spiegel in te kijken. Wat ervan terechtkomt, moet de film zelf laten zien. Ik ga er niets bij verzinnen wat we nog niet weten.
Jordan Firstman: regisseur én hoofdrolspeler
Het spannendste aan dit project is dat Jordan Firstman de film niet alleen regisseert, maar ook zelf de hoofdrol speelt. Dat is altijd een tweesnijdend zwaard. Pakt het goed uit, dan krijg je iets persoonlijks, iets van binnenuit, dat niemand anders had kunnen maken. Pakt het verkeerd uit, dan wordt het een ijdelheidsproject waarin de camera te verliefd is op zijn hoofdpersoon.
Firstman wordt geassocieerd met grappige, zelfspottende en soms ongemakkelijk eerlijke typetjes, en dat is precies wat zo'n personage nodig heeft. Peter Green mag niet vanaf de eerste minuut sympathiek zijn. We moeten hem eerst een beetje haten, zodat er ruimte is om van hem te gaan houden. Durft Firstman zijn personage echt egoïstisch en gemakzuchtig te maken, en niet alleen schattig chaotisch, dan zit hij goed.
Het risico ligt eerder aan de regiekant. 122 minuten is geen kleinigheid, en bij een maker die tegelijk voor en achter de camera staat, gebeurt het makkelijk dat niemand in de montagekamer durft te zeggen: deze scène kan eruit.
Cara Delevingne als het nuchtere tegenwicht?
De andere grote troef op de rolverdeling is Cara Delevingne. Welke rol ze precies speelt, durf ik op basis van wat bekend is niet met zekerheid te zeggen, maar in het verhaal is Sophie, de gedesillusioneerde zakenpartner, degene die naast Peter de nuchterheid vertegenwoordigt. Welke rol ze ook krijgt, Delevingne heeft een uitstraling die vanzelf bij de nachtwereld past, dus in dat opzicht lijkt de casting een schot in de roos.
Wat mij echt interesseert, is of de film genoeg ruimte laat voor de bijpersonages. Dit soort verhalen trapt vaak in de val dat elk ander personage alleen een spiegel is voor de groei van de held. De teleurgestelde zakenpartner en het rouwende jongetje verdienen allebei een eigen leven op het doek, en niet alleen een plek als decorstuk in Peters verlossing.
Wat kan heel goed werken?
- Het milieu: de New Yorkse clubscène is op film bijna altijd dankbaar terrein. Lichten, muziek, gezichten, taxiritten bij het ochtendgloren. Als de film dat zintuiglijk en geloofwaardig neerzet, is dat alleen al een bioscoopbezoek waard.
- Het contrast: een kind van tien midden op een feest is tegelijk grappig en hartverscheurend. Uit die dubbelheid kunnen ijzersterke scènes voortkomen.
- Het verlies: Arlo's moeder sterft, en dat mag niet alleen een excuus zijn om het plot op gang te brengen. Neemt de film het verdriet van het kind serieus, dan krijgt de komedie echt gewicht.
- De muziek: de soundtrack van een clubfilm is het halve werk. Hier geef ik de hoogste verwachte score, want dit is moeilijk te verknallen.
Waar kan het feest ontsporen?
Eerlijk gezegd is de opzet niet nieuw. De onverantwoordelijke volwassene die ineens een kind in zijn schoot geworpen krijgt, waarna ze aan het eind allebei betere mensen zijn: die dramaturgie kennen we uit ons hoofd. Of Club Kid slaagt, hangt ervan af of de film een eigen stem vindt of genoegen neemt met beproefde clichés.
Het tweede gevaar is de toon. De film wordt zowel als drama als komedie aangeprezen, en die balans vinden is een van de moeilijkste dingen die er zijn. Te veel grappen en het verdriet voelt nep. Te veel drama en de luchtigheid van het clubleven verdampt. Alles wijst erop dat we geen afgeronde, gezinsvriendelijke versie krijgen, en dat vind ik juist een goed teken: bij het tonen van het feestleven zou mooipraterij de grootste fout zijn.
Tot slot de lengte: 122 minuten voor zo'n intiem verhaal is een gedurfde keuze. Ik hoop dat elke minuut verdiend is.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor wie houdt van persoonlijke, bitterzoete indiekomedies en nieuwsgierig is naar de heel eigen wereld van een regisseur die ook de hoofdrol speelt. Voor liefhebbers van het New Yorkse nachtleven is dit verplichte kost.
- Sla hem liever over als: Wie een gezellig familie-uitje plant, kan beter iets anders kiezen: dit is duidelijk een film voor een volwassen publiek. En wie het type held dat niet volwassen wil worden zat is, zal dit waarschijnlijk te bekend vinden.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Big Daddy (1999), About a Boy (2002), Kramer vs. Kramer (1979), C'mon C'mon (2021)
Veelgestelde vragen
Waar gaat Club Kid over?
Peter Green, een bekend gezicht uit het New Yorkse clubleven, ontdekt dat hij een zoon van tien heeft, Arlo. Als de moeder van de jongen onverwacht overlijdt, belandt Arlo midden in Peters ongeremde leven.
Hoe lang duurt Club Kid?
De film duurt 122 minuten.
Wie regisseerde Club Kid en wie spelen erin?
De film is geregisseerd door Jordan Firstman, die ook de hoofdrol speelt. Naast hem is Cara Delevingne te zien.
Wat voor genre is Club Kid?
Een Amerikaanse film die drama en komedie combineert, dus reken op een bitterzoet verhaal.
Is Club Kid het waard om naar uit te kijken?
Er zit een mooie ironie in een film over iemand voor wie het feest nooit ophoudt, die uitgerekend vertelt over het moment dat de lichten aangaan. Ik beweer niet dat dit de grootste film van het jaar wordt, maar Club Kid is op papier precies het soort riskante, persoonlijke film waar de bioscopen de laatste tijd veel te weinig van krijgen. De dubbelrol van Jordan Firstman en de aanwezigheid van Cara Delevingne zijn reden genoeg om hem in de gaten te houden.
Mijn verwachting is voorzichtig optimistisch: als de film Arlo's verdriet serieus neemt en Peters egoïsme niet spaart, kan het een mooie, pijnlijk grappige kleine film worden. Kookt hij alleen volgens het vertrouwde recept, dan blijft er een gezellige maar snel vergeten avond over. Ik zit er in ieder geval bij, en ik hoop vurig dat het moment waarop de lichten aangaan echt binnenkomt.