A Place in Hell voorbeschouwing en recensie: Michelle Williams en Daisy Edgar-Jones in handen van de regisseur van Fair Play
Als iemand weet hoe je twee mensen in één kamer stopt zodat de kijker op zijn nagels zit te bijten, dan is het Chloe Domont. De regisseur van Fair Play is terug met een nieuwe film, en bij het zien van de cast denk je meteen: dit gaat mis, in de best mogelijke zin van het woord. Wij vragen ons nu al af hoeveel pijn A Place in Hell gaat doen.
Op papier een van de meest veelbelovende spanningsdrama's van 2027, met Michelle Williams en Daisy Edgar-Jones als duo dat een echt acteerduel belooft.
Filmgegevens
| Regie | Chloe Domont |
|---|---|
| Cast | Michelle Williams, Daisy Edgar-Jones, José Báez, Michael Benz, Mark Borkowski |
| Genre | Filmdrama's, Thrillers |
| Land | Amerikaanse films |
Wat we al weten, en wat nog niet
Laten we eerlijk beginnen: over deze film is nog weinig bekend. Het is een Amerikaanse productie, een mix van drama en thriller, geregisseerd door Chloe Domont, met in de hoofdrollen Michelle Williams, Daisy Edgar-Jones, José Báez, Michael Benz en Mark Borkowski. Dat is het. Over het verhaal, de personages en wie tegenover wie komt te staan, valt nog niets met zekerheid te zeggen. En ik ga ook niets verzinnen, want iets ergers bestaat er niet in een voorbeschouwing.
De titel zegt op zichzelf wel veel. A Place in Hell is niet het soort titel dat een romantische komedie belooft. Eerder dat iemand ergens behoorlijk klem komt te zitten, en dat de film gaat kijken wat een mens dan doet. En juist die combinatie van drama en thriller is het terrein waar Domont het sterkst is.
Chloe Domont, meester van de ongemakkelijke spanning
Wie Fair Play heeft gezien, snapt precies waarom iedereen opveert bij de naam Domont. Die film vlocht een relatie en een machtsstrijd op de werkvloer zo genadeloos in elkaar dat mijn maag tijdens de aftiteling nog steeds in de knoop zat. Geen achtervolgingen, geen explosies, en toch werkte het als thriller, omdat de spanning voortkwam uit kleine verschuivingen tussen mensen, onuitgesproken krenkingen en machtsspelletjes.
Die stijl is zeldzaam. De meeste regisseurs laten bij een thriller de plot het werk doen. Domont legt het bij haar personages. Daarom ben ik ook hier niet zozeer benieuwd naar de plotwendingen, maar naar hoe ze haar personages langzaam en methodisch uit elkaar gaat halen. Als het maar half zo precies wordt als haar debuut, kan dit al een van de interessantste films van het voorjaar worden.
Een tweede film is natuurlijk altijd een risico. Na een sterk debuut ligt de druk hoog, en veel regisseurs proberen ofwel hetzelfde kunstje te herhalen, ofwel rennen ze er juist te ver van weg. Ik ben benieuwd welke kant Domont kiest.
Michelle Williams en Daisy Edgar-Jones: dit duo alleen is al een kaartje waard
Michelle Williams is een actrice van wie ik simpelweg nog nooit een slechte rol heb gezien. Brokeback Mountain, Blue Valentine, Manchester by the Sea of The Fabelmans: telkens weet ze met één trilling in haar gezicht meer te zeggen dan anderen met een hele monoloog. Dramatische thrillers die op zulke acteurs leunen, stellen zelden teleur, want zelfs als het script struikelt, dragen zij de film.
Daisy Edgar-Jones is dan weer een van de spannendste opkomende namen van de afgelopen jaren. In de serie Normal People brak ze door met een tegelijk breekbare en harde aanwezigheid, en sindsdien volg ik elke stap die ze zet. Where the Crawdads Sing en Twisters lieten bovendien zien dat ze ook in het mainstreamcircuit een film kan dragen.
