Coyote vs. Acme recensie: Wile E. Coyote stapt eindelijk naar de rechter, en wij zitten op de publieke tribune
Hoeveel aambeelden zijn er al op die arme coyote gevallen voordat iemand bedacht dat dit misschien gewoon een zaak van productaansprakelijkheid is? Coyote vs. Acme bouwt een hele film rond die vraag, en verrassend genoeg blijft het niet bij één grap. De film van Dave Green is tegelijk een dolle tekenfilmafrekening en een onverwacht ontroerend verhaal over wat er gebeurt als de eeuwige verliezer eindelijk zijn mond opendoet.
Geestig, liefdevol en verrassend ontroerend: een komedie die van de oudste grap uit Looney Tunes een werkende bioscoopfilm maakt, ook al raakt in de tweede helft soms de vaart eruit.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 28.10.2026 |
|---|---|
| Regie | Dave Green |
| Cast | John Cena, Lana Condor, Will Forte, P.J. Byrne, Nancy Linehan Charles |
| Genre | Avonturenfilms, Animatiefilms |
| Speelduur | 103 min |
| Leeftijdsclassificatie | 6 |
| Land | Amerikaanse films |
Waar gaat het over? Een coyote die het niet meer trekt
Het uitgangspunt is zo simpel dat je je afvraagt waarom niemand dit eerder heeft gedaan. De producten van het machtige Acme, van de raketrolschaatsen tot de superlijm, laten Wile E. Coyote keer op keer in de steek (en meestal ook ter plekke liggen), terwijl hij onvermoeibaar achter Road Runner aan blijft jagen. Dat doet hij al decennia, en al decennia eindigt het op dezelfde manier: met een explosie, een val en een klein stofwolkje onder in het ravijn.
Maar op een dag is de maat vol. Wile E. zoekt de advocaat op die hem vanaf een reclamebord toelacht en geeft hem opdracht om een rechtszaak tegen Acme te beginnen. Kansloos, en dat verbergt de film geen moment: een tekenfilmfiguur tegenover een gigantisch concern. Ondertussen leren we een nieuwe kant van de coyote kennen en krijgen we een kijkje achter de schermen, in het weinig benijdenswaardige dagelijks leven van tekenfilmfiguren.
Meer wil ik over het verhaal niet verklappen, want het grootste plezier van de film zit juist in hoe serieus hij dit absurde idee neemt. Want dat doet hij, en daardoor wordt het grappig.
De zwijgende verliezer krijgt eindelijk een stem
Wie als kind Looney Tunes keek, weet nog hoe vreemd het voelde om voor Wile E. te juichen. Hij was het toonbeeld van doorzettingsvermogen: hij gaf nooit op, bestelde altijd weer een nieuw pakket en tekende altijd weer een nieuw plan. En altijd was hij de pineut. Road Runner stoof ondertussen gewoon weg met een vrolijk 'meep meep'.
De beste zet van Coyote vs. Acme is dat de film precies dat oude rechtvaardigheidsgevoel aanspreekt dat onbewust bij ons allemaal ergens rondzwerft. Eindelijk zegt iemand hardop dat dit niet eerlijk is. De film lacht Wile E. niet uit, maar gaat naast hem staan, en daardoor krijgt de slapstick een verrassend menselijke onderlaag. Er zit iets heel eigentijds en heel bitterzoets in hoe een kleine man (in dit geval een kleine coyote) het opneemt tegen een megaconcern, terwijl hij weet dat zijn kansen ongeveer even groot zijn als de betrouwbaarheid van een Acme-raket.
Dat is het hart van de film, en dat hart klopt. Niet opdringerig, niet afgedwongen met tranentrekkende muziek, maar zoals goede familiekomedies dat doen: tussen de grappen door betrap je jezelf erop dat je echt voor hem duimt.
John Cena en co: mensen in een tekenfilmrechtszaal
De cast bestaat uit John Cena, Lana Condor, Will Forte, P.J. Byrne en Nancy Linehan Charles, en aan dat rijtje zie je al dat de nadruk op de komedie ligt. Cena heeft de afgelopen jaren laten zien dat er achter die worstelaarsspieren een prima komisch gevoel schuilgaat: hij kan om zichzelf lachen, durft zich belachelijk te maken, en dat is precies wat je nodig hebt in een film waarin je tegenspeler een getekende coyote is.
Will Forte voelt zich ook thuis in rollen als het wat getikte, licht zielige maar toch sympathieke type, en Lana Condor brengt een frisse, innemende aanwezigheid mee. Het geheel klopt: de acteurs hebben er zichtbaar plezier in en kijken niet neer op het materiaal. Dat is belangrijk, want zodra in zo'n film iemand knipoogt van 'kijk eens hoe kinderachtig dit allemaal is', is de betovering meteen weg.
Niet elke bijrol krijgt genoeg vlees op de botten, en sommige personages zijn eerder een functie dan een karakter, maar de belangrijkste lijnen houden stand.
