Belfast recensie: Kenneth Branaghs liefdesbrief aan een verloren jeugd
Sommige films worden niet zozeer gemaakt als wel van je afgeschreven. Belfast is er zo een. Kenneth Branagh kijkt door de ogen van een jongetje hoe zijn geliefde straat en zijn veilige thuis langzaam beginnen te wankelen. Een kleine film met een groot hart, die je raakt op precies de plek waar je het het minst verwacht.
Een warm, slim en pijnlijk mooi familiedrama dat nostalgie niet als suikerlaagje gebruikt, maar als iets waar echt iets op het spel staat.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 24.2.2022 |
|---|---|
| Regie | Kenneth Branagh |
| Cast | Jude Hill, Jamie Dornan, Caitríona Balfe, Lewis McAskie, Judi Dench, Ciarán Hinds |
| Genre | Drama's, Historische films |
| Speelduur | 98 min |
| Leeftijdsclassificatie | 12 |
| Land | Britse films, Noord Ierse films |
Een straat waar iedereen elkaar kent
De hoofdpersoon van Belfast is Buddy, een jongen op de drempel van de puberteit. Zijn leven is precies zoals een jeugd hoort te zijn: een liefdevolle familie om hem heen, avonturen op straat en een prille, wat onhandige verliefdheid waar zijn maag van in de knoop schiet. Alleen raakt zijn geboortestad Belfast steeds verder in de chaos, en de spanning uit de wereld van de volwassenen sijpelt langzaam door in Buddy's dagelijks leven.
Het gezin staat voor een zware keuze: blijven ze, in de hoop dat het conflict ooit gaat liggen, of laten ze alles achter voor een nieuw leven elders? Meer hoef je over het verhaal niet te weten, de rest vertelt de film zelf wel. De kracht zit niet in plotwendingen, maar in de manier waarop dit dilemma vanaf ooghoogte van een kind wordt getoond.
En dat is de sleutel. Buddy begrijpt niet helemaal wat er om hem heen gebeurt, maar hij voelt het wel. En wij voelen het met hem mee: het gefluister van de volwassenen, de gespannen etentjes en de plotselinge stiltes zeggen meer dan welke politieke uitleg ook.
Jude Hill, het jongetje dat de film op zijn schouders draagt
Zoveel gewicht bij een kindacteur leggen is altijd een risico. Toch beweegt Jude Hill zich als Buddy zo natuurlijk door het beeld alsof hij niet doorheeft dat er een camera op hem gericht staat. Niets van die typische, aangeleerde maniertjes van filmkinderen: hij is nieuwsgierig, ondeugend, bang en verliefd, en dat allemaal met kleine gebaren.
Een groot deel van de film speelt zich af op zijn gezicht, en dat werkt. Als Buddy oplet, letten wij ook op. Als hij niet snapt waarom zijn ouders ruziemaken, zitten wij naast hem op de trap, half nieuwsgierig en half doodsbang.
Pa, Ma, Granny en Pop: de familie die iedereen zich wenst
Als Buddy het hart van de film is, dan is zijn familie de bloedsomloop. Jamie Dornan is als Pa verrassend gelaagd: wie hem vooral kent van Fifty Shades of Grey, ziet hier een vermoeide maar trotse vader die zijn gezin wil beschermen en tegelijk zijn waardigheid wil behouden. Caitríona Balfe is als Ma misschien wel de sterkste schakel. Haar personage draagt het volle gewicht van de beslissing, en Balfe laat in elke scène voelen wat het haar kost om sterk te blijven.
Dan zijn er de grootouders, en daar is de film bijna brutaal goed. Judi Dench als Granny en Ciarán Hinds als Pop vormen een duo dat je het liefst zou adopteren. Dench zegt met één blik meer dan anderen met een hele monoloog, en Hinds speelt de opa met zoveel wijze, liefdevolle humor dat hun scènes tot de warmste momenten van de film horen.
In de bijrollen maken Lewis McAskie als Buddy's broer Will, Lara McDonnell als Moira en Colin Morgan als Billy Clanton het plaatje compleet. Morgans personage brengt de meeste dreiging binnen in die gesloten, veilig gewaande straatwereld, en dat werkt ongemakkelijk goed.
