The Intern recensie: Robert De Niro als stagiair, en dat werkt beter dan je denkt
Robert De Niro in pak, met aktetas, midden in het open kantoor van een hippe start-up: dat beeld alleen al tovert een glimlach op je gezicht. The Intern draaide vanaf 24 september 2015 in de Nederlandse bioscopen en is sindsdien stilletjes uitgegroeid tot een van die feelgoodfilms die je steeds opnieuw opzet. Nancy Meyers wil de wereld niet redden, ze wil gewoon dat jij je fijn voelt. En dat lukt haar verrassend vaak.
Lauw, lief en soms te glad, maar het doet je net zo goed als een kop thee aan het eind van een lange week.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 24.9.2015 |
|---|---|
| Regie | Nancy Meyers |
| Cast | Robert De Niro, Anne Hathaway, Rene Russo, Anders Holm, JoJo Kushner, Andrew Rannells |
| Genre | Komedies |
| Speelduur | 121 min |
| Leeftijdsclassificatie | AL |
| Land | Amerikaanse films |
Bureaustoel in plaats van pensioen: waar gaat The Intern over?
Ben Whittaker is zeventig, weduwnaar, en ontdekt dat het pensioenbestaan niets voor hem is. Reizen kan, hobby's verzamelen ook, maar er ontbreekt iets: de ochtendroutine, een taak, het gevoel dat er op je gerekend wordt. Dus wanneer de kans zich voordoet, keert hij terug naar de werkvloer, en wel op een behoorlijk onverwachte plek. Hij wordt stagiair bij het online modeplatform van Jules Ostin.
Dat is de hele opzet, en eerlijk gezegd is meer ook niet nodig. De film draait niet om plotwendingen, maar om de warmte die ontstaat uit de wrijving tussen twee generaties, twee werkculturen en twee totaal verschillende levensritmes. Wie op grote twists zit te wachten, zit hier verkeerd. Wie het juist heerlijk vindt om te zien hoe mensen langzaam op elkaar gesteld raken, voelt zich meteen thuis.
De Niro zoals we hem zelden zagen
Bij de naam Robert De Niro denk je aan Taxi Driver, Raging Bull of Goodfellas. Hier zet hij een personage neer zonder ook maar een greintje dreiging of explosiviteit. Ben is beleefd en attent, heeft altijd een zakdoek bij zich en weet precies wanneer hij iets moet zeggen en wanneer hij beter zijn mond kan houden. Juist die ingetogenheid is het sterkste wapen van de film.
Laten we eerlijk zijn: De Niro was de afgelopen jaren niet altijd even kieskeurig in zijn komedies, en meer dan eens had ik het idee dat hij er vooral voor de cheque stond. Hier niet. Je ziet dat hij plezier heeft in deze stille, ouderwetse gentleman, en hij straalt een rust uit die vanzelf op de kijker overslaat. Hij hoeft niet met zijn handen te zwaaien; met één klein lachje zegt hij meer dan de bijrollen in een complete scène.
Anne Hathaway in de directiestoel
Anne Hathaway is als Jules Ostin de tegenpool: gejaagd, overbelast, altijd alert, een ondernemer die haar eigen bedrijf opbouwt en ondertussen probeert haar leven bij elkaar te houden. De ironie is moeilijk te missen. Jaren eerder begon Hathaway in The Devil Wears Prada nog op de onderste sport van de modewereld, en nu zit zij aan de top en is zij degene met wie je moet leren omgaan.
Hathaway voelt de rol goed aan. Jules is soms irritant, soms vertederend, en dat klopt ook, want de film wil geen heilige van haar maken maar een mens van vlees en bloed die overal tegelijk probeert te presteren. De chemie tussen haar en De Niro is het kloppende hart van de film: niet romantisch, ook niet helemaal vader en dochter, maar een vriendschap daar ergens tussenin. Zoiets staat in een Amerikaanse komedie zelden zo centraal.
