Moscas recensie vooraf: de regels van eenzaamheid en een jongen van negen die ze allemaal breekt
Er bestaat een soort eenzaamheid die je niet ondergaat, maar zorgvuldig opbouwt, als een fort. Moscas breekt de muren van dat fort af, en als alles klopt niet met een stormram, maar met een jongetje van negen. De Mexicaans-Spaanse coproductie van Fernando Eimbcke belooft, op basis van wat we nu weten, een van de stilste en tegelijk hartverwarmendste verrassingen van dit najaar te worden.
De belofte van een stille tragikomedie die bouwt op kleine gebaren, in handen van een regisseur die precies weet hoe je uit bijna niets emotie haalt.
Filmgegevens
| Regie | Fernando Eimbcke |
|---|---|
| Cast | Enrique Arreola, Teresita Sánchez |
| Genre | Komedies, Filmdrama's |
| Speelduur | 102 min |
| Land | Mexicaanse films, Spaanse films |
Waar gaat Moscas over, zonder spoilers?
Het uitgangspunt is eenvoudig, en juist daarom kan het werken. Olga woont in een enorm flatgebouw en leidt een strak gereguleerd leven, zonder vrienden en zonder relatie. Ze is niet het type heldin dat bij het raam zit te zuchten om de grote liefde. Eerder iemand die alles netjes op zijn plek heeft gezet en er absoluut geen behoefte aan heeft dat iemand daar iets aan verschuift.
Dan komt het geld om de hoek kijken, of beter gezegd het gebrek eraan. Uit financiële noodzaak moet ze een kamer verhuren. Er trekt een man in, en daar begint het gedoe: de huurder smokkelt stiekem ook zijn zoontje van negen het appartement binnen. En Olga begint, tot haar eigen verbazing, aan het kind gehecht te raken. Haar zorgvuldig opgebouwde wereld vertoont barsten, en de levens van deze drie mensen raken tegen haar zin steeds verder met elkaar verweven.
Meer weten we niet, en eerlijk gezegd is dat ook genoeg. Dit is geen film waarin het om de plotwending draait. De vraag is hier hoe iemand ontdooit die besloten had dat nooit meer te doen.
Fernando Eimbcke, meester van de stille momenten
Komt de naam je bekend voor? Dat is geen toeval. Eimbcke is de Mexicaanse regisseur die met zijn debuut Temporada de patos van een paar in een flat opgesloten tieners en een saaie zondagmiddag een onvergetelijke film maakte. Daarna lieten Lake Tahoe en Club Sándwich zien dat hij niet geïnteresseerd is in de grote gebeurtenissen, maar in de pauzes daartussen.
Juist daarom is het idee achter Moscas zo spannend. Eén appartement, een handvol mensen, een geheim, een kind: dat is Eimbckes natuurlijke habitat. In zijn films komt de humor niet uit grappen, maar uit de absurditeit van situaties, uit ongemakkelijke stiltes, uit de onhandige manier waarop mensen contact met elkaar proberen te maken. Als hij die toon ook nu weet te treffen, is het etiket komedie en drama geen marketingtruc maar een precieze omschrijving.
Ik geef het toe: daarom kijk ik er echt naar uit. Een regisseur die zelfs van een tussendoortje een ontroerende film kan maken, heeft over een eenzame vrouw en een binnengesmokkeld kind vast iets wezenlijks te zeggen.
De cast: gezichten die je niet van de affiches kent
De hoofdrollen zijn in handen van Teresita Sánchez en Enrique Arreola. Geen Hollywoodsterren, en bij een film als deze is dat juist een voordeel. Je kijkt niet naar een beroemde actrice die een eenzame vrouw speelt, maar naar een eenzame vrouw.
Het personage Olga is een enorme kans en een enorm risico tegelijk. Een gesloten figuur die zich aan regels vastklampt, wordt al snel onsympathiek of saai. Het geheim zit in de kleine scheurtjes: in een blik, een aarzelend gebaar, dat ene moment waarop het strakke gezicht zich heel even een glimlach permitteert. Lukt dat, dan zit het hart van de film op de juiste plek.
