George Michael: The Faith Tour recensie vooraf: Parijs, 1988, en een stem die nog steeds kippenvel bezorgt
Er zijn popsterren die je niet hoeft voor te stellen, en er zijn concerten die nog nooit iemand echt goed heeft kunnen zien. George Michael: The Faith Tour brengt die twee samen: het concert in het Parijse Bercy uit 1988, opgebouwd uit herontdekte 35mm filmopnamen, gerestaureerd en opnieuw gemixt. Ik heb de avond in gedachten al vrijgehouden.
Op papier ligt alles klaar voor de mooiste nostalgische bioscoopervaring van het jaar. Als de restauratie waarmaakt wat ze belooft, is dit voor fans verplichte kost.
Filmgegevens
| Regie | David Austin, Andrew Morahan |
|---|---|
| Genre | Concertfilms |
| Land | Engelse films |
Waar gaat het over? Over een concert, en een moment dat nooit meer terugkomt
Laten we bij de basis beginnen, want bij een concertfilm valt er weinig te spoilen, hooguit de setlist. De film draait om het legendarische concert dat George Michael in 1988 gaf in het Palais Omnisports de Paris-Bercy, midden in de recordbrekende Faith-tournee. Het materiaal is samengesteld uit pas teruggevonden 35mm filmopnamen en bevat volgens de aankondiging beeld en geluid dat nog nooit eerder is vertoond.
Daar zit de kern: dit is geen eindeloos gekopieerde VHS-opname in een nieuw jasje, maar materiaal dat op film is vastgelegd en vakkundig is gerestaureerd en opnieuw gemixt. Wie ooit een oude concertregistratie in opgeknapte vorm op het grote doek heeft gezien, weet dat dat een totaal andere ervaring kan zijn dan de korrelige filmpjes die je op YouTube voorbij ziet komen. Het doel is ook uitdrukkelijk om van een bepalend cultureel moment een spectaculaire bioscoopbeleving te maken.
De opmaat: de camera van Mary McCartney
Wat mij minstens zo nieuwsgierig maakt als het concert zelf: de film wordt ingeleid door een korte film van Mary McCartney. Ook daarin zit nieuw ontdekt beeld- en geluidsmateriaal, uit de periode 1986 tot 1988. Precies de twee jaar waarin George het album Faith schreef en daarna mee op tournee nam.
Slimme zet. Een concertfilm is op zichzelf al een hoogtepunt, maar naar een hoogtepunt hoort een weg te leiden, en deze inleiding belooft precies dat: een kijkje in hoe de plaat en de artiest vorm kregen. De aankondiging noemt het geheel een tijdcapsule, een intieme en directe blik op Georges gemoedstoestand op een beslissend kantelpunt in zijn leven. Of het echt zo intiem wordt, of toch een mooie maar afstandelijke archiefmontage blijft, zien we pas bij de vertoning. De intentie is in elk geval sympathiek: niet alleen de ster laten zien, maar ook de mens erachter.
George Michael op zijn top: waarom juist deze periode?
George Michael was een van de invloedrijkste popsterren van zijn generatie. Dat hoef je niemand uit te leggen die hem ooit live of op plaat heeft horen zingen. Zijn stem dreef op zwarte soul, was technisch angstaanjagend zuiver en tegelijk diep emotioneel, en zijn talent als songwriter heeft een heel tijdperk gekleurd.
De Faith-periode is bovendien een bijzonder keerpunt: het moment waarop George na Wham! moest bewijzen dat hij het als soloartiest kon, en volgens de aankondiging stond hij toen op het toppunt van zijn creatieve kracht. Leren jack, zonnebril, heupen in beweging en daarachter een stem die niet te imiteren viel. Voor mij is het een van de spannendste periodes in de popmuziek, omdat het tegelijk gaat over zelfvertrouwen en over iemand die nog aan het bepalen is wie hij wil zijn. Als de film die dubbelheid weet over te brengen, zit het wel goed.