De bijrollen: Rene Russo en de jonge garde
Ook de kleurrijke achtergrond voegt veel toe. Rene Russo is als Fiona Farwell elegant en grappig, en het is fijn om iemand te zien die dichter bij Bens leeftijd staat. Anders Holm als Matt Ostin en JoJo Kushner als Paige Ostin vertegenwoordigen de gezinskant en geven het personage van Jules meer diepte.
De jonge collega's, Adam Devine (Jason), Zack Pearlman (Davis) en Andrew Rannells (Cameron), zorgen voor de start-upsfeer: de losse stijl, het wat onhandige volwassen worden, de grappen. Soms zijn ze een tikje clichématig, maar ze doen wat ze moeten doen: laten zien hoeveel een oudere man de jongeren kan geven, en andersom.
De wereld van Nancy Meyers: zacht licht, prachtige keukens
De films van Nancy Meyers hebben een onmiskenbare stijl. Denk aan Something's Gotta Give of The Holiday: elk huis is schitterend, elk licht warm, elke keuken eentje waar je meteen zou willen intrekken. The Intern is geen uitzondering. Het kantoor is licht en open, de appartementen zijn smaakvol ingericht, en de hele film oogt als een zorgvuldig gestyled woonmagazine.
Veel mensen rekenen haar dat aan: onrealistisch, steriel. Daar zit wat in. Maar Meyers is niet uit op een rauwe weergave van de werkelijkheid. Ze laat een iets betere, iets vriendelijkere wereld zien, waarin conflicten oplosbaar zijn en mensen het in de kern goed bedoelen. Kun je daarin meegaan, dan werkt de film. Zo niet, dan zit je twee uur lang met je ogen te rollen.
Waar hapert de film?
Met 121 minuten is de speelduur voor een komedie ruim, en dat merk je. Een paar scènes slepen echt, en een of twee zijlijnen hadden gerust ingekort mogen worden. De humor is mild; je ligt zelden dubbel, het blijft meestal bij een glimlach.
Het andere probleem is dat alles zo glad verloopt. De film gaat scherpe conflicten soms zo ver uit de weg dat er weinig op het spel lijkt te staan. Je weet dat het uiteindelijk allemaal goedkomt, en hoewel dat geruststelt, miste ik af en toe wat echte spanning.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor iedereen die zin heeft in een warme, lieve avond zonder stress en die graag films met Robert De Niro of Anne Hathaway kijkt. Ideaal na een vermoeiende week.
- Sla hem liever over als: Wie zit te wachten op een hoog tempo, luide grappen of scherpe maatschappelijke satire, komt bedrogen uit. Voor cynische kijkers is het waarschijnlijk te zoet.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: The Devil Wears Prada (2006), Something's Gotta Give (2003), The Holiday (2006), It's Complicated (2009), Kapcsolat (2013)
Veelgestelde vragen
Waar gaat The Intern over?
Over Ben Whittaker, een zeventigjarige weduwnaar die zijn pensioen beu is en stagiair wordt bij het online modeplatform van Jules Ostin.
Wanneer kwam The Intern uit in Nederland?
De film ging op 24 september 2015 in première in de Nederlandse bioscopen.
Hoe lang duurt The Intern?
De film duurt 121 minuten.
Wie regisseerde The Intern?
De film is geregisseerd door Nancy Meyers.
Wie spelen de hoofdrollen in The Intern?
Robert De Niro (Ben Whittaker) en Anne Hathaway (Jules Ostin), met daarnaast onder anderen Rene Russo, Anders Holm, Adam Devine en Andrew Rannells.
Is een zeventigjarige stagiair je avond waard?
Ja, als je weet waar je aan begint. The Intern is geen grote film, niet baanbrekend en dat wil hij ook niet zijn. Hij leunt op een raak gekozen uitgangspunt, twee uitstekende acteurs en de zachte, warme wereld van Nancy Meyers, en haalt daar netjes uit wat erin zit. Soms te lang, soms te zoet, maar er zijn weinig films die zo lekker wegkijken. Van mij krijgt hij een 7 uit 10, en ik moet bekennen dat ik hem al meerdere keren opnieuw heb gekeken.