The Only Living Pickpocket in New York recensie (vooruitblik): John Turturro is nog altijd sneller dan de stad
Sommige casts zie je op een poster staan en dan heb je je kaartje eigenlijk al gekocht. Turturro en Buscemi samen in één film hoort daar zonder twijfel bij. The Only Living Pickpocket in New York draait vanaf 12 november in de Nederlandse bioscopen, en op papier heeft de film alles wat een ingetogen stadsdrama over ouder wordende boeven nodig heeft. Of dat in de praktijk ook zo uitpakt, weten we nog niet. Maar er valt genoeg om naar uit te kijken.
Op papier een van de sympathiekste kleine misdaadfilms van het seizoen, die het helemaal van zijn acteurs en zijn sfeer zal moeten hebben.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 12.11.2026 |
|---|---|
| Regie | Noah Segan |
| Cast | John Turturro, Giancarlo Esposito, Will Price, Tatiana Maslany, Victoria Moroles, Steve Buscemi |
| Genre | Filmdrama's |
| Speelduur | 88 min |
| Leeftijdsclassificatie | 6 |
| Land | Amerikaanse films |
Eén verkeerde zak, één verkeerde dag
Het uitgangspunt is gelukkig simpel, en daar hou ik van. Harry, gespeeld door John Turturro, is een doorgewinterde zakkenroller die al jaren de straten van New York afstruint. Geen grote jongen, geen bankrover, gewoon iemand met vlugge vingers die precies weet wanneer hij in een jaszak moet duiken. De buit gaat naar zijn vriend Ben, pandjesbaas en gespeeld door Steve Buscemi. De zaken lopen, de routine werkt.
Dan volgt de fout die in dit soort verhalen alles in gang zet. Op een dag besteelt Harry de verkeerde man: hij pikt een usb-stick van de mysterieuze, nieuwe rijke Dylan, gespeeld door Will Price. Dylan is een cybercrimineel, en niet het type dat zijn schouders ophaalt over een kwijtgeraakte datadrager. Hij gaat achter de oude man aan, en Harry moet op de vlucht voordat niet alleen hijzelf maar ook zijn familie in de problemen komt.
Meer weten we niet, en meer hoeven we ook niet te weten. Ik ga niets verklappen, want verder weet ik simpelweg niets zeker. Maar de premisse levert nu al een mooie spanning op: de oude school met de hand in een jaszak, de nieuwe school met de hand op het toetsenbord.
Een analoge dief in een digitale wereld
Wat me in de beschrijving echt raakte, is niet zozeer de achtervolging, maar het idee erachter. De film wordt aangekondigd als een melancholische heistfilm over ouder worden en de kloof tussen generaties. Die zin zegt veel over de bedoeling. Waarschijnlijk draait het hier niet om ingenieuze inbraakplannen en snelle montage, maar om hoe het voelt om oud te worden in een vak dat langzaam zijn betekenis verliest.
Denk er maar eens over na: zakkenrollen is een klassiek, bijna romantisch misdaadambacht. Handigheid, oplettendheid, timing. In een tijd waarin geld op een pasje of een telefoon staat en de echte waarde op een usb-stick, is de zakkenroller echt de laatste van zijn soort. Daarom is de titel ook zo raak. Het duel tussen Harry en Dylan wordt naar alle waarschijnlijkheid niet alleen een strijd tussen twee mannen, maar tussen twee tijdperken. Als het script daar slim mee omgaat, kan er iets wrangs en ontroerends uit voortkomen.
Turturro en Buscemi: een beter duo bestaat nauwelijks
Ik ga niet doen alsof ik objectief ben: John Turturro en Steve Buscemi samen op het doek is voor mij een klein feestje. Allebei zijn ze iconen van de Amerikaanse onafhankelijke film uit de jaren negentig, vaste gezichten bij de gebroeders Coen, en allebei hebben ze dat zeldzame talent om van een kleine, ietwat zielige figuur een menselijk en innemend personage te maken. Een uitgerangeerde zakkenroller en zijn bevriende pandjesbaas? Die rollen lijken op hun lijf geschreven.
Volgens de aankondiging is Turturro in topvorm, en dat geloof ik meteen. Hij is het soort acteur dat met één blik het hele verhaal van een mislukt leven vertelt. Naast hen staat Giancarlo Esposito, wiens aanwezigheid alleen al spanning brengt. Sinds Breaking Bad weten we hoe angstaanjagend hij kan zijn, zelfs zonder een woord te zeggen. Tatiana Maslany heeft sinds Orphan Black bewezen dat ze zo ongeveer alles kan spelen, en ook Victoria Moroles maakt deel uit van de cast.