De regisseurs en de restauratie: hier valt de beslissing
De regie is in handen van David Austin en Andrew Morahan. Bij een concertfilm uit het archief werkt regie net even anders dan bij een speelfilm: selectie, montage, ritme en vooral het technische werk maken het verschil. Een slecht gemixte klank of een overgepolijst, plastic ogend beeld kan een legende om zeep helpen. Een goed geraakte restauratie trekt je daarentegen terug naar 1988, alsof je zelf in de zaal van Bercy staat.
Volgens de makers is de film professioneel gerestaureerd en opnieuw gemixt. Dat klinkt veelbelovend, maar hier houd ik nog een slag om de arm. Bij een nieuwe mix ligt altijd de verleiding op de loer om alles zo schoon te maken dat het moderne oor tevreden is, en dan verdwijnt de rauwe, levende puls van een concert. Ik hoop dat het publiek, de akoestiek van de zaal en de kleine foutjes behouden blijven. Daardoor is een concert een concert, en geen studioplaat met plaatjes erbij.
Waar kan het misgaan?
Eerlijk is eerlijk: een concertfilm heeft geen klassiek verhaal, en wie een dramatische opbouw of grote onthullingen à la documentaire verwacht, kan teleurgesteld raken. Daarom gaf ik in de categorie Verhaal ook een voorzichtiger score. De opening van Mary McCartney kan context bieden, maar de ruggengraat van de film blijft het concert zelf.
Het tweede risico is lengte en tempo. Een volledig concert op het grote doek uitzitten kan zwaar zijn als je geen fan bent. En dan is er nog de nostalgievalkuil: dit soort films behandelt de held soms met zoveel eerbied dat hij verstart tot standbeeld. George Michael was een veel levendiger, brutaler figuur dan dat. Ik hoop dat ze dat in de montagekamer niet zijn vergeten.
Dit is iets voor de bioscoop, niet voor de bank
Waarom zou ik een kaartje kopen als ik de plaat ook thuis kan opzetten? Omdat een concert iets is wat je samen beleeft. Als een volle zaal tegelijk die stem op het grote doek tot leven ziet komen, gebeurt er iets wat een koptelefoon je nooit geeft. Dat is precies de kracht van dit soort evenementfilms: ze halen even het stadiongevoel terug.
De Faith-tournee brak records, en Parijs was altijd al een bijzonder podium. Als de beelden er echt uitzien zoals ik van 35mm materiaal verwacht, kan dit de film worden waar we over een paar jaar nog aan terugdenken: ik was erbij toen ik het opnieuw zag.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor fans van George Michael, liefhebbers van de popmuziek uit de jaren tachtig en iedereen die graag een concert beleeft op een groot doek met goed geluid.
- Sla hem liever over als: Wie niets met muziek heeft of op een klassieke documentaire vol wendingen hoopt, vindt dit waarschijnlijk een te eenvoudige, puur op het concert gerichte ervaring.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Bohemian Rhapsody (2018), Stop Making Sense (1984), Rocketman (2019), Amy (2015)
Veelgestelde vragen
Waar gaat George Michael: The Faith Tour over?
De film toont het concert dat George Michael in 1988 gaf in Bercy, Parijs, op basis van herontdekte en gerestaureerde 35mm opnamen, met nooit eerder vertoond beeld- en geluidsmateriaal.
Wie hebben de film geregisseerd?
De film is geregisseerd door David Austin en Andrew Morahan.
Wat is de korte film die voorafgaat aan de concertfilm?
Een korte film van Mary McCartney met nieuw ontdekt beeld- en geluidsmateriaal uit 1986 tot 1988, de periode waarin George Michael het album Faith schreef en ermee op tournee ging.
Is het de moeite waard om met George nog één keer naar Parijs te reizen?
Wat mij betreft wel, en niet zo'n beetje ook. Bij een concertfilm is de belangrijkste vraag altijd of de stem op het doek nog leeft, en bij George Michael was die stem alles. Gerestaureerd 35mm materiaal, nooit vertoonde opnamen en een persoonlijke opening van Mary McCartney: dat pakket is veelbelovender dan de meeste nostalgieprojecten. Als het technische werk echt klopt, wordt dit voor fans geen film maar een avond die ze jaren bijblijft. Ik ben erbij, en ik zou het niet erg vinden als iemand in de zaal spontaan begint mee te zingen.