Street Fighter voorbeschouwing en recensie: Ryu en Ken zijn terug en krijgen misschien eindelijk de film die ze verdienen
Deze film moet dertig jaar schaamte wegpoetsen. Iedereen kent de game, maar niemand heeft hem ooit fatsoenlijk naar het witte doek weten te vertalen. De Street Fighter van 2026 neemt ons mee terug naar 1993, met een stel worstelaars, een rapper en een paar komieken op de aftiteling. Juist die vreemde mix geeft hoop. Let wel: dit is geen recensie van een film die ik al gezien heb, maar een voorbeschouwing. Wat kunnen we verwachten, en waarom ben ik er eigenlijk zenuwachtiger over dan goed voor me is?
Op papier de dapperste en gekste Street Fighter verfilming ooit. Als de regisseur put uit zijn eigen anarchistische humor, kan dit zomaar een zeldzaam succesverhaal binnen het genre worden.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 15.10.2026 |
|---|---|
| Regie | Kitao Sakurai |
| Cast | Noah Centineo, Andrew Koji, Callina Liang, Joe Anoa'i, David Dastmalchian, Cody Rhodes |
| Genre | Actiefilms |
| Leeftijdsclassificatie | 12 |
| Land | Amerikaanse films |
Waar gaat het over? Twee oude vrienden, een toernooi en een samenzwering
Het verhaal speelt zich af in 1993, en dat alleen al is een geniale zet. Dit is de gouden tijd van Street Fighter II: speelhallen, kasten waar je muntjes in gooide en combo's die je van vriendje tot vriendje doorfluisterde. Centraal staan twee straatvechters die uit elkaar zijn gegroeid: Ryu, gespeeld door Andrew Koji, en Ken Masters, gespeeld door Noah Centineo. Hun wegen scheidden zich ooit, maar nu moeten ze samen weer de ring in.
De aanleiding is de mysterieuze Chun-Li (Callina Liang), die hen rekruteert voor het volgende World Warrior Tournament. Volgens de officiële omschrijving wordt dat een bloederige botsing van vuisten, lotsbestemmingen en driften, maar achter het gevecht der koningen schuilt een dodelijke samenzwering. Daardoor moeten onze helden niet alleen elkaar, maar ook de demonen uit hun eigen verleden onder ogen zien. Wie er precies aan de touwtjes trekt, verraadt de officiële synopsis niet, en ik ga er ook niet naar gissen. En zoals de omschrijving terecht stelt: lukt het niet, dan is het GAME OVER.
Eerlijk? Dit is het klassieke skelet van een vechttoernooifilm, grotendeels hetzelfde raamwerk waarop de martial arts films uit de jaren tachtig en negentig rustten. En dat is helemaal prima. Van een Street Fighter film verwacht ik geen Shakespeare, maar hart, humor en knokpartijen waar je bioscoopstoel van gaat trillen.
De cast: worstelaars, rappers en een echte actiester
Op het eerste gezicht lijkt de castlijst het resultaat van een waanzinnige fantasy draft, en juist daarom ben ik er dol op. Andrew Koji is zo ongeveer de beste keuze die ik me voor Ryu kan voorstellen: in de serie Warrior liet hij zien dat hij zowel vechtscènes als stille, ingehouden spanning beheerst. Noah Centineo werd bekend met romantische komedies, en voor Ken heb je precies die losse, ietwat arrogante charme nodig die hem vanzelf afgaat. Als de chemie tussen die twee werkt, is de film al half gewonnen.
Callina Liang krijgt misschien wel de lastigste klus: Chun-Li is een van de meest iconische vrouwelijke personages uit de gamegeschiedenis, en de fans zullen haar streng beoordelen. In de bijrollen zien we twee worstelsupersterren: Joe Anoa'i, bij het publiek bekend als Roman Reigns, en Cody Rhodes. Allebei hebben ze de fysieke uitstraling voor een vechtfilm, en de theatrale overdrijving van het profworstelen past verrassend goed bij de wereld van Street Fighter.
Verder doet David Dastmalchian mee, die in elke film ongemakkelijk griezelig kan zijn, en zorgen Andrew Schulz en Eric André voor de komische kant. Vidyut Jammwal is een van de serieuste vechtkunstenaars uit de Indiase actiecinema, en ik geef toe: van hem verwacht ik de meeste echte, tastbare choreografie. En dan de kers op de taart: 50 Cent. Wie van hen precies welke rol speelt, laat ik hier rusten, maar de namenlijst alleen al belooft dat deze film zichzelf niet doodserieus gaat nemen.
Kitao Sakurai: de meest onverwachte, maar misschien beste regiekeuze
Hier gaan bij de meeste mensen de wenkbrauwen omhoog. Kitao Sakurai is geen klassieke actieregisseur. Hij maakte Bad Trip, een verborgencamerakomedie waarin ook Eric André te zien was, en hij was betrokken bij de absurde, anarchistische wereld van The Eric André Show. Op het eerste gehoor klinkt dat vreemd voor iemand die een vechtblockbuster moet leiden.
