A Place in Hell: κριτική πριν την πρεμιέρα για τη Michelle Williams και την Daisy Edgar-Jones στα χέρια της σκηνοθέτιδας του Fair Play
Αν υπάρχει κάποια που ξέρει να κλείνει δύο ανθρώπους σε ένα δωμάτιο και να σε κάνει να τρως τα νύχια σου, αυτή είναι η Chloe Domont. Η σκηνοθέτιδα του Fair Play επιστρέφει με νέα ταινία και, βλέποντας το καστ, η πρώτη σκέψη είναι απλή: εδώ θα γίνει χαμός, με την καλύτερη έννοια. Το A Place in Hell δεν το έχουμε δει ακόμη, αλλά ήδη αναρωτιόμαστε πόσο θα πονέσει.
Στα χαρτιά, ένα από τα πιο υποσχόμενα σφιχτοδεμένα δράματα της επόμενης χρονιάς, που με το δίδυμο Michelle Williams και Daisy Edgar-Jones υπόσχεται πραγματική υποκριτική μονομαχία.
Στοιχεία ταινίας
| Σκηνοθεσία | Chloe Domont |
|---|---|
| Πρωταγωνιστούν | Michelle Williams, Daisy Edgar-Jones, José Báez, Michael Benz, Mark Borkowski |
| Είδος | Δραματικές ταινίες, Θρίλερ |
| Χώρα | Αμερικανικές ταινίες |
Τι ξέρουμε μέχρι στιγμής και τι όχι
Ας ξεκινήσουμε με ειλικρίνεια: για την ταινία ξέρουμε ελάχιστα. Είναι αμερικανική παραγωγή, κινείται ανάμεσα στο δράμα και το θρίλερ, τη σκηνοθεσία υπογράφει η Chloe Domont και στους βασικούς ρόλους βλέπουμε τους Michelle Williams, Daisy Edgar-Jones, José Báez, Michael Benz και Mark Borkowski. Αυτά. Για την πλοκή, τους χαρακτήρες, για το ποιος στέκεται απέναντι σε ποιον, δεν υπάρχει τίποτα σίγουρο να πει κανείς, και δεν πρόκειται να επινοήσω τίποτα, γιατί δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα σε μια κριτική πριν την πρεμιέρα.
Ο τίτλος όμως λέει ήδη πολλά. A Place in Hell, μια θέση στην κόλαση: δεν είναι ο τίτλος που σου τάζει ρομαντική κομεντί. Μοιάζει περισσότερο με υπόσχεση ότι κάποιος θα βρεθεί κάπου πολύ στριμωγμένος και η ταινία θα παρακολουθεί τι κάνει ένας άνθρωπος σε τέτοιες στιγμές. Και το πάντρεμα δράματος και θρίλερ είναι ακριβώς το έδαφος όπου η Domont είναι πιο δυνατή.
Chloe Domont, η μάστορας της άβολης έντασης
Όποιος έχει δει το Fair Play ξέρει ακριβώς γιατί ενθουσιάζεται όποιος ακούει το όνομα της Domont. Εκείνη η ταινία έδενε μια σχέση με έναν εργασιακό πόλεμο εξουσίας τόσο ανελέητα, που το στομάχι μου ήταν σφιγμένο ακόμη και στους τίτλους τέλους. Δεν είχε καταδιώξεις, δεν είχε εκρήξεις, κι όμως λειτουργούσε σαν θρίλερ, γιατί η ένταση χτιζόταν από τις μικρές μετατοπίσεις ανάμεσα στους ανθρώπους, τα ανείπωτα παράπονα, τα παιχνίδια εξουσίας.
Αυτό το ύφος είναι σπάνιο. Οι περισσότεροι σκηνοθέτες, όταν κάνουν θρίλερ, αφήνουν την ένταση στην πλοκή. Η Domont την αφήνει στους χαρακτήρες. Γι' αυτό και εδώ δεν με ενδιαφέρουν τόσο οι ανατροπές όσο το πώς θα διαλύσει αργά και μεθοδικά τους ήρωές της. Αν είναι έστω και κατά το ήμισυ τόσο ακριβής όσο στο ντεμπούτο της, ήδη μιλάμε για μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της σεζόν.
