Death Wish recensie: Bruce Willis ruilt zijn operatiehandschoenen in voor een pistool, maar de remake schiet mis
Op een gegeven moment is het niet meer genoeg om een klassiek eigenrichtingverhaal af te stoffen. Je moet er ook iets nieuws mee zeggen. Precies daar struikelt Eli Roths Death Wish uit 2018. Het uitgangspunt is nog altijd sterk en Bruce Willis is nog altijd Bruce Willis, alleen weet de film niet goed wat hij met allebei moet. Hard, bloederig en soms best vermakelijk, maar aan het eind haal je eerder je schouders op dan dat je je vuisten balt.
Degelijke, bloederige B-actiefilm met een vermoeide Bruce Willis, die het gewicht van zijn eigen onderwerp nooit echt durft op te tillen.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 8.3.2018 |
|---|---|
| Regie | Eli Roth |
| Cast | Bruce Willis, Vincent D'Onofrio, Dean Norris, Elisabeth Shue, Camila Morrone, Beau Knapp |
| Genre | Actiefilms, Misdaadfilms, Thrillers, Drama's |
| Speelduur | 107 min |
| Leeftijdsclassificatie | 16 |
| Land | Amerikaanse films |
Waar kijk je Death Wish?
| In abonnement |  Amazon Prime Video |
|---|---|
| Te huur |  Apple TV Store Google Play Movies Amazon Video |
| Te koop | Apple TV StoreGoogle Play MoviesAmazon Video |
Waar gaat Death Wish over, zonder spoilers?
Dr. Paul Kersey is chirurg in Chicago en kent het straatgeweld alleen vanaf de operatietafel. Dag in dag uit worden slachtoffers met schot- en steekwonden binnengereden, en hij doet wat hij moet doen: hechten, oplappen, redden. Daarna rijdt hij terug naar zijn gezin in een rustige buitenwijk. Die veilige afstand verdwijnt in één avond, wanneer zijn vrouw Lucy en dochter Jordan in hun eigen huis op brute wijze worden overvallen.
De politie zit tot over haar oren in het werk, de zaak is er een van velen, en Paul beseft steeds duidelijker dat niemand iets gaat doen als hij het zelf niet doet. Daar begint de duistere weg: de man die levens redt, gaat zelf achter de daders aan om eigenhandig recht te spreken. Meer hoef je vooraf echt niet te weten, al heeft de film ook weinig verrassingen in petto voor wie ooit één wraakfilm heeft gezien.
Bruce Willis als norse chirurg
Decennialang stond de naam Bruce Willis garant voor iemand die vermoeid maar onverzettelijk orde op zaken stelt. Sinds John McClane in Die Hard weten we dat weinigen zo goed de gewone man kunnen spelen die op de verkeerde plek op het verkeerde moment noodgedwongen een held wordt. Paul Kersey is in theorie precies zo'n figuur, met een interessante twist erbij: een arts die gezworen heeft levens te beschermen, neemt nu zelf levens.
Het probleem is dat Willis met die innerlijke tegenstrijdigheid vrijwel niets doet. Rouw en woede komen bij hem vooral neer op een constante, half verveelde blik, en de verandering van zachtaardige huisvader in wrekende engel gebeurt eerder op papier dan op het doek. Af en toe flitst het oude charisma op, bij een droog uitgesproken oneliner of in een gespannen scène, maar meestal heb je het gevoel dat Willis gewoon weer een actierol afvinkt. Zonde, want deze rol verdiende meer.
Bijrollen die meer verdienden
Op papier is de cast ronduit sterk. Vincent D'Onofrio speelt Pauls broer Frank Kersey, en juist zijn aanwezigheid geeft het familiedrama de meeste geloofwaardigheid. Sinds Full Metal Jacket weten we dat D'Onofrio uit het kleinste gebaar gewicht kan halen, en ook hier is hij degene naar wie je graag kijkt zodra hij in beeld is.
Dean Norris, voor de meesten bekend als Hank Schrader uit Breaking Bad, speelt rechercheur Rains. Zijn rol leunt grotendeels op het cliché van de vermoeide, cynische agent, maar Norris haalt er alles uit wat erin zit: hij heeft een losse, droge humor die goed van pas komt in de sombere toon van de film. Naast hem duikt Kimberly Elise op als rechercheur Jackson. Elisabeth Shue als Lucy Kersey en Camila Morrone als Jordan moeten de warmte van het gezin laten zien, maar het script geeft ze helaas te weinig ruimte om echt van ze te gaan houden voordat het noodlot toeslaat. En juist daar hangt de emotionele motor van de film van af.
