La La Land recensie: de musical die na tien jaar nog steeds pijn doet, en juist daarom zo geliefd is
Sommige films kun je niet één keer zien, omdat je er de tweede keer iets anders van verwacht en ook iets anders terugkrijgt. La La Land is precies zo'n film. Aan de oppervlakte is het een kleurrijk, dansend en zonovergoten sprookje uit Los Angeles, maar daaronder schuilt een genadeloos eerlijke vraag: wat is een droom waard als je onderweg iemand kwijtraakt? De film van Damien Chazelle draaide eind december 2016 in de Nederlandse bioscopen en is sindsdien nooit uit de mode geraakt.
Een hartverscheurende, prachtig gecomponeerde moderne musical die tegelijk een liefdesbrief aan het oude Hollywood is en een nuchtere waarschuwing aan alle dromers.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 22.12.2016 |
|---|---|
| Regie | Damien Chazelle |
| Cast | Ryan Gosling, Emma Stone, John Legend, Rosemarie DeWitt, Finn Wittrock, Callie Hernandez |
| Genre | Komedies, Drama's, Romantische films |
| Speelduur | 128 min |
| Leeftijdsclassificatie | AL |
| Land | Amerikaanse films |
Waar kijk je La La Land?
| In abonnement |  NLZIET NPO Plus |
|---|---|
| Te huur |  Pathé Thuis Google Play Movies meJane |
| Te koop | Pathé ThuisGoogle Play MoviesmeJane |
Koffie, jazz en audities: waar gaat de film over?
Het verhaal draait om twee mensen die in dezelfde stad, met dezelfde honger, iemand proberen te worden. Mia (Emma Stone) is een aankomend actrice die tussen audities door koffie serveert aan filmsterren. Ze ziet dus elke dag van dichtbij het leven waar ze naar verlangt, alleen staat ze aan de verkeerde kant van de toonbank. Sebastian (Ryan Gosling) is een jazzmuzikant die speelt op cocktailparty's en in groezelige bars, terwijl er in zijn hoofd een heel andere muzikale wereld leeft.
Hun liefde is geen suikerzoete romance, maar een verbond tussen twee ambitieuze mensen. En daar zit de twist die de opzet van de film al doet vermoeden: naarmate het succes dichterbij komt, staan ze voor keuzes die hun breekbare relatie beginnen aan te tasten, net als de dromen waarvoor ze zo hard hebben gewerkt. Meer verklap ik niet, want deze film moet je beleven met alle verrassingen nog intact.
Gosling en Stone: chemie die je niet kunt regisseren
Ik zeg het gewoon: dit is een van de beste filmduo's van de jaren 2010. Ryan Gosling en Emma Stone werkten al eerder samen (in de romantische komedie Crazy, Stupid, Love) en dat merk je. Er is geen ongemak en geen berekend geflirt. Het speelse en het schurende tussen hen voelt gewoon echt.
Goslings Sebastian is een tikje arrogant, een beetje gekrenkte purist, die jazz verdedigt alsof het om een stervend familielid gaat. Hij kan irritant zijn, en dat is nu juist het mooie eraan. Emma Stone is echter het kloppende hart van de film. In Mia's auditiescènes zit zoveel kleine vernedering en hoop dat je bijna met haar meezweet. Het zijn niet de perfecte zangstemmen of het danswerk op Broadwayniveau die hen onvergetelijk maken, maar de kwetsbaarheid die in elke beweging zit.
Van de bijrollen verdient John Legend als Keith een aparte vermelding. Zijn personage belichaamt het dilemma waar Sebastian mee worstelt: hoeveel van je eigen principes mag je opgeven voor succes? Rosemarie DeWitt als Laura, Finn Wittrock als Greg en Callie Hernandez, Sonoya Mizuno en Jessica Rothe als Mia's vriendinnen kleuren het geheel verder in, al is de film overduidelijk van de twee hoofdrolspelers.
Damien Chazelle, bezeten van ritme
Wie Chazelles vorige film Whiplash heeft gezien, weet dat deze regisseur muziek niet als achtergrond behandelt, maar als een kwestie van leven of dood. In La La Land zit dezelfde bezetenheid, alleen in een kleurrijker jasje. Daar bloedden de drumstokken, hier bloedt het hart.
