Behemoth! κριτική πριν την πρεμιέρα: ο Tony Gilroy επιστρέφει στο Λος Άντζελες με ένα τσέλο στο χέρι
Όταν το όνομα του Tony Gilroy εμφανίζεται στην αφίσα ενός μουσικού δράματος, κοιτάς δεύτερη φορά για να σιγουρευτείς. Ο δημιουργός του Michael Clayton και του Andor επιστρέφει με την ιστορία ενός τσελίστα που γυρίζει στον τόπο του, και το καστ μοιάζει σαν να το διάλεξε κάποιος από τη λίστα με τους αγαπημένους του ηθοποιούς. Το Behemoth! δεν έχει βγει ακόμη, αλλά σας εξηγούμε ήδη από τώρα γιατί το περιμένουμε τόσο πολύ.
Χάρη στον Gilroy και σε ένα απροσδόκητα πολύχρωμο καστ, μπορεί να είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της χρονιάς. Πίσω από τη θολή σύνοψη όμως μπορεί να κρύβεται εξίσου ένα αριστούργημα ή ένα εσωστρεφές καλλιτεχνικό φιλμ.
Στοιχεία ταινίας
| Σκηνοθεσία | Tony Gilroy |
|---|---|
| Πρωταγωνιστούν | Pedro Pascal, Olivia Wilde, Eva Victor, Matthew Lillard, Margarita Levieva, Will Arnett |
| Είδος | Δραματικές ταινίες |
| Διάρκεια | 124 λεπτά |
| Χώρα | Αμερικανικές ταινίες |
Ένας τσελίστας, είκοσι χρόνια και μια πόλη που άλλαξε στο μεταξύ
Η επίσημη περιγραφή είναι λιτή, αλλά λέει τα βασικά: ο Alex Serian είναι ένας ταλαντούχος τσελίστας που επιστρέφει στη γενέτειρά του, το Λος Άντζελες, ύστερα από είκοσι χρόνια απουσίας. Τη ζωή του την κουβαλούσε πάντα η μουσική, σαν ένα ποτάμι που παρασύρει τα πάντα και δεν σταματά ποτέ να κυλά, και τώρα αυτό το ποτάμι τον οδηγεί σε περιπέτειες που θα τον αλλάξουν για πάντα.
Περισσότερα δεν ξέρουμε, και ειλικρινά έτσι είναι καλύτερα. Η ιστορία της επιστροφής είναι από τα πιο παλιά μοτίβα του σινεμά: ο ήρωας γυρίζει εκεί από όπου έφυγε και ανακαλύπτει ότι ούτε εκείνος ούτε ο τόπος είναι όπως τα θυμόταν. Είκοσι χρόνια είναι τεράστιο διάστημα, χωράει μέσα μια ολόκληρη ζωή. Αυτό που πραγματικά μου κεντρίζει την περιέργεια είναι η λέξη «περιπέτειες». Από ένα δράμα για έναν κλασικό μουσικό θα περίμενε κανείς μάλλον ήσυχη, εσωτερική πάλη, όχι περιπέτεια. Αν ο Gilroy ετοιμάζει εδώ κάτι πιο κινητικό και απρόβλεπτο, η κατεύθυνση μπορεί να είναι συναρπαστική.
Και ο τίτλος υπόσχεται πολλά. Το Behemoth! με το θαυμαστικό του μπορεί να σημαίνει οτιδήποτε: το παρατσούκλι ενός τεράστιου οργάνου, την περιγραφή ενός χαρακτήρα, το ίδιο το Λος Άντζελες ή κάτι που δεν μας περνά καν από το μυαλό. Ποιο από όλα, θα το μάθουμε όταν τη δούμε.
Tony Gilroy, ο άνθρωπος της ακρίβειας που ίσως τώρα αφήνεται
Ο Gilroy είναι από εκείνους τους δημιουργούς που το κοινό συχνά δεν ξέρει με το όνομα, κι ας έχει δει τη δουλειά τους. Ήταν από τους βασικούς σεναριογράφους των ταινιών Bourne, ως σκηνοθέτης συστήθηκε με το Michael Clayton, και το Andor, μία από τις σειρές που θεωρούνται από τις καλύτερες των τελευταίων χρόνων, είναι επίσης δικό του έργο. Το κοινό τους στοιχείο είναι η ακρίβεια. Οι διάλογοί του κόβουν, οι σκηνές του είναι σφιχτές, οι ήρωές του έξυπνοι, και ποτέ δεν αντιμετωπίζει τον θεατή σαν αφελή.
