Moulin Rouge! recensie: de schitterende, luidruchtige en hartverscheurende liefdeswaanzin van Baz Luhrmann
Sommige films jagen je in de eerste vijf minuten de zaal uit, of je wordt er reddeloos verliefd op. Moulin Rouge! is precies zo'n film. Het muzikale drama dat Baz Luhrmann in 2001 maakte, knalt op je af als de kurk van een champagnefles. Wie die eerste aanval overleeft, krijgt een liefdesverhaal dat sindsdien door niemand echt is nagedaan.
Overdreven, chaotisch en flirtend met kitsch, en juist daardoor uitgegroeid tot een van de meest hartstochtelijke musicalfilms die er bestaan.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 20.9.2001 |
|---|---|
| Regie | Baz Luhrmann |
| Cast | Ewan McGregor, Nicole Kidman, John Leguizamo, Jim Broadbent, Richard Roxburgh, Garry McDonald |
| Genre | Drama's, Romantische films, Muziekfilms |
| Speelduur | 128 min |
| Leeftijdsclassificatie | 12 |
| Land | Australische films, Amerikaanse films |
Waar kijk je Moulin Rouge!?
| In abonnement |  Netflix Disney Plus |
|---|---|
| Te huur |  Pathé Thuis Apple TV Store Google Play Movies Rakuten TV Amazon Video meJane |
| Te koop | Pathé ThuisApple TV StoreGoogle Play MoviesRakuten TVAmazon VideomeJane |
Parijs, bohémiens en een liefde die niet in het variété past
Het uitgangspunt is eenvoudig, bijna een sprookje. We zijn in Parijs, rond de eeuwwisseling. Christian is een jonge, briljant getalenteerde schrijver die tegen de wil van zijn vader in zijn dagen slijt in het bohémiengezelschap rond schilder Toulouse-Lautrec. Lautrec introduceert hem in de kunstenaarswereld van Montmartre en natuurlijk ook in de glinsterende, decadente en ongeremde wereld van de nachtclubs, waar alles te koop is en alles denkbaar. Op één ding na: oprechte liefde.
En Christian kiest, zoals dat gaat met jonge schrijvers, meteen precies daarvoor. Hij wordt waanzinnig verliefd op Satine, de meest gevierde ster van het beruchtste variététheater van Parijs. Vanaf dat moment vraagt de film niet meer of we in de grote liefde geloven. Hij schreeuwt, danst en zingt het ons gewoon recht in het gezicht.
Eerlijk is eerlijk: het verhaal zelf is niet het origineelste ter wereld. De arme kunstenaar en de onbereikbare ster, dat motief is zo oud als het theater. Maar Luhrmann rekent ook niet op verrassing. Hij blaast de emoties op. Het werkt als een opera: je weet dat het pijn gaat doen, en toch blijf je zitten tot het einde.
Ewan McGregor en Nicole Kidman: twee acteurs die echt zingen
Het geheim van de film is dat de twee hoofdrolspelers zich volledig in de waanzin storten. De Christian van Ewan McGregor is naïef, enthousiast en een tikje onhandig, en hij zingt met zoveel oprechtheid dat je vergeet hoe riskant zoiets is voor een filmacteur. Er zit geen greintje cynisme in, en dat is hier levensreddend. Een knipogende, ironische held zou het hele bouwwerk aan stukken trekken.
Nicole Kidman is als Satine diva, zakenvrouw en breekbaar meisje tegelijk. Het ene moment is ze een uitbundige showster, het volgende een doodsbang mens dat nergens heen kan. Het is een van haar beste rollen, en je kunt je moeilijk iemand anders voorstellen in dat rode haar en die glinsterende avondjurk.
Bij de bijrollen is Jim Broadbent als Harold Zidler een compleet circus, in de beste zin van het woord: koppelaar, impresario en overlever ineen. John Leguizamo is als Toulouse-Lautrec de bohémienziel van de film, en Richard Roxburgh speelt de Hertog, de rijke en bezitterige man, met zo'n wellustige walging dat je het bijna kunt voelen. Daarnaast brengen Garry McDonald, Jacek Koman en Matthew Whittet het kleurrijke gezelschap van Montmartre tot leven.
Baz Luhrmann, dictator van de montagetafel
Als iemand ooit heeft beweerd dat je de stijl van een regisseur direct herkent, dan had hij het over Baz Luhrmann. Wie Romeo + Juliet heeft gezien, weet ongeveer wat hem te wachten staat: bliksemsnelle montage, duizelingwekkende camerabewegingen, theatrale overdrijving en popcultuur op de plekken waar je die het minst verwacht.