De regie is ronduit virtuoos. De camera danst met de personages mee en de lange, ongesneden shots voelen alsof je in een oude Hollywoodmusical bent beland, maar dan met een moderne, licht melancholische ondertoon. Chazelle weet precies wanneer hij de werkelijkheid moet loslaten en wanneer hij ons weer met beide benen op de grond moet zetten. Die afwisseling geeft de film zijn hartslag: het ene moment zweven we tussen de sterren, het volgende zitten we aan een pijnlijk etentje.
Wat betovert: kleuren, melodieën en een stad met een eigen rol
Los Angeles is hier geen decor, maar een personage. Via paars-oranje zonsondergangen, neonverlichte bars en eindeloze snelwegen is de stad tegelijk verleidelijk en meedogenloos. Het beeld zwelgt in verzadigde kleuren en de kostuums (vooral Mia's jurken) spreken bijna een eigen taal.
- De muziek: de melodieën blijven dagenlang in je hoofd hangen, niet op de goedkope manier van een oorwurm, maar omdat elk terugkerend motief telkens een nieuwe betekenis krijgt.
- De choreografie: perfectie is niet het doel. De dans moet een natuurlijk verlengstuk van de emoties zijn.
- De sfeer: nostalgisch en tegelijk fris en modern, en dat is een zeldzame prestatie.
Ik geef toe: bij de eerste keer kijken kreeg ik meerdere keren kippenvel, en dat effect is bij het herzien niet minder geworden.
Waar wankelt de betovering?
Ik zou niet eerlijk zijn als ik alleen maar zou dwepen. Het middenstuk is merkbaar trager, de speelduur van 128 minuten is niet overal nodig en sommige kijkers ervaren de tweede helft, die richting de realiteit draait, als een te abrupte omslag. Wie een klassieke, van begin tot eind vrolijke musical verwacht, kan teleurgesteld raken, want de film maakt niet mooier wat ambitie kost.
Ook de monologen van jazzpurist Sebastian verdelen de meningen: soms klinken ze meer als een preek dan als passie. En ja, de zangstemmen van de hoofdrolspelers zijn geen operakwaliteit. Ik zie dat eerder als een pluspunt, omdat het ze menselijk maakt, maar ik snap het als iemand zich eraan stoort.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor iedereen die houdt van muziek, romantiek en films waar je daarna nog dagen met iemand over wilt praten. Vooral een aanrader voor dromers, kunstenaars en iedereen die ooit moest kiezen tussen carrière en liefde.
- Sla hem liever over als: Voor wie musicals niet kan uitstaan of zin heeft in een simpele, onbezorgde romcom met een gegarandeerd happy end. Ook het tragere tempo en de melancholische toon zijn niet aan iedereen besteed.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Whiplash (2014), Singin' in the Rain (1952), Les Parapluies de Cherbourg (1964), The Greatest Showman (2017), A Star Is Born (2018)
Veelgestelde vragen
Waar gaat La La Land over?
Mia, een aankomend actrice, en Sebastian, een jazzmuzikant, proberen in Los Angeles hun dromen waar te maken. Naarmate het succes groeit, moeten ze keuzes maken die hun relatie en hun doelen op de proef stellen.
Wanneer kwam La La Land uit in Nederland?
De film ging in Nederland op 22 december 2016 in première.
Hoe lang duurt La La Land?
De film heeft een speelduur van 128 minuten.
Wie regisseerde La La Land?
De film is geregisseerd door Damien Chazelle, die eerder ook Whiplash maakte.
Wie spelen de hoofdrollen in La La Land?
Ryan Gosling speelt Sebastian en Emma Stone speelt Mia. Daarnaast is John Legend te zien als Keith.
Is het nog steeds de moeite waard om opnieuw in La La Land te duiken?
Absoluut. La La Land hoort bij die zeldzame films die niet verouderen, maar rijpen. De eerste keer word je betoverd, de tweede keer blijf je haken aan de details en de derde keer betrap je jezelf erop dat je over je eigen keuzes zit na te denken. Chazelle koos niet de makkelijke weg: hij leverde geen suikerzoet sprookje af, maar een prachtige, bitterzoete bekentenis over hoe de prijs van onze dromen vaak hoger is dan we denken. Zet een goede speaker aan, doe het licht uit en laat je meevoeren door de melodie onder de paarse hemel van Los Angeles. Van mij krijgt hij een 9 uit 10, en dat cijfer deel ik niet zomaar uit.