Moulin Rouge! κριτική: η λαμπερή, εκκωφαντική και σπαρακτική ερωτική τρέλα του Baz Luhrmann
Υπάρχουν ταινίες που στα πρώτα πέντε λεπτά είτε το βάζεις στα πόδια είτε τις ερωτεύεσαι χωρίς επιστροφή. Το Moulin Rouge! είναι ακριβώς τέτοια. Το μουσικό δράμα του Baz Luhrmann από το 2001 ορμάει πάνω στον θεατή σαν φελλός από μπουκάλι σαμπάνιας, και όποιος αντέξει την πρώτη έφοδο κερδίζει μια ιστορία αγάπης που κανείς από τότε δεν κατάφερε πραγματικά να αντιγράψει.
Υπερβολικό, χαοτικό, με μια κλίση προς το κιτς, και ακριβώς γι' αυτό έγινε ένα από τα πιο παθιασμένα μιούζικαλ που γυρίστηκαν ποτέ.
Στοιχεία ταινίας
| Πρεμιέρα στην Ελλάδα | 9.11.2001 |
|---|---|
| Σκηνοθεσία | Baz Luhrmann |
| Πρωταγωνιστούν | Ewan McGregor, Nicole Kidman, John Leguizamo, Jim Broadbent, Richard Roxburgh, Garry McDonald |
| Είδος | Δράματα, Ρομαντικές ταινίες, Μουσικές ταινίες |
| Διάρκεια | 128 λεπτά |
| Καταλληλότητα | K12 |
| Χώρα | Αυστραλιανές ταινίες, Αμερικανικές ταινίες |
Πού να δεις Moulin Rouge!;
| Με συνδρομή |  Disney Plus |
|---|---|
| Για ενοικίαση |  Apple TV Store Google Play Movies |
| Για αγορά | Apple TV StoreGoogle Play Movies |
Παρίσι, μποέμ και ένας έρωτας που δεν χωράει στο καμπαρέ
Το στήσιμο είναι απλό, σχεδόν παραμυθένιο. Βρισκόμαστε στο Παρίσι, στο γύρισμα του αιώνα. Ο Christian είναι ένας νεαρός, εξαιρετικά ταλαντούχος συγγραφέας που, παρά τη θέληση του πατέρα του, περνά τις μέρες του στη μποέμ παρέα του ζωγράφου Toulouse-Lautrec. Ο Lautrec τον μυεί στον καλλιτεχνικό κόσμο της Μονμάρτης και φυσικά στον αστραφτερό, παρακμιακό και αχαλίνωτο κόσμο των καμπαρέ, όπου όλα αγοράζονται και όλα επιτρέπονται. Όλα εκτός από ένα: τον αληθινό έρωτα.
Και ο Christian, όπως συμβαίνει συνήθως με τους νεαρούς συγγραφείς, διαλέγει αμέσως αυτόν. Ερωτεύεται τρελά τη Satine, το πιο λατρεμένο αστέρι του πιο διαβόητου καμπαρέ του Παρισιού. Από εκεί και πέρα η ταινία δεν μας ρωτά αν πιστεύουμε στη μεγάλη αγάπη. Απλώς μας τη φωνάζει στα μούτρα, τη χορεύει και την τραγουδά.
Ας το παραδεχτώ, η ιστορία καθαυτή δεν είναι η πιο πρωτότυπη του κόσμου. Το μοτίβο του φτωχού καλλιτέχνη και του απρόσιτου αστεριού είναι παλιό όσο και το θέατρο. Ο Luhrmann όμως δεν ποντάρει στην έκπληξη αλλά στη μεγέθυνση των συναισθημάτων. Είναι σαν όπερα: ξέρεις ότι θα πονέσει και παρ' όλα αυτά κάθεσαι ως το τέλος.
Ewan McGregor και Nicole Kidman: δύο ηθοποιοί που τραγουδούν στ' αλήθεια
Το κλειδί της επιτυχίας είναι ότι οι δύο πρωταγωνιστές ρίχνονται ολόψυχα στην τρέλα. Ο Christian του Ewan McGregor είναι αφελής, ενθουσιώδης, λίγο αδέξιος, και τραγουδά με τέτοια ειλικρίνεια που ξεχνάς πόσο ριψοκίνδυνο είναι αυτό για έναν κινηματογραφικό ηθοποιό. Δεν υπάρχει ίχνος κυνισμού πάνω του, και αυτό εδώ σώζει την κατάσταση, γιατί ένας ήρωας που κλείνει το μάτι ειρωνικά θα διέλυε το σύνολο.