Η δεύτερη ταινία βέβαια είναι πάντα ρίσκο. Μετά από ένα δυνατό ντεμπούτο, η πίεση πέφτει όλη πάνω στον σκηνοθέτη, και πολλοί είτε προσπαθούν να επαναλάβουν το ίδιο είτε απομακρύνονται υπερβολικά από αυτό. Είμαι περίεργος ποιον δρόμο θα διαλέξει η Domont.
Michelle Williams και Daisy Edgar-Jones: αυτό το ζευγάρι αξίζει από μόνο του το εισιτήριο
Η Michelle Williams είναι από τις ηθοποιούς που απλώς δεν τις έχω δει ποτέ σε κακή ερμηνεία. Brokeback Mountain, Blue Valentine, Manchester by the Sea, Οι Φέιμπελμαν: σε όλα κατάφερνε με ένα σκίρτημα του προσώπου να πει περισσότερα από όσα άλλοι λένε σε έναν ολόκληρο μονόλογο. Τα δραματικά θρίλερ που στηρίζονται σε τέτοιους ηθοποιούς σπάνια απογοητεύουν, γιατί ακόμη κι αν σκοντάψει το σενάριο, εκείνοι το σηκώνουν στις πλάτες τους.
Η Daisy Edgar-Jones, από την άλλη, είναι μία από τις πιο συναρπαστικές ανόδους των τελευταίων χρόνων. Στη σειρά Normal People εμφανίστηκε με μια παρουσία τόσο εύθραυστη και ταυτόχρονα σκληρή, που από τότε παρακολουθώ κάθε της βήμα, και το Where the Crawdads Sing ή το Twisters έδειξαν ότι αντέχει να κουβαλήσει μια ταινία και σε πιο mainstream έδαφος.
Οι δύο ηθοποιοί στην ίδια ταινία, στα χέρια μιας σκηνοθέτιδας που χτίζει τα πάντα πάνω στην ένταση ανάμεσα στους ανθρώπους; Θα έβαζα σχεδόν στοίχημα ότι το δυνατότερο χαρτί της ταινίας θα είναι οι ερμηνείες. Τι σχέση θα έχουν μεταξύ τους στην οθόνη δεν το ξέρουμε ακόμη, αλλά όποια κι αν είναι, το δίδυμο είναι υποσχόμενο.
Οι δεύτεροι ρόλοι, οι José Báez, Michael Benz και Mark Borkowski, είναι λιγότερο γνωστά ονόματα για το ευρύ κοινό, όμως σε ένα τέτοιο δράμα δωματίου καμιά φορά ακριβώς τα λιγότερο γνωστά πρόσωπα είναι αυτά που αιφνιδιάζουν.
Τι μπορεί να την κάνει πραγματικά καλή
- Η σκηνοθετική υπογραφή: η Domont έχει αποδείξει ότι μπορεί να βγάλει ασφυκτικό θρίλερ ακόμη και από καθημερινές καταστάσεις.
- Το καστ: τόσο η Williams όσο και η Edgar-Jones μπορούν να κάνουν ορατή την εσωτερική πάλη ενός χαρακτήρα.
- Το είδος: η συνάντηση δράματος και θρίλερ υπόσχεται σινεμά για ενήλικο, σκεπτόμενο κοινό, κάτι που φτάνει όλο και πιο σπάνια στη μεγάλη οθόνη.
- Η ατμόσφαιρα του τίτλου: σκοτεινή, πνιγηρή, σου κεντρίζει την περιέργεια. Αν η ταινία πετύχει αυτόν τον τόνο, δεν θα μας αφήσει εύκολα.
Η δύναμη τέτοιων ταινιών συνήθως βρίσκεται στο ότι δεν αφήνουν τον θεατή να βολευτεί στην καρέκλα του. Μετά την προηγούμενη δουλειά της Domont, δεν θα εκπλαγώ αν είναι πάλι μια ταινία για την οποία η παρέα θα συνεχίσει να τσακώνεται και στο πάρκινγκ μετά την προβολή.
