Gatto, κριτική πριν την πρεμιέρα: ο Enrico Casarosa ετοιμάζεται να μας ξαναπεί μια ιστορία και εμείς ήδη γουργουρίζουμε
Υπάρχουν σκηνοθέτες που αρκεί να δεις το όνομά τους στην αφίσα για να ψάξεις ήδη τα χαρτομάντιλα. Για μένα ο Enrico Casarosa είναι ακριβώς τέτοιος, γι' αυτό το Gatto έχει ήδη κυκλωθεί με κόκκινο στο ημερολόγιό μου. Πρόκειται για κριτική πριν την πρεμιέρα: την ταινία δεν την έχει δει ακόμη κανείς, όμως τα υλικά της δίνουν αρκετή τροφή για κουβέντα.
Αν ο Casarosa είναι σε φόρμα, το Gatto μπορεί να γίνει μία από τις πιο ζεστές και αξιαγάπητες ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2027.
Στοιχεία ταινίας
| Σκηνοθεσία | Enrico Casarosa |
|---|---|
| Είδος | Ταινίες κινουμένων σχεδίων |
| Χώρα | Αμερικανικές ταινίες, Ιαπωνικές ταινίες |
Μια γάτα στον τίτλο και η προσοχή μας είναι ήδη εκεί
Το Gatto σημαίνει γάτα στα ιταλικά, και δύσκολα θα έβρισκε κανείς πιο τρυφερό και απλό τίτλο για ταινία κινουμένων σχεδίων. Αμέσως σου φέρνει κάτι μεσογειακό, ηλιόλουστο, λίγο νοσταλγικό, που ταιριάζει απόλυτα στον σκηνοθέτη. Για το τι ακριβώς θα αφηγείται η ταινία, οι διαθέσιμες πληροφορίες δεν μου επιτρέπουν να πω κάτι, και δεν σκοπεύω να επινοήσω τίποτα. Αυτό που ξέρουμε σίγουρα: πρόκειται για ταινία κινουμένων σχεδίων, μια αμερικανοϊαπωνική συνεργασία.
Ειλικρινά, ακόμη και αυτά τα λίγα φτάνουν για να με κάνουν να ανυπομονώ. Ένας τίτλος με γάτα, ένας δημιουργός του οποίου το ύφος αγαπώ και ένα διεθνές υπόβαθρο που ενώνει τις δύο μεγάλες δυνάμεις του animation. Καθόλου άσχημη αφετηρία.
Enrico Casarosa: ο σκηνοθέτης που μπορεί να ζωντανέψει ακόμη και το καλοκαίρι
Οι περισσότεροι γνωρίζουν τον Casarosa από το Luca, που κατά τη γνώμη μου ήταν μία από τις πιο υποτιμημένες ταινίες κινουμένων σχεδίων των τελευταίων χρόνων. Δεν ήθελε να σώσει τον κόσμο ούτε να στήσει μια μυθολογία με είκοσι επίπεδα: απλώς μιλούσε για μια φιλία, με τόση ελαφράδα και ζεστασιά που μετά ήθελες για μέρες να τρως παγωτό δίπλα στη θάλασσα. Νωρίτερα, με τη μικρού μήκους La Luna, είχε δείξει ότι μπορεί να κάνει μαγεία μέσα σε λίγα λεπτά, χωρίς διάλογο, μόνο με εικόνα και ατμόσφαιρα.
Η δύναμη του Casarosa, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι δεν φοβάται τις μικρές, προσωπικές ιστορίες. Σε εκείνον το βάρος πέφτει στις χειρονομίες, στον ρυθμό, στα χρώματα, όχι στα φωνακλάδικα αστεία. Σήμερα, που τα περισσότερα μεγάλα στουντιακά animation είναι υπερφορτωμένα, φλύαρα και ασταμάτητα, αυτό είναι πραγματικά αναζωογονητικό. Αν το Gatto κουβαλά την ίδια ευαισθησία, δεν θα πάρουμε άλλη μια οικογενειακή ταινία της αλυσίδας παραγωγής, αλλά κάτι πολύ πιο προσωπικό.
