Gatto voorbeschouwing en recensie vooraf: Enrico Casarosa gaat weer vertellen en wij spinnen nu al
Sommige regisseurs hoef je maar op een poster te zien staan en je zoekt al naar een zakdoekje. Enrico Casarosa is er voor mij zo een, en dus staat Gatto met een dikke rode cirkel in mijn agenda. Dit is een recensie vooraf: niemand heeft de film nog gezien, maar op basis van de ingrediënten valt er genoeg te bespreken.
Als Casarosa in vorm is, kan Gatto een van de warmste en meest innemende animatiefilms van 2027 worden.
Filmgegevens
| Regie | Enrico Casarosa |
|---|---|
| Genre | Animatiefilms |
| Land | Amerikaanse films, Japanse films |
Een kat in de titel, en we zijn meteen bij de les
Gatto is Italiaans voor kat, en een liever en eenvoudiger titel voor een animatiefilm kun je haast niet bedenken. Je proeft er meteen iets mediterraans in, iets zonnigs en een tikje nostalgisch, en dat past perfect bij deze regisseur. Waar de film precies over gaat, kan ik op basis van de beschikbare informatie niet zeggen, en ik ga ook niets verzinnen. Wat vaststaat: het is een animatiefilm, gemaakt als Amerikaans-Japanse samenwerking.
Eerlijk gezegd is dat beetje al genoeg om me onrustig op mijn stoel te laten schuiven. Een kattentitel, een maker van wie ik de stijl koester en een internationale achtergrond die de twee grootmachten van de animatie samenbrengt. Geen slecht vertrekpunt.
Enrico Casarosa: de regisseur die zelfs de zomer kan animeren
De meeste mensen kennen Casarosa van Luca, wat mij betreft een van de meest onderschatte animatiefilms van de afgelopen jaren. Die film wilde de wereld niet redden en bouwde geen mythologie van twintig lagen op. Hij vertelde gewoon over vriendschap, zo licht en zo warm dat je daarna dagenlang een ijsje aan zee wilde eten. Eerder liet hij met de korte film La Luna al zien dat hij in een paar minuten magie kan maken, zonder dialoog, alleen met beeld en sfeer.
Zijn kracht zit volgens mij in het feit dat hij niet bang is voor kleine, persoonlijke verhalen. Bij hem ligt de nadruk op gebaren, ritme en kleur, niet op luidruchtige grappen. Nu de meeste grote studioanimatie overdreven druk, overvol en overpraat is, werkt dat ronduit verfrissend. Brengt Gatto diezelfde gevoeligheid mee, dan krijgen we geen familiefilm van de lopende band, maar iets veel persoonlijkers.
Amerika en Japan op één doek: wat kan die combinatie opleveren?
Naast Amerika staat ook Japan op de lijst van productielanden, en dat zette me direct aan het denken. De Japanse animatietraditie, denk maar aan de films van Hayao Miyazaki, vertelt in een heel ander tempo en met een heel andere gevoeligheid dan de Hollywoodschool. Daar zijn stilte, wachten en de schoonheid van alledaagse momenten minstens zo belangrijk als het plot.
Over Casarosa is al vaak gezegd dat Japanse animatie hem sterk heeft beïnvloed, en in sommige scènes van Luca zag je dat volgens mij ook terug. Wat de Japanse betrokkenheid bij Gatto in de praktijk betekent, weet ik niet. Maar als er ook maar een stukje doorkomt van die rustige, beschouwende betovering die de beste anime kenmerkt, kan hier een heel bijzondere mix ontstaan. Daar hoop ik stiekem op.
Waarom ik er nu al vertrouwen in heb
Wat pleit er voor Gatto, nog voordat we er ook maar één beeld van in de bioscoop hebben gezien?
- De handtekening van de regisseur. Gezien zijn eerdere werk wil deze film waarschijnlijk eerder met hart dan met volume raken.
- De kat als hoofdpersonage. De animatiegeschiedenis zit vol gedenkwaardige katten, en een kat is tegelijk grappig, mysterieus en aandoenlijk. Dankbaarder materiaal bestaat er nauwelijks.
