The Hangover Part II recensie: hetzelfde feestje in Bangkok, alleen warmer
Er komt een moment waarop een kater niet meer grappig is, maar een diagnose. Todd Phillips trommelde in 2011 de wolfpack opnieuw op, verhuisde ze van Las Vegas naar Bangkok en liet ze in feite dezelfde nachtmerrie nog een keer spelen. De vraag is alleen of een beproefd recept lekkerder wordt als je er een extra handvol chilipepers in gooit.
Een vermakelijk, luidruchtig en soms echt hilarisch vervolg, dat zich alleen zo krampachtig vastklampt aan het stramien van het eerste deel dat het verrassingseffect bijna helemaal verdampt.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 26.5.2011 |
|---|---|
| Regie | Todd Phillips |
| Cast | Bradley Cooper, Ed Helms, Zach Galifianakis, Justin Bartha, Mason Lee, Ken Jeong |
| Genre | Komedies |
| Speelduur | 102 min |
| Leeftijdsclassificatie | 12 |
| Land | Amerikaanse films |
Waar kijk je The Hangover Part II?
| Te huur |  Pathé Thuis Apple TV Store Google Play Movies Rakuten TV Amazon Video meJane |
|---|---|
| Te koop | Pathé ThuisApple TV StoreGoogle Play MoviesRakuten TVAmazon VideomeJane |
Een bruiloft in Thailand, wat kan er misgaan?
De opzet komt je bekend voor: Stu Price (Ed Helms) stuurt zichzelf deze keer naar het front, want hij is degene die ja zegt, en wel in Thailand. De tandarts heeft van het verleden geleerd, of dat wil hij in elk geval graag geloven. Geen vrijgezellenfeest, geen zuippartij, alleen een voorzichtig en veilig tuinfeestje waar hooguit een schaaltje cherrytomaatjes kan omvallen.
Zijn drinkmaatjes Phil (Bradley Cooper), Alan (Zach Galifianakis) en Doug (Justin Bartha) reageren begrijpelijkerwijs teleurgesteld op al die keurigheid. En dan is er natuurlijk die oude wijsheid die de film graag aanhaalt: de mens wikt, en daarna beschikken anderen over hem. Wat er die nacht precies gebeurt, verklap ik niet, maar ik kan wel zeggen dat de ochtend opnieuw begint met barstende hoofdpijn, een totale black-out en een berg onbeantwoorde vragen. Vergeleken hiermee lijkt Las Vegas een zondagmiddagwandelingetje.
Hetzelfde liedje, nieuw arrangement
Laten we beginnen met het voor de hand liggende, want over deze film kun je niet schrijven zonder het te benoemen. The Hangover Part II is niet zomaar een vervolg, het is bijna een remake. De structuur, het ritme, de speurtochtopbouw, het hele spelletje 'wat is er gisteren in vredesnaam gebeurd' volgt het eerste deel stap voor stap. Dat is tegelijk het grootste vangnet van de film en zijn grootste zwakte.
Een vangnet, omdat het eerste deel werkte. De film uit 2009 won een Golden Globe, werd de grote bioscoopsensatie van die zomer en groeide uit tot een cultfavoriet. Een studio neemt dan geen risico's, en eerlijk gezegd wil een groot deel van het publiek ook niets anders dan nog een portie van datgene waar het eerder over de grond van lag te rollen. Een zwakte, omdat verrassing een van de belangrijkste wapens van komedie is. Als ik weet dat de twist eraan komt, is het geen twist meer maar een dienstregeling.
Op sommige momenten stoorde me dat flink. Er waren scènes waarin ik een halve seconde voor de grap al precies wist wat er ging komen, en dan krijg je geen lach maar een vermoeid knikje. Op andere momenten omarmt de film zijn eigen herhaling zo brutaal dat dat op zich alweer grappig is.
De wolfpack houdt het geheel nog altijd overeind
Als iets deze film redt, dan is het de chemie tussen de acteurs. Deze gasten zien er echt uit als mannen die elkaar kennen, elkaar soms niet kunnen uitstaan en toch nergens zonder elkaar heen zouden gaan.
- Bradley Cooper is als Phil nog steeds de nonchalant arrogante leider van het stel, bij wie het zelfvertrouwen zelfs achter zijn zonnebril vandaan straalt. Hij houdt de film met beide benen op de grond wanneer de rest compleet loskomt.
- Ed Helms speelt met Stu het echte slachtoffer van de film, en Helms vertolkt die aanhoudende paniekaanval uitstekend. De verkrampte nette jongen die keer op keer door het lot wordt verscheurd, is een van de beste figuren uit de reeks.
