Werwulf voorlopige recensie: Robert Eggers laat het beest los op de bioscoop
Staat de naam Robert Eggers op een horrorposter, dan koop ik blind een kaartje, ook als ik daarna twee weken slecht slaap. Met Werwulf lijkt de regisseur zijn trouwste handlangers weer bij elkaar te hebben geroepen voor een nieuwe, duistere nacht. Hier volgt mijn voorlopige recensie: wat mogen we verwachten, en waar kan het fout lopen?
Op papier de meest veelbelovende horrorfilm van 2027. Als Eggers zijn gebruikelijke vorm haalt, kan dit dé nieuwe maatstaf voor weerwolffilms worden.
Filmgegevens
| Regie | Robert Eggers |
|---|---|
| Cast | Aaron Taylor-Johnson, Willem Dafoe, Bodhi Rae Breathnach, Ralph Ineson, Lily-Rose Depp, Jack Morris |
| Genre | Horrorfilms |
| Land | Amerikaanse films |
Waar gaat het over? Voorlopig is de mist dikker dan in een Eggers-bos
Eerlijk is eerlijk: officieel weten we over het verhaal van Werwulf ongeveer evenveel als de titel prijsgeeft, dus eigenlijk niets. Er komt een weerwolf in voor, zoveel is zeker. Onder wiens huid het haar gaat groeien, wie wie achternazit en hoe het afloopt, ga ik nu niet verzinnen. Dat zou niet eerlijk zijn.
Bij Eggers is dat helemaal geen probleem. Voor de plotwendingen ging ik nooit naar zijn films. Wat me trekt, is hoe hij een oude, stoffige legende afstoft en tegelijk het stof laat liggen. De weerwolf is precies zulk materiaal: een oeroude angst die de film de afgelopen decennia heeft getemd tot rubberen masker of decor voor tienerromantiek. Ik hoop dat Eggers het beest zijn tanden teruggeeft.
Robert Eggers, de regisseur die zelfs het verleden laat spoken
De carrière van Eggers is tot nu toe opvallend constant, en dat is in horror een zeldzaamheid. The Witch (2015) liet een puriteins gezin langzaam uiteenvallen, en daarna kon menigeen geen geit meer met een gerust hart aankijken. The Lighthouse (2019) was zwart-witte waanzin met twee mannen en heel veel drank. The Northman (2022) werd een meedogenloos Vikingepos over wraak, en Nosferatu (2024) bewees dat je zelfs uit een stukgefilmde klassieker nog iets nieuws kunt persen.
De rode draad: Eggers is bezeten van een historisch kloppende wereld, van de taal, van het bijgeloof. Bij hem is het bovennatuurlijke geen jump scare, maar sfeer die langzaam onder je huid kruipt. Een weerwolffilm in deze handen wordt volgens mij geen actievolle monsterhorror, eerder een benauwende, aardse, smerige nachtmerrie. En dat is precies wat ik wil zien.
Bekende gezichten in het maanlicht: de cast
Kijk ik naar de castlijst, dan lijkt het alsof Eggers met zijn eigen gezelschap werkt. Willem Dafoe draaide al met hem in The Lighthouse en Nosferatu, en weinig acteurs kunnen vandaag zo vanzelfsprekend tegelijk angstaanjagend en meelijwekkend zijn. Duikt Dafoe op in een Eggers-film, dan staat er iets vreemds te gebeuren.
Ralph Ineson is sinds The Witch de favoriete stem van de regisseur, met dat diepe geluid dat uit de aarde lijkt te komen en zelfs een eenvoudig gebed als een dreigement laat klinken. Aaron Taylor-Johnson en Lily-Rose Depp werkten allebei met Eggers aan Nosferatu. Depp droeg daar een flinke fysieke en emotionele last, dus ik ben benieuwd wat ze nu krijgt.
Verder staan ook Bodhi Rae Breathnach, Jack Morris en Ritchi Edwards op de lijst. Wie wie speelt en wie de hoofdrol heeft, is nog niet bekend, dus ik ga ook niet gokken. Wel dit: bij Eggers maken ook de minder bekende gezichten steevast indruk. De kinderen uit The Witch staan me nog altijd op het netvlies.
Waarom kan deze film echt goed worden?
Volgens mij zijn er drie redenen waarom Werwulf een voltreffer kan worden.
- Het genre snakt ernaar. Weerwolffilms zijn al lang het stiefkind van de horror. Serieuze vampier- en zombiefilms krijgen we bij bosjes, weerwolven nauwelijks. Hoog tijd dat iemand ze serieus neemt.