Αμερική και Ιαπωνία στην ίδια οθόνη: τι μπορεί να φέρει αυτό το ζευγάρι;
Στη λίστα των χωρών παραγωγής, δίπλα στις ΗΠΑ βρίσκεται και η Ιαπωνία, κάτι που μου κίνησε αμέσως το ενδιαφέρον. Η ιαπωνική παράδοση κινουμένων σχεδίων, σκεφτείτε τις ταινίες του Hayao Miyazaki, αφηγείται με εντελώς διαφορετικό τέμπο και ευαισθησία από τη σχολή του Χόλιγουντ. Εκεί η σιωπή, η αναμονή και η ομορφιά των καθημερινών στιγμών μετράνε όσο και η ίδια η πλοκή.
Για τον Casarosa έχει ειπωθεί πολλές φορές ότι έχει επηρεαστεί έντονα από το ιαπωνικό animation, και σε κάποιες σεκάνς του Luca νομίζω ότι φαινόταν. Τι ακριβώς σημαίνει στην πράξη η ιαπωνική συμμετοχή στο Gatto, δεν το ξέρω. Αν όμως περάσει έστω και ένα κομμάτι από εκείνη τη γαλήνια, στοχαστική μαγεία που χαρακτηρίζει τα καλύτερα anime, μπορεί να γεννηθεί ένα πολύ ξεχωριστό μείγμα. Κρυφά, αυτό ελπίζω.
Γιατί το εμπιστεύομαι ήδη
Ας δούμε τι παίζει υπέρ του Gatto, πριν καν δούμε ούτε ένα καρέ του στη μεγάλη οθόνη:
- Η υπογραφή του σκηνοθέτη. Με βάση τις μέχρι τώρα δουλειές του Casarosa, η ταινία μάλλον θέλει να συγκινήσει με την καρδιά και όχι με τον θόρυβο.
- Η γάτα ως πρωταγωνιστικός τύπος. Η ιστορία του animation είναι γεμάτη αξέχαστες γάτες, και η γάτα ως φιγούρα είναι ταυτόχρονα αστεία, μυστηριώδης και αξιαγάπητη. Σπάνια βρίσκεις πιο ευγνώμον υλικό.
- Οι οπτικές δυνατότητες. Η κίνηση μιας γάτας, η χάρη της, η νωχέλειά της και οι ξαφνικές της εκρήξεις είναι όνειρο για κάθε animator. Από εδώ μπορούν να βγουν πανέμορφες, παιχνιδιάρικες σεκάνς.
- Το διεθνές υπόβαθρο. Η αμερικανοϊαπωνική συνεργασία μπορεί να φέρει ένα πιο φρέσκο, λιγότερο προβλέψιμο ύφος.
Από εδώ πηγάζει και η υψηλή αναμενόμενη βαθμολογία μου για το οπτικό κομμάτι: ο Casarosa δεν έχει απογοητεύσει ποτέ οπτικά, και δεν βλέπω γιατί να ξεκινήσει τώρα.
Πού μπορεί να γλιστρήσει το πατουσάκι;
Φυσικά δεν θα ήμουν ειλικρινής αν μόνο εκθείαζα. Υπάρχουν και κάποιοι κίνδυνοι που αξίζει να έχουμε στο μυαλό μας.
Ο πρώτος είναι ότι η τρυφερότητα του Casarosa μπορεί εύκολα να γλιστρήσει στη χλιαρότητα. Και το Luca δέχτηκε κριτική ότι ήταν πολύ μικρό, πολύ απλό, πολύ ασφαλές. Εγώ δεν το ένιωσα ως αδυναμία, αλλά καταλαβαίνω όποιον περιμένει περισσότερο διακύβευμα και μεγαλύτερο δράμα από μια κινηματογραφική ταινία. Αν το Gatto πάει προς την ίδια κατεύθυνση, σε κάποιους θα φανεί λίγο.
Ο δεύτερος κίνδυνος κρύβεται στις συμπαραγωγές: η συνάντηση δύο διαφορετικών κινηματογραφικών κουλτούρων είναι συναρπαστική, αλλά αν η ανάμειξη δεν πετύχει, το αποτέλεσμα δεν θα ανήκει πραγματικά σε κανένα από τα δύο κοινά. Λίγο υπερβολικά αμερικανικό για τους φίλους του anime, λίγο υπερβολικά αργό για όσους έχουν συνηθίσει τον χολιγουντιανό ρυθμό. Αυτός ο κίνδυνος πλανάται πάντα πάνω από τέτοια εγχειρήματα.