- De visuele mogelijkheden. De bewegingen van een kat, de gratie, de luiheid en de plotselinge sprongen: een droom voor animatoren. Daar kunnen prachtige, speelse scènes uit voortkomen.
- De internationale achtergrond. De Amerikaans-Japanse samenwerking kan een frissere, minder voorspelbare stijl opleveren.
Daar komt ook mijn hoge verwachte score voor het beeld vandaan: Casarosa heeft visueel nog nooit teleurgesteld, en ik zie niet in waarom hij daar nu mee zou beginnen.
Waar kan het pootje uitglijden?
Ik zou niet eerlijk zijn als ik alleen maar zat te dwepen. Er zijn ook een paar risico's om rekening mee te houden.
Het eerste is dat Casarosa's zachtheid makkelijk kan omslaan in lauwheid. Ook Luca kreeg kritiek dat hij te klein, te eenvoudig en te veilig was. Ik zag dat niet als zwakte, maar ik begrijp het als iemand meer op het spel wil zien staan en meer drama verwacht van een bioscoopfilm. Gaat Gatto dezelfde kant op, dan zal het voor sommigen te weinig zijn.
Het tweede risico zit in coproducties: de ontmoeting van twee filmculturen is spannend, maar als de mix niet goed is, voelt het resultaat voor geen van beide publieken echt als het hunne. Net te Amerikaans voor Japanse fans, net te traag voor wie aan het Hollywoodritme gewend is. Dat gevaar hangt altijd boven zulke projecten.
En dan de grootste onbekende: over het verhaal zelf weten we nog vrijwel niets. Daarom is mijn score voor het verhaal voorzichtiger. Het kan een prachtig, diep sprookje worden, maar ook een mooi maar vergeetbaar anekdotetje. Alleen de première zal het uitwijzen.
Waar kan de kijker zich op voorbereiden?
Als ik afga op de weg die de regisseur tot nu toe heeft afgelegd, wacht ons waarschijnlijk geen familiefilm vol actie en grappen aan de lopende band, maar een sfeervolle, gevoelige en visueel rijke animatiefilm. Eentje waar je als kind van kunt genieten, maar als volwassene misschien nog meer, omdat de subtielere lagen pas echt opengaan als je zelf een paar zomers achter je hebt gelaten.
Of die gok klopt, zien we bij de release. Tot die tijd raad ik iedereen die hem nog niet zag aan om Luca te kijken, want dat is de beste voorproef van hoe Casarosa over film denkt. En wie vanuit de Japanse animatie komt, zal Gatto vooral met nieuwsgierigheid volgen: hoeveel van die traditie blijft er overeind in een internationale coproductie?
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor wie van Luca hield, gek is op sfeervolle, hartverwarmende animatie of benieuwd is wat een Amerikaans-Japanse animatiefilm oplevert. En natuurlijk voor elke kattenliefhebber.
- Sla hem liever over als: Voor wie een snelle, actiegerichte animatie-avontuur met hoge inzet verwacht, want Casarosa neigde tot nu toe naar rustiger en subtieler vertellen.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Luca (2021), De reis naar het betoverde land (2001), Porco Rosso (1992), Flow (2024), Coco (2017)
Veelgestelde vragen
Wie heeft Gatto geregisseerd?
De regisseur is Enrico Casarosa, bij velen bekend van de animatiefilm Luca.
Wat voor soort film is Gatto?
Gatto is een animatiefilm.
Uit welk land komt Gatto?
De film is een Amerikaans-Japanse coproductie.
Wat betekent de titel Gatto?
Gatto is Italiaans en betekent kat.
Is het de moeite waard om Gatto nu al in je agenda te zetten?
Wat mij betreft wel. Rond Gatto hangen voorlopig meer vraagtekens dan antwoorden, maar de regisseur en de bijzondere Amerikaans-Japanse achtergrond zijn ruim voldoende om de film serieus te nemen. Casarosa heeft steeds laten zien dat er in kleine verhalen enorme gevoelens kunnen wonen, en als hem dat nu weer lukt, wordt Gatto een film waar we jaren later nog met een glimlach aan terugdenken. Mijn verwachte oordeel is voorzichtig hoog: ik beloof geen wonder, maar ik hoop vurig dat ik na de première gerust naar boven mag afronden.