- Zach Galifianakis verdeelt de meningen als Alan, en hier nog meer dan voorheen. Voor de een is hij de ziel van de film, voor de ander het irritantste onderdeel. Ik zit ergens in het midden: als hij raak is, is het geniaal, maar soms laten ze hem te lang doordraaien.
- Ken Jeong is als Mr. Chow opnieuw de onvoorspelbare factor van wie je alles kunt verwachten. In kleine doses werkt hij prima, en gelukkig weet de film dat.
- Justin Bartha is als Doug weer eerder aanwezig dan dat hij een hoofdrol speelt, maar dat hoort nu eenmaal bij de formule.
In de bijrollen duiken Mason Lee op als Teddy, Jeffrey Tambor als Sid Garner, de vader van Alan, en een echte verrassingsgast: Paul Giamatti als Kingsley. Giamatti is zo'n acteur die zelfs het voorlezen van een telefoonboek gewicht kan geven, en het is een genot om hem in deze chaotische omgeving te zien.
Todd Phillips en Bangkok, het perfecte decor voor chaos
Todd Phillips snapt als regisseur hoe je een komedie ook visueel spannend maakt. Het Las Vegas van het eerste deel was glimmend en kunstmatig, Bangkok is daarentegen rauw, propvol en klam, en geeft de hele film een donkerder, smeriger toon. Dat vind ik een van de beste keuzes van dit vervolg: de locatie voegt echt iets toe en is niet alleen achtergrond.
Ook met het tempo gaat Phillips goed om. De speelduur van 102 minuten voelt niet lang, de film blijft doorlopen, de scènes vliegen voorbij en ik had nergens het idee dat iemand op zijn horloge zat te kijken. Tegelijk merk je dat de regisseur hier minder experimenteert en vooral een geoliede machine bijsmeert. De donkerdere toon trekt de humor soms richting een gebied waar het eerder pijnlijk en grof is dan grappig, en dat zal niet bij iedereen goed vallen.
Waar de grap moe wordt
Ik wil niet oneerlijk zijn: ik heb om deze film gelachen, soms zelfs hardop. Maar het grootste probleem van The Hangover Part II is dat de film grofheid vaak inzet in plaats van creativiteit. Waar de humor in het eerste deel voortkwam uit absurde situaties, lijkt het hier vaker te draaien om choqueren. Meer naakt, meer extremen, meer momenten waarop je denkt: hebben ze dat nou echt laten zien?
Op een gegeven moment word je daar moe van. Een komedie wordt niet beter door harder te schreeuwen, en sommige scènes lijken er vooral te zitten om het publiek te laten gruwen. Ook de ontwikkeling van de personages is minimaal: iedereen blijft wie hij was. Bij een filmreeks kan dat een kracht zijn, maar hier voelt het eerder als stilstand.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor wie dol was op het eerste deel en graag nog een portie van precies dezelfde onversneden chaos wil. Een prima keuze voor een avondje met vrienden en een krat bier.
- Sla hem liever over als: Voor wie originaliteit verwacht van een vervolg, of slecht tegen grove en soms ronduit gênante humor kan. Voor kinderen absoluut niet geschikt.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: The Hangover (2009), The Hangover Part III (2013), Due Date (2010), Old School (2003)
Veelgestelde vragen
Wanneer verscheen The Hangover Part II in Nederland?
De film ging in Nederland op 26 mei 2011 in première.
Waar gaat The Hangover Part II over?
Stu trouwt in Thailand en plant een voorzichtig tuinfeestje, maar samen met zijn vrienden wordt hij opnieuw wakker na een nacht die niemand zich herinnert, en in Bangkok moeten ze uitzoeken wat er is gebeurd.
Hoe lang duurt The Hangover Part II?
De film duurt 102 minuten.
Wie regisseerde The Hangover Part II?
De film is geregisseerd door Todd Phillips, die ook het eerste deel maakte.
Wie spelen er mee in The Hangover Part II?
Bradley Cooper, Ed Helms, Zach Galifianakis, Justin Bartha, Ken Jeong, Mason Lee, Paul Giamatti en Jeffrey Tambor.
Is het de moeite waard om opnieuw met de wolfpack wakker te worden in Bangkok?
Als het eerste deel je dierbaar is, dan wel, maar met lagere verwachtingen. The Hangover Part II is als het overdoen van een geslaagd feest met dezelfde mensen: leuk, grappig, er zitten best memorabele momenten in, maar het wordt nooit meer zoals de eerste keer. De acteurs geven alles, Bangkok is een geweldig decor en Paul Giamatti is een mooie bonus. Verwacht alleen niet dat de film je verrast. Als luchtig en ietwat schuldig plezier is hij perfect, als klassieker schiet hij tekort. Voor mij een sterke middenmoter, en met een biertje en goed gezelschap erbij een halve punt hoger.