Πού μπορεί να στραβώσει
Δεν θα ήμουν τίμιος αν έγραφα μόνο για τον ενθουσιασμό. Η κατάρα της δεύτερης ταινίας είναι υπαρκτή: ο μεγαλύτερος προϋπολογισμός, τα μεγαλύτερα ονόματα και οι μεγαλύτερες προσδοκίες μερικές φορές τρώνε εκείνη την ωμή, λίγο αυθάδη ενέργεια που κάνει ένα ντεμπούτο ξεχωριστό. Αν η Domont πάει προς κάτι πολύ ασφαλές, εύκολα μπορεί να καταλήξουμε σε ένα καλοπαιγμένο αλλά ξεχασμένο δράμα.
Το δεύτερο ρίσκο είναι το ίδιο το είδος. Τα δραματικά θρίλερ χορεύουν σε λεπτό πάγο: με πολύ δράμα μοιάζουν αργά, με πολύ θρίλερ χάνεται το βάθος των χαρακτήρων. Και στο Fair Play κάποιοι κριτικοί προσήψαν ότι προς το τέλος ξέφυγε στροφές. Είμαι περίεργος αν η σκηνοθέτιδα κράτησε αυτό το μάθημα.
Τέλος: όσο δεν υπάρχει ουσιαστική πληροφορία για την ιστορία, κάθε προσδοκία στηρίζεται μόνο στα ονόματα. Αυτό είναι ταυτόχρονα υπόσχεση και κίνδυνος.
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Για όσους αγαπούν τα ενήλικα δράματα που χτίζονται αργά πάνω στην ένταση ανάμεσα στους χαρακτήρες και για όσους το Fair Play τους μπήκε κάτω από το δέρμα. Για τους θαυμαστές της Michelle Williams και της Daisy Edgar-Jones, υποχρεωτικό.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Αν περιμένεις θρίλερ γεμάτο δράση και θέαμα ή ψάχνεις μια ανάλαφρη βραδινή χαλάρωση, μάλλον δεν είναι αυτή η ταινία για σένα.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: Fair Play (2023), Gone Girl (2014), Tár (2022), Ο Μαύρος Κύκνος (2010), Whiplash (2014)
Συχνές ερωτήσεις
Ποιος σκηνοθετεί το A Place in Hell;
Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Chloe Domont, που είχε προηγουμένως γυρίσει το θρίλερ Fair Play.
Ποιοι παίζουν στο A Place in Hell;
Στους βασικούς ρόλους εμφανίζονται οι Michelle Williams, Daisy Edgar-Jones, José Báez, Michael Benz και Mark Borkowski.
Τι είδους ταινία είναι το A Place in Hell;
Συνδυάζει το δράμα με το θρίλερ.
Από ποια χώρα προέρχεται η ταινία;
Το A Place in Hell είναι αμερικανική παραγωγή.
Αξίζει να το βάλουμε από τώρα στη λίστα με τις ταινίες που περιμένουμε;
Κατά τη γνώμη μου, ναι. Μια σκηνοθέτιδα που με την πρώτη της ταινία απέδειξε ότι μπορεί να βγάλει από άβολες αλήθειες ένα σινεμά που σε κρατά και σου τεντώνει τα νεύρα, και δύο ηθοποιοί που νιώθουν σαν στο σπίτι τους ακόμη και στο πιο δύσκολο συναισθηματικό έδαφος: αυτός ο συνδυασμός σπάνια αστοχεί. Βέβαια δεν την έχουμε δει ακόμη και οι παγίδες της δεύτερης ταινίας είναι υπαρκτές, αλλά η αναμενόμενη βαθμολογία μου ανεβαίνει με σιγουριά. Αν τα σφιχτά, ενήλικα δράματα είναι ο κόσμος σου, μην την περιμένεις στο streaming. Δες τη στο σινεμά, σε μια σκοτεινή αίθουσα όπου δεν έχεις πού να της ξεφύγεις.