Γι' αυτό ακριβώς ο συνδυασμός είναι παράξενος και ελκυστικός. Ένα μουσικό δράμα που, σύμφωνα με τη σύνοψη, μιλά για ροή και παρασυρμό δεν είναι με την πρώτη ματιά το πεδίο όπου νιώθει άνετα ένας τόσο ελεγχόμενος σκηνοθέτης. Ίσως αυτό να είναι και το ζητούμενο: ένας σχολαστικός δημιουργός που επιτέλους επιτρέπει στην ταινία να ανασάνει. Αν το πετύχει, μπορεί να γεννηθεί κάτι πολύ ξεχωριστό. Αν όχι, θα πάρουμε μια φλύαρη, έξυπνη αλλά ψυχρή ταινία για ένα θέμα που ζητά ζεστασιά.
Εγώ ποντάρω στο πρώτο. Στη δουλειά του Gilroy υπήρχε πάντα ένας συναισθηματικός πυρήνας, απλώς τον έκρυβε κάτω από μια δροσερή επιφάνεια.
Ο Pedro Pascal και μια παράξενα ιδιοφυής παρέα
Το καστ είναι το σημείο όπου σηκώνεις το φρύδι και μετά χαμογελάς. Ο Pedro Pascal, από το The Last of Us και το The Mandalorian και μετά, είναι ο ηθοποιός στον οποίο μπορείς να εμπιστευτείς τα πάντα, και σε ρόλους κουρασμένων αλλά ζεστών ανθρώπων λίγοι τα καταφέρνουν καλύτερα. Ποιος υποδύεται ποιον, το επίσημο υλικό δεν το αποκαλύπτει ακόμη, οπότε δεν θα κάνω εικασίες. Θα πω μόνο ότι ο Pascal θα είναι σίγουρα από τους βασικούς πόλους έλξης της ταινίας.
Δίπλα του βρίσκεται η Olivia Wilde, που έχει αποδείξει την αξία της και ως σκηνοθέτρια και που ως ηθοποιός έχει καιρό να πάρει υλικό όπου να μπορεί πραγματικά να ξεδιπλωθεί. Η Eva Victor είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες ανεξάρτητες φωνές της τελευταίας περιόδου, και η παρουσία της δείχνει ότι η ταινία δεν θα είναι απλή παρέλαση αστέρων.
Μετά έρχεται το πακέτο εκπλήξεων: ο Matthew Lillard, που πολλοί αγαπούν από το Scream, ο Will Arnett, ο αγαπημένος του Arrested Development, και ο Hank Azaria, του οποίου τη φωνή σχεδόν όλοι γνωρίζουν από τους Simpsons. Τη λίστα συμπληρώνουν η Margarita Levieva, ο Adam Rose, η Stephanie Sigman και η JoBeth Williams, που τη θυμόμαστε από το Poltergeist.
Η λίστα μοιάζει με την πρώτη ματιά εκλεκτικιστική, ίσως και λίγο τρελή. Κωμικοί, ηθοποιοί χαρακτήρων και δραματικοί σταρ στην ίδια ταινία. Γι' αυτό ακριβώς πιστεύω ότι το Behemoth! δεν θα είναι ένα μονότονα σκοτεινό δράμα. Με τέτοια ομάδα, η ατμόσφαιρα μπορεί να κινηθεί από το πικρό χιούμορ ως τις στιγμές που σου σφίγγουν την καρδιά.
Μουσική που δεν είναι φόντο αλλά πρωταγωνίστρια
Σε μια ταινία για έναν τσελίστα, η μουσική δεν είναι συνοδεία, είναι η ραχοκοκαλιά της ιστορίας. Το τσέλο είναι ιδανικό όργανο γι' αυτό: έχει βαθιά, ανθρώπινη φωνή, κάποιες φορές σχεδόν μιλά. Αν η μίξη του ήχου και το μουσικό κομμάτι πετύχουν, στην αίθουσα η ταινία θα σε αγγίξει σχεδόν σωματικά. Γι' αυτό έδωσα από πριν τόσο υψηλό αναμενόμενο βαθμό στη μουσική και στον ήχο: είναι απλώς αδιανόητο να κάνουν οικονομία σε αυτό το σημείο σε μια τέτοια ταινία.
Τα καλύτερα μουσικά δράματα, όπως το Whiplash ή το Tár, έδειξαν ότι οι ταινίες για την κλασική μουσική και την τζαζ μπορούν να είναι τεντωμένες σαν χορδή, ακόμη και συναρπαστικές. Η περιγραφή του Behemoth! τονίζει περισσότερο τον παρασυρμό και το εσωτερικό ταξίδι παρά τον εμμονικό ανταγωνισμό, αλλά ποιος ξέρει, στα χέρια του Gilroy μπορεί κι αυτό να αποκτήσει κοφτερές γωνίες.