Die twee samen in één film, bij een regisseur die volledig bouwt op de spanning tussen mensen? Ik durf er bijna op te wedden dat het acteerwerk het sterkste punt van de film wordt. Hoe ze precies tot elkaar staan op het doek, weten we nog niet, maar wat het ook wordt: dit duo belooft veel.
De bijrollen van José Báez, Michael Benz en Mark Borkowski zijn minder bekende namen voor het grote publiek, maar in een kamerdrama als dit zijn het soms juist de minder bekende gezichten die verrassen.
Waarom dit echt goed kan worden
- De handtekening van de regisseur: Domont heeft bewezen dat ze van alledaagse situaties een verstikkende thriller kan maken.
- De cast: zowel Williams als Edgar-Jones weten innerlijke worstelingen zichtbaar te maken.
- De genremix: drama en thriller samen beloven film voor een volwassen, denkend publiek, iets wat steeds zeldzamer op het grote doek verschijnt.
- De sfeer van de titel: duister, beklemmend, nieuwsgierig makend. Als de film die toon waarmaakt, raken we hem niet snel kwijt.
De kracht van zulke films zit meestal in het feit dat ze de kijker niet comfortabel laten achteroverleunen. Na Domonts vorige werk zou het me niet verbazen als dit weer zo'n film wordt waar je gezelschap na afloop op de parkeerplaats nog over doorbakkeleit.
Waar het mis kan gaan
Het zou niet eerlijk zijn om alleen enthousiast te zijn. De vloek van de tweede film is echt: een groter budget, grotere namen en hogere verwachtingen nemen soms die rauwe, ietwat brutale energie weg die een debuut zo bijzonder maakt. Als Domont te veel op safe speelt, krijgen we makkelijk een goed gespeeld maar vergeetbaar drama.
Het andere risico is het genre zelf. Dramatische thrillers dansen op dun ijs: te veel drama en het voelt traag, te veel thriller en de diepgang van de personages verdwijnt. Sommige critici vonden ook dat Fair Play tegen het einde doorsloeg. Ik ben benieuwd of de regisseur die les ter harte heeft genomen.
En tot slot: zolang er geen inhoudelijke informatie over het verhaal is, rust elke verwachting puur op de namen. Dat is belofte en gevaar tegelijk.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor wie houdt van langzaam opbouwende, volwassen drama's die draaien om spanning tussen personages, en voor wie Fair Play onder de huid kroop. Voor fans van Michelle Williams en Daisy Edgar-Jones verplichte kost.
- Sla hem liever over als: Zoek je een actievolle, spektakelgedreven thriller of gewoon een luchtig avondje ontspanning, dan is dit waarschijnlijk niet jouw film.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Fair Play (2023), Gone Girl (2014), Tár (2022), Black Swan (2010), Whiplash (2014)
Veelgestelde vragen
Wanneer verschijnt A Place in Hell?
Een Nederlandse releasedatum is nog niet bekend.
Wie regisseerde A Place in Hell?
De film is geregisseerd door Chloe Domont, die eerder de thriller Fair Play maakte.
Wie spelen er in A Place in Hell?
In de hoofdrollen zijn Michelle Williams, Daisy Edgar-Jones, José Báez, Michael Benz en Mark Borkowski te zien.
Wat voor genre is A Place in Hell?
Een mix van drama en thriller.
Uit welk land komt de film?
A Place in Hell is een Amerikaanse productie.
Moet je A Place in Hell nu al in je agenda zetten?
Wat mij betreft wel. Een regisseur die met haar eerste film bewees dat ze van ongemakkelijke waarheden een vermakelijke, zenuwslopende film kan maken, en twee actrices die op het zwaarste emotionele terrein thuis zijn: die combinatie slaat zelden de plank mis. We hebben hem natuurlijk nog niet gezien, en de valkuilen van een tweede film zijn reëel, maar mijn verwachtingen kruipen gerust omhoog. Zijn gespannen, volwassen drama's jouw ding, wacht dan niet op de streamingdienst, maar zie deze film in de bioscoop, in een donkere zaal waar je nergens heen kunt vluchten.