Ο Αρχάριος, κριτική: ο Robert De Niro ασκούμενος, και δουλεύει καλύτερα απ' όσο θα περίμενες
Ο Robert De Niro με κοστούμι και χαρτοφύλακα, μέσα στο ανοιχτό γραφείο ενός hipster startup. Η εικόνα αυτή φτάνει για να σου φέρει χαμόγελο. Ο Αρχάριος βγήκε στις αίθουσες το φθινόπωρο του 2015 και από τότε έγινε αθόρυβα μία από τις ταινίες που ξαναβλέπουμε συχνότερα όταν θέλουμε λίγη παρηγοριά. Η Nancy Meyers δεν φιλοδοξεί να σώσει τον κόσμο. Θέλει απλώς να νιώσεις όμορφα, και τα καταφέρνει πιο συχνά απ' όσο θα πίστευες.
Χλιαρός, γλυκός, κάποιες φορές υπερβολικά λείος, αλλά σε ζεσταίνει σαν ένα φλιτζάνι τσάι στο τέλος μιας κουραστικής εβδομάδας.
Στοιχεία ταινίας
| Original | The Intern |
|---|---|
| Πρεμιέρα στην Ελλάδα | 8.10.2015 |
| Σκηνοθεσία | Nancy Meyers |
| Πρωταγωνιστούν | Robert De Niro, Anne Hathaway, Rene Russo, Anders Holm, JoJo Kushner, Andrew Rannells |
| Είδος | Κωμωδίες |
| Διάρκεια | 121 λεπτά |
| Καταλληλότητα | K12 |
| Χώρα | Αμερικανικές ταινίες |
Γραφείο αντί για σύνταξη: τι πραγματεύεται ο Αρχάριος;
Ο Ben Whittaker είναι εβδομήντα χρονών, χήρος, και καταλαβαίνει ότι η ζωή του συνταξιούχου δεν του ταιριάζει. Μπορεί να ταξιδεύει, μπορεί να μαζεύει χόμπι, όμως κάτι λείπει: το πρωινό ξεκίνημα, η υποχρέωση, η αίσθηση ότι κάποιος τον χρειάζεται. Έτσι, όταν του παρουσιάζεται η ευκαιρία, επιστρέφει στη δουλειά, και μάλιστα σε ένα εντελώς απρόσμενο μέρος. Γίνεται ασκούμενος στο διαδικτυακό περιοδικό μόδας της Jules Ostin.
Αυτή είναι όλη η αφετηρία και, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω. Η ταινία δεν στηρίζεται στις ανατροπές της αλλά στη ζεστασιά που γεννιέται από την τριβή δύο γενιών, δύο κουλτουρών εργασίας, δύο εντελώς διαφορετικών ρυθμών ζωής. Όποιος περιμένει μεγάλα twist, έχει έρθει σε λάθος μέρος. Όποιος όμως απολαμβάνει να βλέπει ανθρώπους να συμπαθούν σιγά σιγά ο ένας τον άλλον, θα νιώσει σαν στο σπίτι του.
Ένας De Niro που σπάνια έχουμε δει
Ακούγοντας το όνομα Robert De Niro, το μυαλό πάει στον Ταξιτζή, στο Οργισμένο Είδωλο ή στα Καλά Παιδιά. Εδώ όμως υποδύεται έναν άνθρωπο χωρίς ίχνος απειλής, χωρίς καμία εκρηκτικότητα. Ο Ben είναι ευγενικός, προσεκτικός, έχει πάντα μαζί του ένα μαντήλι και ξέρει ακριβώς πότε να μιλήσει και πότε να σωπάσει. Αυτή η συγκράτηση είναι το μεγαλύτερο όπλο της ταινίας.