Πού μπορεί να στραβώσει το πράγμα;
Ας είμαστε ειλικρινείς, υπάρχει και ρίσκο. Η σύνοψη είναι σκόπιμα θολή, και μια διατύπωση του τύπου «μουσική που κυλά σαν ποτάμι» μπορεί εύκολα να προαναγγέλλει μια ταινία που χτίζεται περισσότερο από διαθέσεις παρά από ιστορία. Η διάρκεια των 124 λεπτών δεν είναι ακραία, αλλά σε ένα δράμα που κυλά αργά μπορεί να γίνει αισθητή.
Ο δεύτερος κίνδυνος είναι το υπερβολικά μεγάλο καστ. Δέκα γνωστά ονόματα σε μια δίωρη ταινία σημαίνουν ότι κάποιος σίγουρα θα πάρει λιγότερο χρόνο από όσο θα θέλαμε. Αν ο Will Arnett ή ο Hank Azaria εμφανιστούν μόνο σε δύο σκηνές, θα είναι λίγο εκνευριστικό.
Τέλος, υπάρχει το ζήτημα του τόνου. Ένα δράμα επιστροφής, με περιπέτειες, με κωμικούς ηθοποιούς και με έναν σκηνοθέτη που λατρεύει τον έλεγχο: ή θα δέσει υπέροχα ή θα διαλυθεί. Μέση λύση δύσκολα φαντάζομαι, και αυτό το βρίσκω ιδιαίτερα συναρπαστικό.
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Για όσους αγαπούν τα ενήλικα δράματα που κινούνται από τους χαρακτήρες, για τους θαυμαστές του Tony Gilroy και για όποιον θα έβλεπε τον Pedro Pascal σε οτιδήποτε. Για τους λάτρεις της μουσικής είναι υποχρεωτική.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Όσοι περιμένουν γρήγορη δράση ή μια καθαρά ειδολογική ταινία μάλλον θα ανυπομονήσουν μπροστά σε ένα δίωρο δράμα που στηρίζεται σε ένα εσωτερικό ταξίδι.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: Tár (2022), Whiplash (2014), Michael Clayton (2007), Inside Llewyn Davis (2013)
Συχνές ερωτήσεις
Τι πραγματεύεται το Behemoth!;
Ο Alex Serian, ένας ταλαντούχος τσελίστας, επιστρέφει ύστερα από είκοσι χρόνια στο Λος Άντζελες, όπου η μουσική τον οδηγεί σε περιπέτειες που θα αλλάξουν τη ζωή του για πάντα.
Ποιος σκηνοθετεί το Behemoth!;
Την ταινία σκηνοθετεί ο Tony Gilroy, ο δημιουργός του Michael Clayton και του Andor.
Ποιοι παίζουν στο Behemoth!;
Στο καστ βρίσκονται οι Pedro Pascal, Olivia Wilde, Eva Victor, Matthew Lillard, Margarita Levieva, Will Arnett, Hank Azaria, Adam Rose, JoBeth Williams και Stephanie Sigman.
Πόσο διαρκεί το Behemoth!;
Η διάρκεια της ταινίας είναι 124 λεπτά.
Αξίζει να καθίσεις στην αίθουσα για την επιστροφή ενός τσελίστα;
Σας το λέω από τώρα: δεν θα είναι η ταινία που βλέπεις με τη μισή προσοχή, με το κινητό στο χέρι. Από όσα ξέρουμε, το Behemoth! θα είναι ένα δράμα που ζητά προσοχή και υπομονή, αλλά κατά πάσα πιθανότητα θα τις ανταμείψει γενναιόδωρα. Ο Tony Gilroy δεν έχει παραδώσει ποτέ χλιαρή δουλειά, και ο Pedro Pascal είναι σε τέτοια φόρμα που θα μπορούσε να μας πουλήσει σχεδόν οτιδήποτε.
Η αναμενόμενη βαθμολογία μου γέρνει θαρραλέα προς τα πάνω, γιατί τόσο ταλέντο μαζεμένο σπάνια αστοχεί εντελώς. Η θολή σύνοψη και το ανομοιογενές καστ βάζουν μέσα και λίγη ρουλέτα, αλλά ακριβώς γι' αυτό νιώθω ότι θα είναι η ταινία για την οποία θα συζητήσουμε περισσότερο. Εγώ θα είμαι σε μία από τις πρώτες προβολές, και αν αγαπάς τα ενήλικα δράματα που είναι ποτισμένα με μουσική, πιστεύω ότι θα είσαι κι εσύ εκεί.