Five Feet Apart recensie: liefde waarin het grootste gebaar is dat je elkaar niet aanraakt
Sommige films verraden al op de poster dat je beter een pakje tissues klaar kunt leggen, en Five Feet Apart is er zo een. Het romantische drama van Justin Baldoni gaat over twee tieners met taaislijmziekte die door hun ziekte afstand van elkaar moeten houden. Het recept is bekend en de ingrediënten zijn soms wat te zoet, maar Haley Lu Richardson legt er zoveel hart in dat je je moeilijk kunt verzetten.
Een voorspelbaar, soms opdringerig sentimenteel tienerdrama, dat door de oprechte, stralende vertolking van Haley Lu Richardson ruim boven het genregemiddelde uitstijgt.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 13.6.2019 |
|---|---|
| Regie | Justin Baldoni |
| Cast | Haley Lu Richardson, Cole Sprouse, Moisés Arias, Kimberly Hébert Gregory, Parminder Nagra, Claire Forlani |
| Genre | Romantische films, Drama's |
| Speelduur | 116 min |
| Leeftijdsclassificatie | 9 |
| Land | Amerikaanse films |
Waar gaat Five Feet Apart over, zonder spoilers?
Stella Grant is zeventien en in veel opzichten een doodgewone tiener: ze is vergroeid met haar laptop en dol op haar beste vrienden. Alleen brengt ze het grootste deel van haar tijd door in het ziekenhuis, want ze heeft taaislijmziekte (cystic fibrosis). Haar leven draait om lijstjes, regels en een strenge zelfdiscipline. Elk medicijn en elke behandeling heeft een vaste plek en een vast tijdstip.
Die zorgvuldig opgebouwde orde wordt op zijn kop gezet door Will Newman, een onmogelijk knappe medepatiënt die ook met taaislijmziekte leeft. Er ontstaat vrijwel meteen een flirt, maar de regels zijn keihard: ze moeten altijd een veilige afstand bewaren. Hoe sterker hun band wordt, hoe groter de verleiding om de voorschriften aan hun laars te lappen. Het wordt nog ingewikkelder doordat Will zich verzet tegen zijn eigen behandeling, terwijl Stella hem probeert over te halen om echt te leven. De grote vraag: hoe red je iemand die je niet eens mag aanraken?
Meer hoef je vooraf niet te weten. De kracht van de film zit toch vooral in de manier waarop deze eenvoudige maar wrede situatie wordt uitgewerkt.
Een premisse die vanzelf al pijn doet
Eerlijk gezegd zit het sterkste idee van de film al in het uitgangspunt. Romantische films leunen al decennia op de kus, de omhelzing, de hand die je vasthoudt. Hier is precies dat verboden terrein. Elk moment waarop twee personages naar elkaar toe buigen, is tegelijk romantisch en beangstigend, omdat je als kijker precies weet wat er op het spel staat.
Dat is een dankbare dramatische valkuil, en de film maakt er slim gebruik van. De beste scènes zijn die waarin de liefde zich via de afstand laat zien: in een blik, in een klein, creatief gebaar, in een gedeeld moment dat toch nooit echt gedeeld kan worden. Op die momenten zegt Five Feet Apart werkelijk meer over verlangen en opoffering dan de gemiddelde genrefilm.
Leuk detail: de titel verwijst naar vijf voet, zo'n anderhalve meter. Het gaat om een meetbare, meedogenloze leegte tussen twee mensen, die niet emotioneel is maar medisch noodzakelijk.
Haley Lu Richardson draagt de hele film
Als ik één reden moet noemen om deze film te zien, dan is het Haley Lu Richardson. Wie haar in Columbus zag, weet hoe subtiel ze kan spelen. Hier, in een veel commerciëlere omgeving, bewijst ze dat een controlfreak die zich aan lijstjes vastklampt ook een personage van vlees en bloed kan zijn waar je van gaat houden. Haar Stella is geen lijdende engel, maar een grappig, irritant, koppig en springlevend mens. Als zij huilt, huilt niet het script, maar zijzelf.
Cole Sprouse krijgt als Will de klassieke rol van de onbereikbare bad boy: cynisch, rebels, lak aan de regels, en vanbinnen natuurlijk veel kwetsbaarder. Sinds Riverdale weet Sprouse hoe je duister in een camera kijkt, en dat doet hij hier ook. Het werkt, maar zijn personage is een stuk clichématiger dan Stella, en daar komt ook hij niet helemaal overheen.
Van de bijrollen brengt Moisés Arias als Poe echte warmte en humor; hij is een van de prettigste verrassingen van de film. Kimberly Hébert Gregory zet als Barb geloofwaardig de strenge maar liefdevolle verpleegkundige neer: zij staat voor de regels, en toch kun je haar onmogelijk haten. Parminder Nagra als Dr. Hamid en Claire Forlani als Meredith vullen de cast aan met kleinere, maar stevige rollen.