Ας το παραδεχτούμε, τα τελευταία χρόνια ο De Niro δεν διάλεγε πάντα προσεκτικά τις κωμωδίες του, και πολλές φορές είχα την αίσθηση ότι ήταν εκεί μόνο για την επιταγή. Όχι εδώ. Φαίνεται ότι απολαμβάνει αυτόν τον ήσυχο, παλιομοδίτικο ρόλο του τζέντλεμαν, και κουβαλά μια ηρεμία που περνά και στον θεατή. Δεν χρειάζεται να χειρονομεί. Ένα μικρό χαμόγελό του λέει περισσότερα από μια ολόκληρη σκηνή των δευτερευόντων ρόλων.
Η Anne Hathaway στην καρέκλα του αφεντικού
Η Anne Hathaway ως Jules Ostin είναι ο αντίποδας: γρήγορη, πνιγμένη στη δουλειά, μια επιχειρηματίας που προσέχει τα πάντα, χτίζει τη δική της εταιρεία και ταυτόχρονα προσπαθεί να κρατήσει τη ζωή της όρθια. Δύσκολα σου ξεφεύγει η ειρωνεία: χρόνια νωρίτερα, στο Ο Διάβολος φοράει Prada, η Hathaway ξεκινούσε από το χαμηλότερο σκαλί του κόσμου της μόδας, ενώ εδώ κάθεται στην κορυφή και είναι εκείνη που οι άλλοι πρέπει να μάθουν να χειρίζονται.
Η Hathaway πιάνει σωστά τον ρόλο. Η Jules άλλοτε εκνευρίζει και άλλοτε σε κερδίζει, και έτσι πρέπει, γιατί η ταινία δεν θέλει να την κάνει αγία αλλά έναν άνθρωπο με σάρκα και οστά που προσπαθεί να ανταποκριθεί παντού. Η χημεία της με τον De Niro είναι η καρδιά της ταινίας: δεν είναι ρομαντική, ούτε ακριβώς σχέση πατέρα και κόρης, αλλά μια φιλία κάπου ανάμεσα, κάτι που σπάνια βρίσκεται τόσο στο κέντρο μιας αμερικανικής κωμωδίας.
Οι δεύτεροι ρόλοι: η Rene Russo και η νεανική ομάδα
Το πολύχρωμο φόντο προσθέτει πολλά. Η Rene Russo ως Fiona Farwell είναι κομψή και αστεία, και είναι ευχάριστο να βλέπεις έναν χαρακτήρα πιο κοντά στην ηλικία του Ben. Ο Anders Holm ως Matt Ostin και η JoJo Kushner ως Paige Ostin εκπροσωπούν την οικογενειακή πλευρά και δίνουν το υπόβαθρο που κάνει τη Jules πιο ολοκληρωμένη.
Οι νεαροί του γραφείου, ο Adam Devine (Jason), ο Zack Pearlman (Davis) και ο Andrew Rannells (Cameron), φέρνουν την ατμόσφαιρα του startup: το χαλαρό στιλ, την κάπως αβέβαιη ενηλικίωση, τα αστεία. Κάποιες φορές οι χαρακτήρες αυτοί είναι λίγο στερεότυποι, όμως εξυπηρετούν καλά τον σκοπό τους: δίπλα στον Ben φαίνεται πόσα μπορεί να δώσει ένας μεγαλύτερος άνθρωπος στους νεότερους, και το αντίστροφο.
Ο κόσμος της Nancy Meyers: απαλό φως, όμορφες κουζίνες
Οι ταινίες της Nancy Meyers έχουν ένα ύφος που αναγνωρίζεις αμέσως. Σκέψου το Something's Gotta Give ή το The Holiday: κάθε σπίτι είναι πανέμορφο, κάθε φως ζεστό, κάθε κουζίνα από εκείνες που θα ήθελες να μετακομίσεις αμέσως. Ο Αρχάριος δεν αποτελεί εξαίρεση. Το γραφείο είναι φωτεινό και ανοιχτό, τα διαμερίσματα καλόγουστα, και όλη η ταινία μοιάζει με προσεγμένο περιοδικό διακόσμησης.
