Resident Evil recensie: Zach Cregger sluit de nachtmerrie op in één winternacht en laat je hand niet meer los
Een auto die het begeeft, een verlicht huis langs de weg, een klop op de deur: het oudste recept uit de horror, en Zach Cregger weet precies hoe je het laat ontploffen. Deze nieuwe Resident Evil brengt niet het mitrailleurtempo van de oude films terug, maar iets veel onaangenamers: het gevoel dat je geen idee hebt wat er gebeurt, terwijl je toch moet rennen. En juist die verwarring is het sterkste wapen van de film.
Chaotische, nerveuze en verrassend persoonlijke horror die de naam Resident Evil eindelijk gebruikt om mensen bang te maken, en niet alleen om geld te verdienen.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 17.9.2026 |
|---|---|
| Regie | Zach Cregger |
| Cast | Paul Walter Hauser, Austin Abrams, Kali Reis, Zach Cherry, Johnno Wilson |
| Genre | Horrorfilms |
| Leeftijdsclassificatie | 16 |
| Land | Amerikaanse films |
Een koerier, een huis, een heel slechte nacht
Het uitgangspunt is bijna lachwekkend eenvoudig, en juist daarom werkt het. Bryan is medisch koerier. Op een winternacht valt zijn auto stil en klopt hij aan bij een huis langs de weg om te mogen bellen. Dat is het. Geen openingsmontage over geheime laboratoria, geen lange uitleg over kwaadaardige bedrijven, geen heldin die vanaf minuut één weet wat haar te doen staat. Gewoon een doorsnee vent op de verkeerde plek op het verkeerde moment, die in plaats van hulp iets heel anders krijgt.
Vanaf dat moment is de film één lange, verwarrende nacht die volledig in chaos ontaardt. Bryan snapt niet waarom juist hij gekozen is, waarom juist hij wordt opgejaagd en hoe hij hierin verzeild is geraakt, en als kijker zit je lange tijd in precies hetzelfde schuitje. Een gewaagde keuze voor een franchise waarvan de fans meestal precies willen weten wat er achter de schermen speelt. Cregger kiest er echter voor om je de beleving te geven in plaats van de antwoorden, en daar heb ik veel waardering voor.
Spoilers krijg je hier uiteraard niet, maar dit kan ik wel verklappen: wie in het eerste halfuur de oplossing van het raadsel verwacht, komt bedrogen uit. Laat je je daarentegen meevoeren, dan zet de film een tempo neer dat je in de hedendaagse studiohorror zelden tegenkomt.
Zach Cregger, de nieuwe lievelingsrelschopper van de horror
Wie Barbarian heeft gezien, weet dat Cregger dol is op spelen met de verwachtingen van de kijker. Daar maakte hij van een gehuurd huis een doolhof waardoor je dagenlang wantrouwig naar je eigen kelder keek, en met Weapons liet hij zien dat hij ook op een groter doek, met meer personages, tegelijk angstaanjagend en vermakelijk kan zijn. In zijn handen is Resident Evil geen zoveelste merkproduct, maar een speeltuin voor een regisseur.
Waar hij echt sterk in is, is ritme. Hij weet wanneer hij een scène pijnlijk lang moet uitrekken en wanneer hij ineens vol op het gas moet. Hier staat dat gaspedaal tot op de bodem ingetrapt: de gruwelen jagen het tempo ongelooflijk op, en die vaart sleept je het grootste deel van de film mee. Soms voelde het alsof ik in een nachtmerrie zat waarin de logica maar half werkt en achter de volgende deur werkelijk alles kan zitten.
Tegelijk zal deze manier van monteren niet iedereen liggen. Cregger houdt je niet bij de hand en legt niets overdreven uit, dus wie houvast zoekt, raakt makkelijk de weg kwijt. Voor mij is dat een deugd, maar ik begrijp het als iemand het vermoeiend vindt.
Paul Walter Hauser, de onwaarschijnlijkste horrorheld
Paul Walter Hauser is niet de acteur die je meteen voor je ziet in de hoofdrol van een zombiefranchise, en precies daarom is hij een geniale keuze. Sinds Richard Jewell weten we hoe overtuigend hij de gewone man neerzet die door de omstandigheden in een situatie belandt waarop niets hem heeft voorbereid. Hier bespeelt hij hetzelfde instrument, alleen in een veel duistere toonsoort.
Bryan is geen actieheld, geen commando, geen uitverkorene. Hij is een koerier die even wilde bellen. Hauser maakt elke paniekaanval en elke wanhopige beslissing geloofwaardig, en daardoor voelt ook de angst in de film echter. Als een personage in de trant van Milla Jovovich om zich heen schiet, juichen we mee. Als Hausers Bryan rent, sidderen we mee.
In de bijrollen versterken Austin Abrams, Kali Reis, Zach Cherry en Johnno Wilson de cast. Vooral Zach Cherry is een prima keuze voor zo'n film, omdat hij met zeldzaam instinct zijn personages ook in gespannen situaties menselijk weet te maken. De cast bestaat eerder uit karakteracteurs dan uit sterren, en dat komt de film ten goede: van niemand weet je van tevoren of hij het gaat overleven.
