Bumblebee recensie: de gele Kever die Transformers eindelijk een hart gaf
Wie had gedacht dat een roestige gele Volkswagen Kever zou brengen wat vijf luidruchtige, met explosies volgepropte Transformers-films nooit lukte: emotie. Bumblebee is kleiner, rustiger en veel liever dan de eerdere delen van de franchise, en juist daardoor beter. Travis Knight neemt je mee terug naar 1987 en vertelt over de vriendschap tussen een meisje en een robot, niet over het volume van het einde der tijden.
Bumblebee is het sympathiekste deel van de Transformers-reeks: een avontuur vol hart, humor en jaren 80 charme, waar zelfs mensen die niets met de franchise hebben van kunnen genieten.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 20.12.2018 |
|---|---|
| Regie | Travis Knight |
| Cast | Dylan O'Brien, Hailee Steinfeld, John Cena, Jorge Lendeborg Jr., John Ortiz, Stephen Schneider |
| Genre | Actiefilms, Avonturenfilms, Sciencefictionfilms |
| Speelduur | 114 min |
| Leeftijdsclassificatie | 12 |
| Land | Chinese films, Amerikaanse films |
Autokerkhof, Kever, 1987: waar gaat Bumblebee over?
Het verhaal speelt zich af in 1987, in een Californisch kustplaatsje. Bumblebee, de robot die in een auto kan veranderen, houdt zich schuil op een autokerkhof, vermomd als gedeukte, afgeleefde Volkswagen Kever. Daar vindt Charlie hem, een meisje dat net 18 wordt en nog niet zo goed weet waar ze thuishoort. Zodra ze het barrel weer aan de praat krijgt, wordt al snel duidelijk dat deze Kever allesbehalve een gewone auto is.
Meer is er niet nodig, en meer verklap ik ook niet, want de grootste kracht van de film zit precies in hoe die band zich ontwikkelt. Dit is niet de Transformers van Michael Bay, waar elke minuut een wolkenkrabber omvalt. Hier ontmoeten een eenzaam tienermeisje en een even eenzame, verdwaalde robot elkaar, en de film neemt die ontmoeting serieus. Het is een formule die we kennen uit de grote familie-avonturen van de jaren 80, en ze past de franchise verrassend goed.
Hailee Steinfeld draagt de hele film
Als in een film waarin de helft van het hoofdduo een CGI-robot is, de actrice van vlees en bloed nog steeds de show steelt, dan is er iets heel goed gelukt. Hailee Steinfeld is als Charlie Watson gewoon een schot in de roos. Ze speelt niet het standaard „coole tiener”-type, maar een meisje dat een beetje buiten de groep valt, wat koppig is en gekwetst, en voor wie je oprecht gaat duimen. Dat ze in een groot deel van haar scènes speelt tegenover een partner die eigenlijk niet praat en alleen met geluiden en bewegingen reageert, verdient extra lof.
Naast haar zet John Cena als Jack Burns precies het stoere, half serieus te nemen soldatentype neer dat je van hem verwacht, en hij balanceert handig tussen dreiging en zelfspot. Jorge Lendeborg Jr. is als Memo Gutierrez innemend als de wat onhandige, warrige buurjongen, en John Ortiz vervult als Dr. Powell de verplichte rol van wetenschapper. Charlies gezin bestaat uit Pamela Adlon (Sally Watson), Stephen Schneider (Ron) en Jason Ian Drucker (Otis Watson). Ze krijgen geen grote ontwikkeling, maar de gezinsscènes zijn geloofwaardig ongemakkelijk, precies zoals je thuis door de ogen van een tiener beleeft.
De stem van de robot is van Dylan O'Brien, die B-127, oftewel Bumblebee, inspreekt. Wie het personage kent, weet dat die stem hier niet altijd letterlijk te nemen is, maar O'Brien is aanwezig waar het ertoe doet.
Travis Knight, de vakman
De regie is in handen van Travis Knight, die eerder voor de Laika-studio het stop-motion wonder Kubo and the Two Strings maakte. En die achtergrond zie je terug. Knight denkt duidelijk in personages en gebaren, niet in de omvang van explosies. Bumblebee is hier geen stalen monster, maar een expressief, haast hondachtig trouw wezen, met in elke beweging een beetje verlegenheid en een flinke dosis hart.