Branagh komt thuis, en deze keer zonder Shakespeare
De carrière van Kenneth Branagh staat vol grootse projecten: hij regisseerde Hamlet, Thor in het Marvel universum en dook met Murder on the Orient Express de wereld van Agatha Christie in. Daarbij vergeleken is Belfast bijna gefluister. Een kleine ruimte, weinig locaties, één gezin, één straat. En toch voelt dit als zijn meest oprechte werk tot nu toe.
Branagh regisseert hier ingetogen en precies. Hij wil niet alles uitleggen en houdt geen politiek college, maar vertrouwt op de momenten: een gesprek in de keuken, een raad van opa, een kwajongensstreek. De nadruk ligt steeds op het gezin, en de grote historische achtergrond is aanwezig zoals die in het leven van een kind aanwezig zou zijn: als lawaai, als angst, als onverklaarbare verandering.
De speelduur van 98 minuten is een zegen. De film sleept niet en overdrijft niet. Het is een strakke, compacte ervaring die nog uren met je meegaat.
Waar glijdt de nostalgie uit?
Foutloos is de film natuurlijk niet. Het kinderperspectief heeft een prijs: de chaos in de stad voelt soms te ver weg en te vaag, en wie een diepgaande, genuanceerde historische analyse verwacht, komt bedrogen uit. Daar gaat Belfast niet over, en dat verbergt de film ook niet, maar af en toe merk je dat hij liever streelt dan confronteert.
Op sommige plekken werkt ook de nostalgie flink mee. Een paar scènes zijn net iets te mooi en te af, alsof ze zo uit een fotoalbum zijn gestapt. Dat is niet per se erg, want zo werkt het geheugen nu eenmaal, maar wie allergisch is voor sentimentele familiedrama's kan het soms wat veel vinden.
- Wat werkt: de cast, vooral Balfe, Dench en Hinds, het kinderperspectief en de compacte speelduur.
- Wat minder werkt: het conflict op de achtergrond blijft soms grof geschetst, en de film wil af en toe iets te lief zijn.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor wie houdt van persoonlijke drama's op menselijke schaal, sterk acteerwerk en bitterzoete films over de jeugd. Raakten Hope and Glory of Roma je, dan zit je hier goed.
- Sla hem liever over als: Voor wie zin heeft in een vlot plot, actie of uitgebreide historische uitleg. Kun je niet tegen emotionele familieverhalen, kies dan liever iets anders.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Hope and Glory (1987), Roma (2018), Jojo Rabbit (2019), Minari (2020), The Fabelmans (2022)
Veelgestelde vragen
Wanneer kwam Belfast uit in Nederland?
Belfast ging in Nederland op 24 februari 2022 in première.
Waar gaat Belfast over?
De film volgt Buddy, een jongen op de drempel van de puberteit, omringd door een liefdevolle familie, kinderavonturen en een eerste verliefdheid. Terwijl zijn geboortestad steeds verder in de chaos raakt, moet zijn gezin kiezen: blijven of alles achterlaten voor een nieuw leven.
Hoe lang duurt Belfast?
De film heeft een speelduur van 98 minuten.
Wie regisseerde Belfast en wie spelen erin?
De film is geregisseerd door Kenneth Branagh. In de hoofdrollen: Jude Hill (Buddy), Jamie Dornan (Pa), Caitríona Balfe (Ma), Judi Dench (Granny), Ciarán Hinds (Pop), Lewis McAskie (Will), Lara McDonnell (Moira) en Colin Morgan (Billy Clanton).
Is het de moeite waard om met Buddy terug te keren naar Belfast?
Ja, en niet zo'n klein beetje ook. Belfast wil de wereld niet redden, alleen laten zien hoe het is als voor een kind het meest vaste punt, het thuis, begint te wankelen. Dat doet de film met zoveel liefde, humor en pijn dat je het moeilijk droog houdt. Jude Hill is innemend, Caitríona Balfe sterk, en Judi Dench en Ciarán Hinds verdienen eigenlijk een extra punt.
Perfect is hij niet: de achtergrond vervaagt soms en de nostalgie is hier en daar te zacht. Maar je ziet zelden zo'n oprechte, menselijke film van een regisseur die er zichtbaar zoveel van zichzelf in heeft gestopt. Heb je op een rustige avond zin in iets dat je echt raakt, dan geeft Belfast je precies dat. Leg de zakdoekjes wel alvast klaar.