Πολλοί της το χρεώνουν, λέγοντας ότι όλο αυτό είναι εξωπραγματικό και αποστειρωμένο. Εν μέρει έχουν δίκιο. Η Meyers όμως δεν επιδιώκει να αποτυπώσει την ωμή πραγματικότητα. Δείχνει έναν λίγο καλύτερο, λίγο πιο τρυφερό κόσμο, όπου οι συγκρούσεις λύνονται και οι άνθρωποι κατά βάθος θέλουν το καλό. Αν το δεχτείς αυτό, η ταινία λειτουργεί. Αν όχι, θα περάσεις δύο ώρες γυρίζοντας τα μάτια σου.
Πού σκοντάφτει η ταινία;
Τα 121 λεπτά είναι αρκετά για κωμωδία, και αυτό φαίνεται. Υπάρχουν μερικές σκηνές που τραβάνε σε μάκρος και μία δύο παράπλευρες ιστορίες που θα μπορούσαν άνετα να κοπούν. Το χιούμορ είναι ήπιο, σπάνια σε κάνει να γελάσεις δυνατά, πιο συχνά σου φέρνει ένα χαμόγελο.
Το άλλο πρόβλημα είναι η υπερβολική ομαλότητα. Η ταινία αποφεύγει τόσο πολύ την έντονη σύγκρουση, που το διακύβευμα χάνει το βάρος του. Ξέρεις ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά, και παρότι αυτό σε καθησυχάζει, κάποιες στιγμές μου έλειψε λίγη πραγματική ένταση. Με την ανάλαφρη διάθεσή της, πάντως, είναι ταινία που βλέπεται άνετα και με όλη την οικογένεια.
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Για όσους θέλουν μια ζεστή, γλυκιά βραδιά χωρίς άγχος και αγαπούν τις ταινίες με τον Robert De Niro ή την Anne Hathaway. Ιδανική επιλογή μετά από μια κουραστική εβδομάδα.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Όσοι ψάχνουν γρήγορο ρυθμό, δυνατά αστεία ή αιχμηρή κοινωνική σάτιρα θα απογοητευτούν. Για τους κυνικούς θεατές μπορεί να είναι υπερβολικά γλυκιά.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: Ο Διάβολος φοράει Prada (2006), Something's Gotta Give (2003), The Holiday (2006), It's Complicated (2009), Enough Said (2013)
Συχνές ερωτήσεις
Τι πραγματεύεται ο Αρχάριος;
Την ιστορία του Ben Whittaker, ενός 70χρονου χήρου που βαριέται τη ζωή του συνταξιούχου και γίνεται ασκούμενος στο διαδικτυακό περιοδικό μόδας της Jules Ostin.
Πότε βγήκε ο Αρχάριος στις ελληνικές αίθουσες;
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στην Ελλάδα στις 8 Οκτωβρίου 2015.
Πόση διάρκεια έχει ο Αρχάριος;
Η ταινία διαρκεί 121 λεπτά.
Ποιος σκηνοθέτησε τον Αρχάριο;
Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Nancy Meyers.
Ποιοι πρωταγωνιστούν στον Αρχάριο;
Ο Robert De Niro (Ben Whittaker) και η Anne Hathaway (Jules Ostin), ενώ στο καστ συμμετέχουν επίσης οι Rene Russo, Anders Holm, Adam Devine και Andrew Rannells.
Αξίζει να κάτσεις να δεις έναν εβδομηντάρη ασκούμενο;
Ναι, αρκεί να ξέρεις τι σε περιμένει. Ο Αρχάριος δεν είναι μεγάλη ταινία, δεν είναι επαναστατικός και δεν θέλει να είναι. Στηρίζεται σε μια πετυχημένη αφετηρία, σε δύο εξαιρετικούς ηθοποιούς και στον απαλό, ζεστό κόσμο της Nancy Meyers, και τα αξιοποιεί τίμια. Κάπου είναι πολύ μεγάλος, κάπου πολύ γλυκός, αλλά σπάνια μια ταινία σού κάνει τόσο καλό. Από μένα παίρνει 7 στα 10, και ομολογώ ότι την έχω ήδη ξαναδεί αρκετές φορές.