Η Nicole Kidman ως Satine είναι ταυτόχρονα ντίβα, επιχειρηματίας και εύθραυστο κορίτσι. Τη μια στιγμή φανταχτερό αστέρι του θεάματος, την άλλη ένας τρομαγμένος άνθρωπος χωρίς διέξοδο. Είναι μία από τις καλύτερες ερμηνείες της, και δύσκολα φαντάζεσαι κάποια άλλη με τα κόκκινα μαλλιά και τη λαμπερή βραδινή τουαλέτα.
Από τους δεύτερους ρόλους, ο Jim Broadbent ως Harold Zidler είναι σκέτο τσίρκο, με την καλύτερη έννοια: μαστροπός, ιμπρεσάριος και επιβιώσας μαζί. Ο John Leguizamo ως Toulouse-Lautrec είναι η μποέμ ψυχή της ταινίας, ενώ ο Richard Roxburgh στον ρόλο του Δούκα αποδίδει τον πλούσιο, κτητικό άντρα με τόσο ηδονική αποστροφή που σχεδόν την αγγίζεις. Υπάρχουν επίσης οι Garry McDonald, Jacek Koman και Matthew Whittet, που γεμίζουν ζωή την πολύχρωμη παρέα της Μονμάρτης.
Baz Luhrmann, ο δικτάτορας του μοντάζ
Αν κάποιος είπε ποτέ ότι το ύφος ενός σκηνοθέτη αναγνωρίζεται αμέσως, μάλλον σκεφτόταν τον Baz Luhrmann. Όποιος έχει δει το Romeo + Juliet ξέρει περίπου τι τον περιμένει: κοφτά, αστραπιαία πλάνα, ιλιγγιώδεις κινήσεις κάμερας, θεατρική υπερβολή και ποπ κουλτούρα εκεί που λιγότερο την περιμένεις.
Το πρώτο μισάωρο δοκιμάζει σοβαρά τον θεατή. Ο ρυθμός θυμίζει βουβή ταινία που κάποιος έπαιξε σε διπλή ταχύτητα και μετά της πέταξε από πάνω ένα κουτί γκλίτερ. Πολλοί τα παρατούν εδώ, και τους καταλαβαίνω. Όμως το χάος είναι συνειδητό: ο Luhrmann δείχνει πόσο μεθυστικός, ψεύτικος και θορυβώδης είναι αυτός ο κόσμος, ώστε στις πιο ήσυχες στιγμές ο έρωτας να χτυπήσει ακόμα πιο δυνατά.
Είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου η υπερβολή δεν είναι ελάττωμα αλλά το ίδιο το είδος. Ο Luhrmann δεν θέλει ένα ρεαλιστικό Παρίσι, θέλει ένα θέατρο ονείρων όπου κάθε συναίσθημα ακούγεται στο δεκαπλάσιο της έντασης.
Ποπ τραγούδια στη Μονμάρτη: η μουσική που τα παρασύρει όλα
Εδώ βρίσκεται ο λόγος που το Moulin Rouge! έγινε θρυλικό. Ο Luhrmann δεν χρησιμοποιεί μουσική της εποχής, αλλά γνωστά ποπ τραγούδια που τα ανακατεύει, τα τεμαχίζει και τα δένει σε μια μεγάλη, κοινή ερωτική κασέτα. Το αποτέλεσμα είναι αστείο, τολμηρό και απροσδόκητα συγκινητικό.
Τα μουσικά νούμερα δεν είναι διακοσμητικά, είναι η μηχανή της ιστορίας. Οι ήρωες τραγουδούν όταν δεν μπορούν πια να μιλήσουν, και αυτός ο παλιός κανόνας του μιούζικαλ λειτουργεί εδώ τέλεια. Σε ένα ντουέτο μαθαίνουμε περισσότερα για τον Christian και τη Satine απ' ό,τι σε δέκα σελίδες διαλόγου.
Για όποιον αγαπά τη μουσική, η μισή ταινία είναι και παιχνίδι: να αναγνωρίσει από πού έρχεται ένας στίχος, μια μελωδία, ένα ρεφρέν. Κι όποιος δεν ξέρει τα τραγούδια παίρνει πάλι όλο το συναισθηματικό φορτίο, γιατί η ενορχήστρωση και η ερμηνεία τα λένε όλα.