- Eggers en de folklore. De regisseur is zichtbaar verzot op oude volksgeloven. De weerwolflegende is precies het soort volkse griezelverhaal waar hij het meeste uit haalt.
- Geluid en beeld. Het geluidsdecor van Eggers' films was tot nu toe altijd eersteklas: huilende wind, krakend hout, gefluister. Een wolfsgehuil in die omgeving kan tot op het bot gaan.
En laten we eerlijk zijn: een weerwolffilm hoort bij donkere middagen en kou. Hoe meer de avonden lengen, hoe beter dit soort horror werkt.
Waar bijten de risico's terug?
Ik wil niet al te bevooroordeeld klinken, dus hier ook mijn twijfels. De eerste: het tempo. Eggers maakt trage films, en daar houdt lang niet iedereen van. Wie bij het woord weerwolf een vlotte monsterfilm verwacht, kan flink teleurgesteld raken als de film minutenlang blijft ploeteren in modder, mist en angst.
De tweede: het monster zelf. De eeuwige vloek van weerwolffilms is de transformatie en hoe je het beest in beeld brengt. Laat je te veel zien, dan wordt het lachwekkend. Laat je te weinig zien, dan voelt het publiek zich tekortgedaan. Ik ben benieuwd hoe Eggers dit oplost, want ook zijn Orlok in Nosferatu verdeelde de kijkers.
De derde is de verwachting. Na vier sterke films ligt de lat torenhoog. Een gewoon goede Eggers-film zullen velen al als teleurstelling afdoen. Een beetje oneerlijk, maar zo werkt hype nu eenmaal.
Voor wie is Werwulf, en voor wie de popcornmonsterfilm?
Deze film valt naar verwachting niet in de categorie springerige weekendhorror waarbij je samen zit te giechelen. Hij is eerder bedoeld voor wie het fijn vindt als een horrorfilm je na de aftiteling nog niet loslaat, voor wie interesse heeft in mythe, historische setting en sfeer. Vond je The Witch of Nosferatu goed, dan valt deze vermoedelijk ook in de smaak.
Liefhebbers van het klassieke werk doen er goed aan ook aan de oude Universal-traditie te denken. De weerwolf is een van de oudste monsters van de film, en er zat altijd iets tragisch in: de mens die het dier in zichzelf niet kan beheersen. Ik vermoed dat Eggers die tragedie minstens zo serieus neemt als het griezelen.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor fans van Eggers, liefhebbers van langzaam opbouwende, sfeervolle horror en iedereen die al jaren wacht op een weerwolffilm die je serieus kunt nemen.
- Sla hem liever over als: Wie zin heeft in een vlotte, actievolle monsterfilm of luchtige schrikeffecten, zit waarschijnlijk ongeduldig te draaien in zijn stoel.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: The Witch (2015), The Lighthouse (2019), The Northman (2022), Nosferatu (2024), The Wolfman (2010)
Veelgestelde vragen
Wanneer draait Werwulf in de Nederlandse bioscoop?
Een Nederlandse releasedatum voor Werwulf is nog niet bekend.
Wie regisseert Werwulf?
De film is geregisseerd door Robert Eggers, die eerder The Witch, The Lighthouse, The Northman en Nosferatu maakte.
Wie spelen er mee in Werwulf?
Tot de cast behoren Aaron Taylor-Johnson, Willem Dafoe, Bodhi Rae Breathnach, Ralph Ineson, Lily-Rose Depp, Jack Morris en Ritchi Edwards.
Wat voor genre is Werwulf?
Werwulf is een Amerikaanse horrorfilm.
In welk land is de film gemaakt?
Werwulf is een Amerikaanse productie.
Is het de moeite waard om op deze volle maan te wachten?
Wat mij betreft wel, en zeker. Dat zeg ik zelden over een film waarvan we inhoudelijk vrijwel niets weten, maar Eggers heeft tot nu toe geen enkele reden tot twijfel gegeven, en de cast bestaat uit zijn beste vaste krachten. Het tempo en de manier waarop het monster in beeld komt, kunnen de zwakke plekken worden. Maar als de regisseur zijn vorm haalt, kan Werwulf een van de meest gedenkwaardige horrorfilms van 2027 worden. Ik zit er bij de eerste voorstelling, en ik beloof niet dat ik daarna dapper door het donker naar huis loop.