De grootste onbekende is het jongetje van negen. Met een kindacteur valt of staat zo'n film, en op basis van Eimbckes eerdere werk heb ik er vertrouwen in dat hij met jonge spelers kan werken en er naturel, niet zoetsappig spel uit weet te halen.
Wat kan hem echt goed maken?
Een paar redenen waarom ik optimistisch ben:
- De genremix. Komedie en drama horen bij dit onderwerp eigenlijk vanzelfsprekend samen. Een geheime huisgenoot levert per definitie situatiekomedie op: een kind verstoppen voor een verhuurster met strenge regels is geen kleine opgave.
- De locatie. Een gigantisch flatgebouw is een prachtige metafoor: duizenden mensen op elkaars lip, en toch is iedereen alleen. Een goede regisseur kan daar ook visueel veel mee.
- De lengte. 102 minuten. Hij rekt niets op en wil geen epos van drie uur zijn. Voor zo'n intiem verhaal is dit precies goed.
- De actualiteit. Eenzaamheid is allang geen bijzaak meer, het is een verschijnsel van deze tijd. Een film die er eerlijk en met humor over vertelt, kunnen de bioscopen goed gebruiken.
Waar kan het misgaan?
Het zou oneerlijk zijn om alleen maar te juichen. Het verhaal van de norse volwassene die door een kind wordt getemd is een van de meest uitgekauwde sjablonen uit de filmgeschiedenis. We hebben het honderd keer gezien, en je glijdt makkelijk af naar kitsch, tranentrekkende muziek en de voorspelbare knuffel vlak voor de aftiteling.
Het andere gevaar is juist Eimbckes kracht: de traagheid. Wie een vlotte komedie verwacht, kan teleurgesteld raken. Dit wordt waarschijnlijk geen film waarbij de zaal gierend van het lachen zit, eerder een waarbij je stilletjes glimlacht en pas op weg naar huis merkt dat hij iets met je gedaan heeft. Voor mij perfect, maar niet voor iedereen.
En er is een vraag die ik vooraf niet kan beantwoorden: hoe geloofwaardig wordt de band tussen de drie personages? Als de vader alleen een hulpmiddel blijft voor de scènes tussen Olga en het kind, dreigt de film scheef te trekken.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor wie houdt van stille films op menselijke maat, waarin humor en verdriet naast elkaar zitten. Voor liefhebbers van Latijns-Amerikaanse auteurscinema eigenlijk verplichte kost.
- Sla hem liever over als: Voor wie van een komedie actie, luide grappen of een hoog tempo verwacht. Die gaat zich waarschijnlijk vervelen bij de lange, veelzeggende stiltes.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Paterson (2016), Roma (2018), Perfect Days (2023), Le fabuleux destin d'Amélie Poulain (2001)
Veelgestelde vragen
Waar gaat Moscas over?
Over Olga, een eenzame vrouw met een strak gereguleerd leven, die een kamer verhuurt aan een man die stiekem ook zijn zoontje van negen laat intrekken. Olga raakt aan het kind gehecht en haar wereld verandert.
Hoe lang duurt Moscas?
De film duurt 102 minuten.
Wie regisseerde Moscas?
De regisseur is de Mexicaan Fernando Eimbcke.
Wie spelen de hoofdrollen in Moscas?
De hoofdrollen worden gespeeld door Enrique Arreola en Teresita Sánchez.
Laten we deze geheime huisgenoot binnen in onze bioscoop?
Wat mij betreft wel, en met de deur wagenwijd open. Op papier is Moscas een bekend verhaal, maar het ligt in handen van een regisseur die altijd het meeste uit gewone, alledaagse momenten heeft gehaald. Als Teresita Sánchez onder Olga's pantser de mens kan laten zien en de film de verleiding van kitsch weerstaat, krijgen we een kleine maar heel memorabele film. Ik zit er zeker voor klaar, en ik vermoed dat ik met een iets warmer hart de zaal uitloop dan ik erin ging. Verwachte beoordeling: een dikke acht.