Knights regie is ingetogen maar zelfverzekerd. De gevechten zijn te volgen: je ziet eindelijk wie wie slaat en welke robot welke is. Na de eerdere Transformers-films voelt dat bijna als een verademing, want je hoeft niet met samengeknepen ogen uit te puzzelen wat er in de metalen chaos gebeurt. Ook het tempo is menselijker. Er is ruimte voor stille momenten, en juist die geven de film zijn ziel.
Wat echt werkt: de magie van de jaren 80
Het jaar 1987 is meer dan decor. De hele sfeer leunt op het soort tieneravontuur dat kijkers kennen van E.T. the Extra-Terrestrial of The Iron Giant: een jong iemand, een mysterieus wezen dat verborgen moet blijven voor de wereld van de volwassenen, en een vriendschap die hen allebei verandert. Dat recept heeft zich bewezen, en ook hier werkt het.
Wat mij het meest beviel:
- De humor. Het geklungel van Bumblebee en de eerste minuten van ontdekking zijn echt grappig, en niet op het niveau van gênante kindergrapjes.
- De schaal. De film durfde de inzet kleiner te maken, en daardoor voelt alles belangrijker.
- Het ontwerp. De robots lijken meer op de klassieke tekenfilmfiguren, een extra traktatie voor de oude fans.
- De tijdgeest. Muziek, kleding, auto's: de film houdt van de jaren 80, en dat voel je.
Waar hapert de gele Kever?
Perfect is het niet. Het verhaal volgt een heel bekend spoor, en wie al eens een paar films over „eenzaam kind met geheime vriend” heeft gezien, ziet ongeveer aankomen waar het naartoe gaat. De verrassingen zitten niet in de plot, maar in hoe goed het allemaal gespeeld en geregisseerd is.
Ook de schurken zijn niet het interessantste deel: de dreiging is eerder een functie dan een echt personage, en de militaire verhaallijn wordt soms wat tekenfilmachtig. De bijfiguren, vooral Charlies gezin, hadden meer mogen krijgen. Maar dat zijn kleinigheden die je een film die zo innemend is makkelijk vergeeft. Liever iets voorspelbaar en oprecht dan origineel en zielloos.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor wie is opgegroeid met de oude Transformers-tekenfilms of houdt van hartverwarmende tieneravonturen in de stijl van E.T. Ook een prima keuze voor een filmavond met het gezin en wat oudere kinderen.
- Sla hem liever over als: Wie rekent op de non-stop explosies en enorme veldslagen van Michael Bay, vindt het misschien wat mager. Ook wie allergisch is voor voorspelbare verhalen kan afhaken.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: E.T. the Extra-Terrestrial (1982), The Iron Giant (1999), Transformers (2007), Kubo and the Two Strings (2016), Super 8 (2011)
Veelgestelde vragen
Waar gaat Bumblebee over?
In 1987 verstopt Bumblebee zich als Volkswagen Kever op een autokerkhof in een Californisch kustplaatsje. De 18-jarige Charlie vindt hem, en wanneer ze hem weer tot leven wekt, ontdekt ze dat dit geen gewone auto is.
Wanneer kwam Bumblebee uit in Nederland?
De film ging in Nederland op 20 december 2018 in première.
Hoe lang duurt Bumblebee?
De film duurt 114 minuten.
Wie regisseerde Bumblebee?
De film is geregisseerd door Travis Knight.
Wie spelen de hoofdrollen in Bumblebee?
Hailee Steinfeld speelt Charlie Watson, Dylan O'Brien is de stem van Bumblebee, en verder spelen onder anderen John Cena, Jorge Lendeborg Jr. en John Ortiz mee.
Stap jij een avondje in een gele Kever?
Ik altijd. Bumblebee is zo'n zeldzame franchisefilm die niet groter, maar beter wilde zijn dan zijn voorgangers, en daar ook in slaagt. Hailee Steinfeld is uitstekend, en Travis Knight laat zien dat er ook in het Transformers-universum plaats is voor gevoel, humor en stille momenten. Revolutionair is het niet, en dat wil het ook niet zijn, maar het is een warm, nostalgisch avontuur dat je graag nog eens opzet op een decemberavond. Heb je hem tot nu toe overgeslagen omdat je genoeg had van al dat robotlawaai? Geef hem dan nu een kans, want deze Kever rolt binnen met een verrassend groot hart.