Het eerste halfuur stelt de kijker flink op de proef. Het tempo voelt alsof iemand een stomme film op dubbele snelheid heeft gezet en er daarna een pot glitter overheen heeft gekieperd. Veel mensen haken hier af, en dat begrijp ik best. Maar die chaos is bewust gekozen. Luhrmann laat zien hoe bedwelmend, leugenachtig en lawaaiig deze wereld is, zodat de liefde in de stillere momenten des te harder aankomt.
Dit is een van die zeldzame gevallen waarin overdrijving geen fout is, maar het genre zelf. Luhrmann wil geen realistisch Parijs. Hij bouwt een droomtheater waarin elke emotie op tien keer het normale volume klinkt.
Popliedjes op Montmartre: de muziek die alles meesleept
Hier zit de reden waarom Moulin Rouge! echt legendarisch werd. Luhrmann kiest niet voor muziek uit die tijd, maar mixt, knipt en rijgt bekende popnummers aan elkaar tot een soort grote, gezamenlijke liefdesmixtape. Het resultaat is grappig, gedurfd en verrassend ontroerend tegelijk.
De muzikale scènes zijn geen decoratie, ze drijven het verhaal aan. De personages zingen wanneer praten niet meer lukt, en die oude musicalregel werkt hier perfect. Tijdens één duet leer je meer over Christian en Satine dan uit tien pagina's dialoog.
Voor muziekliefhebbers is de film half een spelletje: herkennen waar een regel, een melodie of een refrein vandaan komt. En wie de nummers niet kent, voelt de emotie evengoed, want arrangement en uitvoering vertellen alles.
Waar gaat de glitter onderuit?
Ik ben geen blinde fan, de film heeft zijn zwakke plekken. De humor van de vroege, kluchtige stukken zal niet bij iedereen landen, en bij een paar grappen zat zelfs ik naar het plafond te staren. Het tempo is soms vermoeiend, en de film wil zo graag alles tegelijk dat hij af en toe verdwaalt tussen zijn eigen decors.
Ook het verhaal is simpel opgebouwd, en vooral de bijfiguren zijn eerder typetjes dan mensen. Wie zin heeft in een genuanceerd, rustig romantisch drama, krijgt hier operette en geen Tsjechoviaanse verfijning.
- Wat werkt: de twee hoofdrolspelers, de muziek, het spektakel, de passie.
- Wat minder werkt: het overspannen begin, de clownerie, het dunne verhaal.
Waarom kijken we hem na vijfentwintig jaar nog steeds?
Omdat er nauwelijks films bestaan die zo durven te voelen. Moulin Rouge! schaamt zich er niet voor dat hij groots wil zijn, dat hij tranen wil, dat hij in de liefde wil geloven in een wereld waar alles een prijs heeft. Nu de meeste films zich met een knipoog tegen pathos indekken, voelt die openheid haast revolutionair.
In 128 minuten voert de film je van klucht naar tragedie, en wie die reis helemaal meemaakt, neuriet de liedjes waarschijnlijk nog lang daarna.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor musicalfans, liefhebbers van grote, hartstochtelijke liefdesdrama's en iedereen die houdt van films die schaamteloos overdreven en spectaculair zijn.
- Sla hem liever over als: Wie snelle montage, een theatrale stijl en plotseling uitbarstend gezang niet kan uitstaan, gaat het eerste halfuur door een hel.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Romeo + Juliet (1996), Chicago (2002), The Great Gatsby (2013), Cabaret (1972), La La Land (2016)
Veelgestelde vragen
Waar gaat Moulin Rouge! over?
In het Parijs van rond de eeuwwisseling belandt de jonge schrijver Christian in het bohémiengezelschap van Toulouse-Lautrec en wordt hij verliefd op Satine, de gevierde ster van het beruchtste variététheater van de stad.
Hoe lang duurt Moulin Rouge!?
De film duurt 128 minuten.
Wie regisseerde Moulin Rouge!?
Baz Luhrmann, in een Australisch-Amerikaanse productie.
Wie spelen de hoofdrollen?
Ewan McGregor (Christian), Nicole Kidman (Satine), John Leguizamo (Toulouse-Lautrec), Jim Broadbent (Harold Zidler) en Richard Roxburgh (de Hertog).
Wanneer kwam Moulin Rouge! in Nederland uit?
De film ging op 20 september 2001 in de Nederlandse bioscopen in première.
Stap je door de deur van de rode molen, of blijf je buiten staan?
Moulin Rouge! probeert niet iedereen te behagen, en juist daarom houden zoveel mensen ervan. Hij is luidruchtig, kitscherig en overdreven, en tegelijk zo oprecht romantisch dat zelfs de meest cynische kijker aan het einde een brok in zijn keel heeft. Nog nooit gezien? Geef hem een kans en hou het eerste halfuur vol. Al eens gezien? Dan is het tijd om hem opnieuw op te zetten, want Kidman en McGregor raken je vandaag nog net zo recht in het hart.