Justin Baldoni en het drukken op de emotieknoppen
Regisseur Justin Baldoni, bij velen vooral bekend als acteur, wil het zichtbaar heel graag: hij wil dat je huilt. Dat is tegelijk de kracht en de zwakte van de film. De ziekenhuisomgeving met de kleine kamers, de gangen, de slangetjes en de apparaten roept geloofwaardig de wereld op waarin deze jongeren leven. Gelukkig is de ziekte geen decorstuk, maar bepaalt ze echt het dagelijks leven van de personages.
Toch vertrouwt Baldoni vaak te weinig op zijn eigen materiaal. Als een scène al op eigen kracht werkt, volgt er nog een emotioneel muziekje, een vertraagd moment of een net te mooi geschreven zin. Met een speelduur van 116 minuten voelt de film ook duidelijk wat lang aan. In het middelste deel zitten loze momenten die met strakkere montage makkelijk geschrapt hadden kunnen worden.
Visueel is het degelijk, sober werk. De film wil geen grote statement maken en hoeft dat ook niet. De beelden zijn warm, de kleuren zacht, en alles is erop gericht de aandacht bij de gezichten van de twee hoofdrolspelers te houden.
Waar gaat de film de mist in?
Het grootste probleem is de voorspelbaarheid. Wie al een paar tienerromances over ziekte heeft gezien, voelt ongeveer aan op welke emotionele achtbaan hij stapt. De film wil niet verrassen, maar volgt liever de beproefde boog van het genre, alleen met een nieuwe, vindingrijke draai.
- Het personage Will leunt te zwaar op het genrecliché; zijn rebellie komt vaak meer over als pose dan als echt innerlijk conflict.
- De toon is soms te zoet, en de dialogen klinken af en toe alsof ze uit een verzameling quotes van sociale media komen.
- Het tempo is ongelijk: op sterke scènes volgt soms opvulling.
Toch is de film niet cynisch. Je ziet dat hij zijn onderwerp en zijn personages serieus neemt, en dat telt zwaar. Bij zo'n verhaal is het verleidelijk om de ziekte puur als tranentrekker in te zetten, maar Five Feet Apart probeert in elk geval te laten zien wat het betekent om ermee te leven.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor wie houdt van tienerromances met grote emoties en het niet erg vindt om een beetje gemanipuleerd te worden, zolang je aan het eind lekker kunt janken. Voor fans van Haley Lu Richardson een must.
- Sla hem liever over als: Wie allergisch is voor kitsch en voorspelbare verhalen, of juist op zoek is naar een luchtige, vrolijke date-film, kan deze beter met een grote boog ontwijken.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: The Fault in Our Stars (2014), Everything, Everything (2017), If I Stay (2014), A Walk to Remember (2002)
Veelgestelde vragen
Waar gaat Five Feet Apart over?
Over twee tieners met taaislijmziekte, Stella en Will, die in het ziekenhuis verliefd op elkaar worden. Door hun ziekte moeten ze afstand houden en mogen ze elkaar niet eens aanraken.
Wanneer verscheen Five Feet Apart in Nederland?
De film ging in Nederland op 13 juni 2019 in première.
Hoe lang duurt Five Feet Apart?
De film heeft een speelduur van 116 minuten.
Wie regisseerde Five Feet Apart en wie spelen de hoofdrollen?
De Amerikaanse film is geregisseerd door Justin Baldoni. De hoofdrollen zijn voor Haley Lu Richardson (Stella) en Cole Sprouse (Will), met verder Moisés Arias, Kimberly Hébert Gregory en Parminder Nagra.
Wat betekent de titel Five Feet Apart?
Five feet is ongeveer anderhalve meter: de afstand die de twee hoofdpersonen in de film tot elkaar moeten bewaren.
Is het die stapel tissues waard?
Five Feet Apart gaat de regels van het romantische drama niet herschrijven, en dat probeert de film ook niet. Hij is voorspelbaar, hier en daar te zoet, en de regie van Justin Baldoni drukt soms harder op de emotieknoppen dan nodig. Toch zit er iets heel menselijks in: een sterk uitgangspunt dat spanning haalt uit de verboden aanraking, en een Haley Lu Richardson die elke scène waarin ze verschijnt geloofwaardig maakt.
Heb je op een regenachtige avond zin in een goede huilfilm, dan kun je veel slechter kiezen. Leg de tissues klaar en verwacht geen verrassingen. De emoties krijgen je hoe dan ook te pakken, hoe goed je ze ook ziet aankomen.