Maar volgens mij zit daar precies de sleutel. Street Fighter was nooit een somber, realistisch verhaal. Dit is een game waarin een groene, elektrisch knetterende wildeman het opneemt tegen een yogameester die zijn armen over het halve speelveld uitstrekt. Een groot probleem van eerdere verfilmingen was dat ze zichzelf te serieus namen, of juist op de verkeerde manier belachelijk werden. Een regisseur die bewuste absurditeit en komisch ritme begrijpt, kan die toon vinden waarin een film belachelijk vermakelijk is zonder belachelijk slecht te worden.
Daar ligt natuurlijk ook meteen het risico: als de humor de inzet overstemt en de gevechten alleen nog opvulling tussen de grappen zijn, dan haken de echte fans teleurgesteld af.
De lange schaduw: de eerdere Street Fighter films
We moeten het over het verleden hebben, want de fans doen dat ook. De Street Fighter uit 1994, met Jean-Claude Van Damme in de hoofdrol, is inmiddels een cultfilm, maar vooral omdat hij zo waanzinnig slecht is dat hij weer goed wordt. Raul Julia is legendarisch als Bison, maar de film zelf leek nauwelijks op de game. En Street Fighter: The Legend of Chun-Li uit 2009 verdween vrijwel spoorloos, zonder dat iemand er een traan om liet.
Vergeleken daarmee doet deze nieuwe film op papier al een hoop beter. Het tijdsbeeld, een verhaal dat draait om de vriendschap tussen twee mannen en een cast met echte vechters en stevige worstelaars: het wijst er allemaal op dat de makers snappen waarom de game werkt. De Mortal Kombat reboot uit 2021 liet zien dat er leven in het genre zit, maar ook dat spectaculaire executies niet genoeg zijn als de personages leeg blijven. Ik hoop dat die les hier geleerd is.
Wat kan er misgaan? De risico's op een rij
Hoe enthousiast ik ook ben, blind ben ik niet. Hier kan de film onderuitgaan:
- Te veel personages: tien bekende namen, en iedereen verdient een moment. Bij verfilmingen van games die om personages draaien, gaat het vaak mis doordat iedereen twee scènes krijgt maar niemand een echte ontwikkeling.
- De toon: tussen een komedieregisseur en de belofte van een bloederig toernooi kan het evenwicht makkelijk zoekraken.
- De choreografie: als de gevechten kapotgeknipt en te donker zijn, gaat de film ten onder, hoe goed de humor ook is.
- De verwachtingen van fans: iedereen wil zijn eigen favoriete personage zien, en het is onmogelijk om iedereen daarin tevreden te stellen.
Wat wel een goed teken is: de officiële omschrijving spreekt nadrukkelijk van een bloederige strijd. Dat doet vermoeden dat de film niet is afgezwakt tot iets voor het hele gezin, en dat die belofte meer is dan marketingpraat.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor iedereen die als kind in de speelhal op knoppen ramde, en voor wie houdt van overdreven, zelfbewust vermakelijke actiefilms met worstelaars en grote ego's.
- Sla hem liever over als: Wie een serieus, nuchter martial arts drama verwacht of zich ergert aan bewuste absurditeit, gaat waarschijnlijk met de ogen zitten rollen.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Mortal Kombat (2021), Mortal Kombat (1995), Street Fighter (1994), Bad Trip (2021)
Veelgestelde vragen
Wanneer draait de Street Fighter film in de bioscoop?
Street Fighter gaat in Nederland op 15 oktober 2026 in première.
Waar gaat de Street Fighter uit 2026 over?
In 1993 stappen twee uit elkaar gegroeide straatvechters, Ryu en Ken Masters, opnieuw de ring in wanneer Chun-Li hen rekruteert voor het World Warrior Tournament. Achter het toernooi schuilt echter een dodelijke samenzwering, die hen ook met hun verleden confronteert.
Kun je Street Fighter met kinderen kijken?
Eerder niet. De officiële omschrijving belooft bloederige gevechten, dus voor jonge kinderen lijkt de film niet bedoeld.
Wie regisseerde de nieuwe Street Fighter film?
De film is geregisseerd door Kitao Sakurai.
Wie spelen de hoofdrollen in Street Fighter?
Andrew Koji speelt Ryu, Noah Centineo speelt Ken Masters en Callina Liang speelt Chun-Li. Verder zijn onder meer Joe Anoa'i, David Dastmalchian, Cody Rhodes, Andrew Schulz, Eric André, Vidyut Jammwal en 50 Cent te zien.
Gooien we een muntje in de kast voor deze ronde?
Ja, en daar hoef ik niet lang over na te denken. Het filmverleden van Street Fighter ligt zo diep dat het alleen maar beter kan, maar deze film teert niet alleen daarop. Het decor van 1993, het duo Andrew Koji en Noah Centineo, een regisseur met gevoel voor ongewone, absurde humor en een bijrolcast die half worstelgala, half stand-upavond is: alles wijst erop dat hier eindelijk iemand begrijpt dat deze game in de kern vermakelijk en een beetje gestoord is. Mijn verwachting is voorzichtig optimisme. Als de gevechten raak zijn en de vriendschap tussen Ryu en Ken echt het hart van de film vormt, kan dit de eerste Street Fighter film worden waar je niet met plaatsvervangende schaamte aan terugdenkt. Zo niet, dan hebben we in elk geval 50 Cent in een vechtfilm gezien. Op 15 oktober weten we of het KO wordt of GAME OVER.