De regie van Dave Green: chaos, maar wel onder controle
Dave Green moest als regisseur een heel precair evenwicht vinden. Aan de ene kant trouw blijven aan de meedogenloos precieze fysieke humor van de klassieke tekenfilms, waarin een goed getimede stilte meer oplevert dan welke woordgrap ook. Aan de andere kant die wereld uitbouwen tot een speelfilm van 103 minuten, met een boog, iets op het spel en emotie.
Voor de eerste helft: petje af. De gags volgen elkaar in hoog tempo op, de visuele humor zit raak en de film kent en houdt zichtbaar van zijn bronmateriaal. Ook het rechtszaalgedeelte is verrassend vermakelijk: juridische procedures die botsen met tekenfilmlogica zijn prima grondstof, en Green haalt er alles uit. In de tweede helft merk je echter dat het verhaal 'groter' moet worden, en daar gaat soms die precieze, minimalistische humor verloren die de oude afleveringen legendarisch maakte. Geen ramp, maar je merkt het wel.
Wat werkt er, en waar hapert het?
Wat heel goed werkt:
- Het idee. Geniaal eenvoudig, en de film loopt er niet voor weg, maar maakt het helemaal af.
- Het leven van tekenfilmfiguren achter de schermen. De beste momenten zijn die waarin we meekijken in het niet bepaald benijdenswaardige bestaan van de personages. Die metalaag is slim en soms ronduit weemoedig.
- Wile E. als hoofdpersoon. Zielig, koppig, aandoenlijk. Precies zoals we hem altijd al aanvoelden.
- Het beeld. Kleurrijk, energiek en vol respect voor de klassieke tekenfilmstijl.
Waar het hapert:
- Het tempo richting het einde. 103 minuten is voor dit materiaal net te veel; een paar scènes hadden er gerust uit gekund.
- Voor wie is dit eigenlijk? De film weet soms niet goed of hij zich op jonge kinderen of op nostalgische volwassenen richt. Dit is niet de klassieke film waar je een zesjarige even mee voor de tv zet.
- Voorspelbaarheid. Het verhaal van de kleine man tegen het grote bedrijf volgt een bekend spoor, en dat voel je af en toe.
Waarom het goed is dat deze film bestaat
De laatste jaren hebben talloze klassieke tekenfilmfranchises een 'moderne' bewerking gekregen, en eerlijk is eerlijk: de meeste waren snel vergeten. Die films behandelden hun bron vaak als een merk dat verkocht moest worden. Coyote vs. Acme stelt juist een vraag aan zijn eigen personages: wat als deze figuren echt iets voelen? Wat als Wile E. meer is dan een gagmachine?
Daardoor wordt de film meer dan het zoveelste nostalgieproduct. Revolutionair is hij niet, en het hoogtepunt van het genre ook niet, maar hij heeft iets te zeggen en brengt dat geestig en hartelijk over. En ironisch genoeg hebben we het over een film over producten van een groot bedrijf die in opstand komt tegen de bedrijfsmachine. Moeilijk om daar niet van te genieten.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor iedereen die is opgegroeid met Looney Tunes en stiekem altijd voor Wile E. Coyote juichte. Voor tieners en volwassenen die houden van vindingrijke, ietwat meta en licht bitterzoete komedies.
- Sla hem liever over als: Voor wie met de kleintjes een razendsnelle kindertekenfilm verwacht waarin elke minuut iets ontploft, en voor wie sowieso allergisch is voor franchisefilms die op nostalgie drijven.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Who Framed Roger Rabbit (1988), Looney Tunes: Back in Action (2003), Space Jam (1996), The Lego Movie (2014)
Veelgestelde vragen
Wanneer komt Coyote vs. Acme in de Nederlandse bioscoop?
Coyote vs. Acme gaat op 28 oktober 2026 in première in Nederland.
Waar gaat Coyote vs. Acme over?
Wile E. Coyote wordt voortdurend in de steek gelaten door de producten van Acme terwijl hij Road Runner achternazit. Op een dag is de maat vol en begint hij samen met een advocaat die hij van een reclamebord kent een rechtszaak tegen Acme.
Hoe lang duurt Coyote vs. Acme?
De film duurt 103 minuten.
Wie heeft Coyote vs. Acme geregisseerd?
De film is geregisseerd door Dave Green.
Wie spelen er mee in de film?
In de cast zitten onder anderen John Cena, Lana Condor, Will Forte, P.J. Byrne en Nancy Linehan Charles.
Is de rechtszaak van Wile E. een bioscoopkaartje waard?
Ja, en niet alleen uit nostalgie. Coyote vs. Acme is zo'n zeldzaam geval waarin een oude tekenfilmgrap echt een film wordt, en niet gewoon een uitgerekte reclamespot. Er zit humor in, er zit hart in, en er zit iets heerlijk opstandigs in hoe de grootste verliezer ter wereld eindelijk terugslaat. De tweede helft zakt wat in en de film mikt niet altijd precies op het juiste publiek, maar die minpunten vallen weg tegen het feit dat we na al die decennia eindelijk aan de kant van Wile E. mogen staan. Ik zit in de rechtszaal in zijn rij. Neem wel een Acme-paraplu mee, want misschien valt er geen regen maar een aambeeld.