Πού σκοντάφτει η λάμψη;
Δεν είμαι τυφλός θαυμαστής, η ταινία έχει τις αδυναμίες της. Το χιούμορ των πρώτων, φαρσικών σκηνών δεν θα πιάσει σε όλους, και σε κάποιες γκάγκ κοίταζα κι εγώ το ταβάνι. Ο ρυθμός σε σημεία κουράζει, και η ταινία θέλει τόσο πολύ να τα κάνει όλα μαζί που κάποιες φορές χάνεται μέσα στα ίδια της τα σκηνικά.
Και ο σκελετός της ιστορίας είναι απλός, ενώ από τους χαρακτήρες κυρίως οι δευτερεύοντες μοιάζουν περισσότερο με φιγούρες παρά με ανθρώπους. Όποιος ψάχνει ένα λεπτό, αργόσυρτο ρομαντικό δράμα, εδώ θα βρει οπερέτα, όχι τσεχοφική λεπτότητα.
- Τι δουλεύει: οι δύο πρωταγωνιστές, η μουσική, η εικόνα, το πάθος.
- Τι λιγότερο: η υπερφορτωμένη αρχή, οι κλοουνάδες, η λεπτή πλοκή.
Γιατί το ξαναβλέπουμε ακόμα και μετά από είκοσι πέντε χρόνια;
Γιατί ελάχιστες ταινίες τολμούν να είναι τόσο συναισθηματικές. Το Moulin Rouge! δεν ντρέπεται που θέλει κάτι μεγάλο, που θέλει δάκρυα, που θέλει να πιστεύει στην αγάπη σε έναν κόσμο όπου όλα έχουν τιμή. Σήμερα, που οι περισσότερες ταινίες αμύνονται απέναντι στο πάθος με ένα ειρωνικό κλείσιμο του ματιού, αυτή η ειλικρίνεια μοιάζει σχεδόν επαναστατική.
Μέσα σε 128 λεπτά η ταινία μας οδηγεί από τη φάρσα στην τραγωδία, και όποιος κάνει όλη τη διαδρομή μαζί της πιθανότατα θα σιγοτραγουδά τα τραγούδια για πολύ καιρό.
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Για τους λάτρεις του μιούζικαλ, για όσους αγαπούν τα μεγάλα, παθιασμένα ερωτικά δράματα και για όποιον θέλει μια ταινία τολμηρά υπερβολική και θεαματική.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Όποιος δεν αντέχει το γρήγορο μοντάζ, το θεατρικό ύφος και τα ξαφνικά ξεσπάσματα τραγουδιού θα περάσει το πρώτο μισάωρο σαν μαρτύριο.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: Romeo + Juliet (1996), Chicago (2002), The Great Gatsby (2013), Cabaret (1972), La La Land (2016)
Συχνές ερωτήσεις
Τι πραγματεύεται το Moulin Rouge!;
Στο Παρίσι του γυρίσματος του αιώνα, ο νεαρός συγγραφέας Christian μπαίνει στη μποέμ παρέα του Toulouse-Lautrec και ερωτεύεται τη Satine, το λατρεμένο αστέρι του πιο διαβόητου καμπαρέ της πόλης.
Πόση είναι η διάρκεια του Moulin Rouge!;
Η ταινία διαρκεί 128 λεπτά.
Ποιος σκηνοθέτησε το Moulin Rouge!;
Ο Baz Luhrmann, σε αυστραλοαμερικανική παραγωγή.
Ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές;
Ewan McGregor (Christian), Nicole Kidman (Satine), John Leguizamo (Toulouse-Lautrec), Jim Broadbent (Harold Zidler) και Richard Roxburgh (ο Δούκας).
Πότε κυκλοφόρησε στην Ελλάδα;
Η ταινία βγήκε στις ελληνικές αίθουσες στις 9 Νοεμβρίου 2001.
Θα περάσεις την πόρτα του κόκκινου μύλου ή θα μείνεις απ' έξω;
Το Moulin Rouge! δεν προσπαθεί να αρέσει σε όλους, και ακριβώς γι' αυτό το αγαπούν τόσοι πολλοί. Είναι φανταχτερό, κιτς, υπερβολικό, και ταυτόχρονα τόσο ειλικρινά ρομαντικό που στο τέλος συγκινείται ακόμα και ο πιο κυνικός θεατής. Αν δεν το έχεις δει, δώσ' του μια ευκαιρία και άντεξε το πρώτο μισάωρο. Αν το έχεις δει, ήρθε η ώρα να το ξαναβάλεις: η Kidman και ο McGregor χτυπούν την καρδιά όπως και τότε.