Και τέλος, το μεγαλύτερο άγνωστο: για την ίδια την ιστορία δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα. Γι' αυτό η βαθμολογία μου για την ιστορία είναι πιο συγκρατημένη. Μπορεί η ταινία να γίνει ένα υπέροχο, βαθύ παραμύθι, μπορεί όμως και ένα όμορφο αλλά ξεχασιάρικο ανέκδοτο. Την απάντηση θα τη δώσει μόνο η πρεμιέρα.
Τι να περιμένει ο θεατής;
Αν κρίνω από τη μέχρι τώρα πορεία του σκηνοθέτη, μάλλον δεν μας περιμένει μια οικογενειακή ταινία παραγεμισμένη με δράση και καταιγισμό αστείων, αλλά ένα ατμοσφαιρικό, συναισθηματικό, οπτικά πλούσιο animation. Κάτι που μπορείς να απολαύσεις ως παιδί, αλλά ίσως ακόμη περισσότερο ως ενήλικας, γιατί τα πιο λεπτά του στρώματα ανοίγουν πραγματικά μόνο όταν έχεις αφήσει πίσω σου μερικά καλοκαίρια.
Πόσο θα επιβεβαιωθεί αυτή η πρόβλεψη, θα το μάθουμε στην πρεμιέρα. Μέχρι τότε προτείνω σε όποιον δεν το έχει δει να δει το Luca, γιατί είναι η καλύτερη γεύση από το πώς σκέφτεται ο Casarosa την κινούμενη εικόνα. Και για όποιον έρχεται από τον χώρο του ιαπωνικού animation, το Gatto μπορεί να είναι αντικείμενο πραγματικής περιέργειας: πόσο θα επιβιώσει αυτή η παράδοση μέσα σε μια διεθνή συμπαραγωγή;
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Για όσους αγάπησαν το Luca, λατρεύουν το ατμοσφαιρικό, συγκινητικό animation ή είναι περίεργοι να δουν τι θα βγει από μια αμερικανοϊαπωνική ταινία κινουμένων σχεδίων. Και φυσικά για κάθε φίλο των γατών.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Για όσους περιμένουν μια γρήγορη, γεμάτη δράση περιπέτεια κινουμένων σχεδίων με μεγάλο διακύβευμα, γιατί ο Casarosa μέχρι τώρα κλίνει προς πιο ήσυχη, λεπτή αφήγηση.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: Luca (2021), Το ταξίδι της Τσιχίρο (2001), Porco Rosso (1992), Flow (2024), Coco (2017)
Συχνές ερωτήσεις
Ποιος σκηνοθετεί το Gatto;
Ο σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Enrico Casarosa, γνωστός σε πολλούς από την ταινία κινουμένων σχεδίων Luca.
Τι είδους ταινία είναι το Gatto;
Το Gatto είναι ταινία κινουμένων σχεδίων.
Ποια χώρα παράγει το Gatto;
Η ταινία είναι αμερικανοϊαπωνική συμπαραγωγή.
Τι σημαίνει ο τίτλος Gatto;
Το gatto είναι ιταλική λέξη και σημαίνει γάτα.
Αξίζει να το περιμένουμε ήδη από τώρα;
Κατά τη γνώμη μου, ναι. Γύρω από το Gatto υπάρχουν προς το παρόν περισσότερα ερωτηματικά παρά απαντήσεις, όμως το όνομα του σκηνοθέτη και το ιδιαίτερο αμερικανοϊαπωνικό υπόβαθρο αρκούν για να το πάρουμε στα σοβαρά. Ο Casarosa έχει αποδείξει ξανά και ξανά ότι στις μικρές ιστορίες μπορούν να κατοικούν τεράστια συναισθήματα, και αν το καταφέρει και τώρα, το Gatto θα είναι μια ταινία που θα θυμόμαστε με χαμόγελο χρόνια μετά. Η αναμενόμενη βαθμολογία μου είναι συγκρατημένα υψηλή: δεν υπόσχομαι θαύματα, αλλά θα ήθελα πολύ μετά την πρεμιέρα να μπορέσω να τη στρογγυλέψω άφοβα προς τα πάνω.