Wat heeft dit nog te maken met de oude Resident Evil-films?
Dat is de grote vraag, en eerlijk gezegd: qua sfeer niet zo veel. De filmreeks die Paul W. S. Anderson in gang zette, schoof steeds verder op richting gestileerde actie, en voor velen stond de serie voor de luchtige popcornkant van de gameverfilmingen. Creggers versie is een herinterpretatie van de legendarische Resident Evil-films, en hij neemt die taak serieus: hij brengt het merk terug naar de horror, waar het volgens mij altijd al thuishoorde.
Een van de grootste krachten van de oorspronkelijke games was dat ze je opsloten op een vreemde, vijandige plek waar elke hoek gevaar betekende en je niet begreep wat er gebeurde. Dat gevoel komt hier veel sterker terug dan in het merendeel van de eerdere films. Wie de lasergangen en slowmotiongevechten van de oude bioscooplijn mist, zal hier waarschijnlijk vreemd tegenaan kijken. Wie juist de angst miste, krijgt die eindelijk terug.
Daarnaast hoef je geen enkele voorkennis te hebben om ervan te genieten: het verhaal begint vanuit Bryan, die zelf ook van niets weet, dus een volledig nieuwe kijker staat precies op dezelfde plek als de hoofdpersoon.
Waar de chaos te veel wordt
Ik zou niet eerlijk zijn als ik beweerde dat alles klopt. De grootste kracht van de film, de verwarring en het tempo, wordt soms ook zijn zwakte. Er zijn momenten waarop het door de haast lastig te volgen is wie wie is en waarom iemand ertoe doet, en een deel van de personages krijgt simpelweg te weinig tijd om echt bij te blijven.
Het andere risico is de last van de franchise. Een herinterpretatie moet tegelijk de oude fans en een nieuw publiek aanspreken, en die dubbele verwachting trekt de film soms merkbaar twee kanten op. Creggers eigen stem is ook hier sterk, maar af en toe schemert erdoorheen dat hij binnen de kaders van een groot studiomerk werkt en niet aan een volledig vrij, origineel project.
Toch zijn dat eerder kleine schaafwonden dan diepe verwondingen. Reken er wel op dat de film zich nergens inhoudt: wie gewend is aan de afgezwakte, op tieners afgestemde horror van de afgelopen jaren, kan flink schrikken.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor wie genoot van Barbarian of Weapons, en voor de oude Resident Evil-fans die al jaren hoopten dat de verstikkende horror van de games terug zou keren op het witte doek. Kun je tegen een hoog tempo en harde scènes, dan is dit jouw film.
- Sla hem liever over als: Verwacht je de gestileerde actie van de oude films, een heldin à la Milla Jovovich en heldere uitleg, dan word je teleurgesteld. Ook niets voor mensen met een zwakke maag of voor kinderen.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Barbarian (2022), Weapons (2025), Resident Evil (2002), 28 Days Later (2002), Don't Breathe (2016)
Veelgestelde vragen
Wanneer verscheen Resident Evil in de Nederlandse bioscopen?
De film ging in Nederland op 17 september 2026 in première.
Waar gaat de nieuwe Resident Evil over?
Centraal staat Bryan, een medisch koerier wiens auto op een winternacht stilvalt. Hij klopt aan bij een huis langs de weg voor hulp, maar krijgt iets heel anders, en moet een chaotische nacht lang vechten voor zijn leven zonder te weten waarom juist hij wordt opgejaagd.
Wie regisseerde de nieuwe Resident Evil?
De film is geregisseerd door Zach Cregger, die eerder naam maakte met de horrorfilms Barbarian en Weapons.
Wie spelen er mee in de nieuwe Resident Evil?
Paul Walter Hauser speelt de hoofdrol, met naast hem Austin Abrams, Kali Reis, Zach Cherry en Johnno Wilson.
Moet je de eerdere Resident Evil-films kennen?
Nee. De film is een herinterpretatie van de legendarische reeks en het verhaal begint vanuit een nietsvermoedende hoofdpersoon, dus je kunt het zonder voorkennis prima volgen.
Moet je aankloppen bij dit huis?
Ja, en het liefst in de bioscoop, in het donker, met goed geluid. Resident Evil was lange tijd de franchise waar je je schouders over ophaalde: vermakelijk, maar snel vergeten. Zach Cregger heeft gedaan waar de fans al jaren op hoopten: hij neemt de angst serieus. En de alledaagse onhandigheid van Paul Walter Hauser geeft de chaos een menselijke kern waardoor het allemaal veel harder aankomt. Foutloos is het niet, soms wil de film te veel en rent hij te snel, maar in het huidige horroraanbod is zo'n gedurfde, nerveuze, levende film een zeldzaamheid. Als Bryan aanklopt, doe dan open. Zeg achteraf alleen niet dat ik je niet gewaarschuwd heb.