Het grootste vraagteken is voor mij Will Price. Hij speelt de schurk, de jonge cybercrimineel, en hij moet geloofwaardig overeind blijven tegenover zo'n gezelschap van veteranen. Lukt dat, dan wordt het generatieconflict ook in het acteerwerk voelbaar. Lukt het niet, dan kan de dreiging van de film zomaar verdampen.
Noah Segan in de regiestoel
De regie is in handen van Noah Segan, die velen vooral als acteur zullen kennen: hij duikt geregeld op in de films van Rian Johnson. Als regisseur is hij echter nog geen naam waarbij ik precies weet wat ik krijg. Dat maakt het spannend en riskant tegelijk.
Wat in zijn voordeel spreekt: acteurs die regisseur worden, kunnen vaak bijzonder goed met acteurs omgaan, en bij zo'n personagegedreven film is dat goud waard. Als Segan Turturro en Buscemi de ruimte geeft, is het halve werk al gedaan. Wat tegen hem kan pleiten: een heistfilm vraagt om ritme, melancholie om geduld, en die twee tegelijk in balans houden is geen eenvoudige opgave.
De speelduur van 88 minuten is in elk geval een heel goed teken. In een tijd waarin elke tweede film tweeënhalf uur duurt, is een strakke misdaadfilm van anderhalf uur een verademing. Er is geen tijd voor loze momenten, en hopelijk komen die er ook niet.
Een symfonie voor de stad die nooit slaapt
Volgens de beschrijving is de film niet alleen een misdaaddrama, maar ook een soort symfonie over New York. Daar word ik blij van, want de stad is altijd een van de beste filmpersonages geweest. Van het smerige, bruisende New York van de jaren zeventig tot de glimmende maar vreemd geworden metropool van nu: de stad zelf kan net zo goed vertellen over ouder worden en verandering. Door de ogen van een oude zakkenroller zien hoe vertrouwde straten een nieuw gezicht krijgen, dat zou weleens de geheime troef van de film kunnen zijn.
Als Segan en zijn cameraploeg dat benutten, kan de sfeer de film in zijn eentje dragen. Blijft de stad alleen decor, dan gaat juist verloren wat het concept zo bijzonder maakt.
Waar kan het misgaan?
Eerlijk gezegd: het grootste gevaar is dat de film te bescheiden blijft. Een usb-stick als MacGuffin is nogal clichématig, en de verhaallijn van de oude man op de vlucht wiens familie ook gevaar loopt, kan snel voorspelbaar worden. Als het script niet genoeg originele wendingen biedt, kunnen deze geweldige acteurs vast komen te zitten in een doorsneethriller.
Het andere risico is de toon. Melancholie en achtervolging gaan niet altijd soepel samen. Is het te traag, dan gaan de heistliefhebbers zich vervelen. Is het te opgejaagd, dan sneuvelt het poëtische deel. Die balans vinden wordt de echte vuurproef voor deze film.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Fans van Turturro, Buscemi en Esposito, en iedereen die houdt van ingetogen, personagegedreven misdaadfilms en de sfeer van New York.
- Sla hem liever over als: Wie zit te wachten op snelle actie, grote explosies en ingewikkelde inbraakplannen, komt waarschijnlijk bedrogen uit.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Fargo (1996), The Old Man & the Gun (2018), Uncut Gems (2019), Good Time (2017), Hell or High Water (2016)
Veelgestelde vragen
Wanneer komt The Only Living Pickpocket in New York uit in Nederland?
De film gaat op 12 november 2026 in première in de Nederlandse bioscopen.
Waar gaat The Only Living Pickpocket in New York over?
Over Harry, een doorgewinterde zakkenroller in New York die een usb-stick steelt van een cybercrimineel en moet vluchten voordat hem en zijn familie iets overkomt.
Hoe lang duurt de film?
The Only Living Pickpocket in New York heeft een speelduur van 88 minuten.
Wie spelen er in de film?
John Turturro, Steve Buscemi, Giancarlo Esposito, Tatiana Maslany, Will Price en Victoria Moroles.
Wie heeft de film geregisseerd?
De film is geregisseerd door Noah Segan.
Trekken we half november de portemonnee ervoor?
Wat mij betreft wel. The Only Living Pickpocket in New York lijkt geen film die het genre op zijn kop gaat zetten, maar dat hoeft ook niet. Hij belooft een korte, sfeervolle stadsmisdaadfilm vol goede acteurs, over ouder worden en over hoe de wereld ons voorbijloopt. Het duo Turturro en Buscemi is op zich al een bioscoopkaartje waard, en als Noah Segan de juiste toon treft, kan dit een van de aangename verrassingen van november worden. Ik zit er in elk geval, met mijn portemonnee veilig in de binnenzak.