Beau Knapp is als Knox lekker onsympathiek, en Len Cariou zet als Ben een korte maar memorabelere verschijning neer.
Eli Roth en het dubbele genre
Horrorliefhebbers kennen Eli Roth van Hostel en Cabin Fever, dus dit is een regisseur die niet terugdeinst voor bloed en wreedheid. Dat zie je ook in Death Wish: het geweld is rauw en wordt soms ronduit grotesk in beeld gebracht. Er zitten een paar scènes in waarin Roths horrorreflexen bovenkomen, en dan komt de film ineens tot leven, omdat er eindelijk iets eigens in zit.
Het probleem zit vooral in de toon. De film wil tegelijk een serieus drama zijn over rouw en maatschappelijk geweld, en een vermakelijke, ietwat brutale actiefilm waarbij het publiek juicht als de slechteriken hun verdiende loon krijgen. Die twee gaan moeilijk samen, en Roth vindt de sleutel niet. Hij stipt de morele vragen rond eigenrichting aan, maar blijft er nooit lang genoeg bij stilstaan om pijn te doen. Het origineel uit 1974 met Charles Bronson was in zijn tijd provocerend; deze versie herhaalt vooral comfortabel de formule.
Wat werkt er, en waar gaat het mis?
- Werkt: de chirurgische achtergrond levert een paar slimme momenten op waarin Pauls medische kennis hem goed van pas komt.
- Werkt: het tempo. De 107 minuten slepen nergens, de film gaat vlot vooruit en wordt nooit saai.
- Werkt: D'Onofrio en Norris, die elke scène waarin ze zitten opkrikken.
- Zwak: de karakterontwikkeling. Pauls transformatie gaat te snel en te soepel.
- Zwak: de omgang met het thema. Wapencultuur en eigenrichting komen oppervlakkig aan bod; de film durft geen standpunt in te nemen, en als hij het toch doet, wordt het een beetje gênant.
- Zwak: de voorspelbaarheid. Heb je ooit een wraakfilm gezien, dan zie je de dramatische wendingen van kilometers aankomen.
Visueel zit het wel goed: de donkere, regenachtige straten van Chicago zijn sfeervol, en de actiescènes zijn overzichtelijk en strak gemonteerd. Alleen krijg je niets wat je weken later nog bijblijft.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor wie zin heeft in een simpele, bloederige wraakfilm met vaart voor bij een avondje met een biertje, en Bruce Willis graag nog eens met een wapen in de hand ziet.
- Sla hem liever over als: Voor wie een diepgaand drama of een genuanceerde blik op eigenrichting verwacht, en voor wie niet tegen rauw, realistisch geweld kan.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Death Wish (1974), The Equalizer (2014), Taken (2008), Law Abiding Citizen (2009), Harry Brown (2009)
Veelgestelde vragen
Waar gaat Death Wish (2018) over?
Het gezin van Dr. Paul Kersey, chirurg in Chicago, wordt in hun eigen huis op brute wijze overvallen. Omdat de overbelaste politie niet opschiet, gaat Paul zelf achter de daders aan.
Wanneer verscheen Death Wish in de Nederlandse bioscopen?
De film ging in Nederland op 8 maart 2018 in première.
Hoe lang duurt Death Wish?
De film duurt 107 minuten.
Is Death Wish geschikt om met kinderen te kijken?
Nee. Het geweld is rauw en soms grotesk in beeld gebracht, dit is echt een film voor volwassenen.
Wie regisseerde Death Wish en wie spelen de hoofdrollen?
De regie is in handen van Eli Roth. Bruce Willis speelt Paul Kersey, met verder Vincent D'Onofrio, Dean Norris, Elisabeth Shue en Camila Morrone.
Wat is de originele titel van Death Wish?
De originele Engelse titel is ook Death Wish.
Moet je de wraak vanavond aan Bruce Willis overlaten?
Ga je er met de laagste verwachtingen voor zitten, dan valt Death Wish niet tegen: een fatsoenlijk in elkaar gezette, bloederige en vlotte genrefilm die precies levert wat de poster belooft. Wil je ook maar iets meer, een echt aangrijpend familiedrama, een thriller vol ongemakkelijke morele vragen of een memorabele rol van Willis, dan kun je beter het origineel met Bronson of een sterkere moderne wraakfilm opzetten. Voor een saaie avond via streaming kan het ermee door, maar opnieuw kijken doe je vrijwel zeker niet. Van mij krijgt hij een krappe vijf uit tien, en daar zitten de paar goede scènes van D'Onofrio en Norris al bij.