The Mist recensie: de monsters zitten buiten, maar de echte nachtmerrie woont tussen de schappen van de supermarkt
Na sommige horrorfilms doe je het licht aan. Na The Mist ga je liever niet meer naar de supermarkt om de hoek. De film van Frank Darabont uit 2007 is op papier een monsterfilm met een sciencefictionrandje, maar in werkelijkheid een meedogenloos precieze studie naar hoe lang het duurt voordat de aardige buurman deel wordt van een bloeddorstige meute. Spoiler: niet lang.
The Mist is een van de beklemmendste en slimste Amerikaanse horrorfilms van de afgelopen decennia, met als engste wezen niet iets uit de mist, maar iemand die achter de kassa staat te preken.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 7.2.2008 |
|---|---|
| Regie | Frank Darabont |
| Cast | Thomas Jane, Laurie Holden, Toby Jones, Marcia Gay Harden, Andre Braugher, William Sadler |
| Genre | Horrorfilms, Sciencefictionfilms, Thrillers |
| Speelduur | 126 min |
| Leeftijdsclassificatie | 16 |
| Land | Amerikaanse films |
Boodschappen doen aan de rand van de apocalyps: waar gaat The Mist over?
Het uitgangspunt is simpel, en juist daarom werkt het zo goed. Over een Amerikaans stadje daalt een vreemde, onaardse mist neer. David Drayton en zijn zoontje Billy staan net in de plaatselijke supermarkt als de witte muur de straat opslokt, en ineens zitten ze samen met tientallen andere inwoners vast. David merkt als eerste dat er buiten iets beweegt: doodenge wezens die niet van deze wereld zijn.
Vanaf dat moment vecht de film op twee fronten. Buiten wachten de wezens, binnen heersen paniek, wantrouwen en angst, die de gemeenschap langzaam maar zeker uit elkaar trekken. Buren, vrienden en kennissen worden zelf steeds meer monsters, en de belangrijkste vraag van de film is niet wat er in de mist zit, maar voor wie je eigenlijk banger moet zijn.
Verder ga ik niets verklappen, dit is over het verhaal ruim genoeg. Dit is zo'n film waar je met zo min mogelijk voorkennis aan moet beginnen.
Darabont en de kunst van de opgesloten horror
De naam Frank Darabont kennen de meeste kijkers van The Shawshank Redemption en The Green Mile, films waarin mensen in een afgesloten ruimte proberen mens te blijven. The Mist is daar het duistere, vervormde spiegelbeeld van. Ook hier zien we een opgesloten groep, alleen draait het nu niet om hoop, maar om hoe snel die verdampt.
De regie is sober, in de beste zin van het woord. Darabont doet geen trucjes en propt de film niet vol met schrikeffecten, hij laat de situatie zelf de keel dichtknijpen. De schappen, de koelvitrines, de deur naar het magazijn: alles wordt terrein, en alles lijkt kleiner te worden naarmate de tijd verstrijkt. De 126 minuten slepen daardoor geen moment, omdat de spanning niet uit de monsters komt, maar uit de verhoudingen tussen de personages.
De camera volgt het geheel vaak van zo dichtbij dat het bijna documentair aanvoelt, waardoor de deur nog strakker dicht lijkt te zitten. Voor je het weet zit je zelf achter de kassa gehurkt en vraag je je af aan wiens kant je gaat staan.
Mrs. Carmody, een van de irritantste schurken uit de filmgeschiedenis
Als er één rol is waardoor The Mist zijn plek tussen de groten van het genre verdient, dan is het Mrs. Carmody van Marcia Gay Harden. Ze zet een personage neer waar je vanaf de eerste minuut instinctief kwaad op wordt, en tegen het einde voelt die woede bijna als fysieke pijn. Het engste aan haar is dat ze volkomen geloofwaardig is. Iedereen kent wel iemand die in een crisis als eerste het hardst begint te roepen, en naar wie de massa vroeg of laat gaat luisteren.
Thomas Jane is als David het morele kompas van de film, en het is een goede keuze dat hij geen onfeilbare actieheld van hem maakt. Hij is een vader die vooral zijn zoon wil beschermen en net zo bang is als ieder ander. Jane, die velen kennen uit The Punisher, speelt hier veel menselijker en kwetsbaarder, en dat staat hem uitstekend.
De bijrollen zijn ronduit uitzonderlijk. Toby Jones is als Ollie Weeks de stille verrassing van de film: zo'n bescheiden figuur die niemand in eerste instantie serieus neemt, tot blijkt dat je juist op hem het meest kunt rekenen. Laurie Holden is als Amanda Dunfrey een van de laatste bolwerken van gezond verstand, en Andre Braugher vormt als Brent Norton een prima tegenwicht: de rationele scepticus die simpelweg weigert te geloven wat er gebeurt. Ook William Sadler, Jeffrey DeMunn en Frances Sternhagen zetten scherpe, gedenkwaardige personages neer. Er zit geen enkele zwakke schakel in deze cast.
Wat perfect werkt
De grootste kracht van The Mist is dat de film het monsterfilmkader gebruikt voor een genadeloos sociaal experiment. De wezens in de mist zijn alleen de katalysator, het echte drama komt van de menselijke natuur.
- De groepsdynamiek: zelden zie je zo geloofwaardig hoe facties ontstaan, hoe een leider opstaat en hoe een groep zich tegen zichzelf keert.
- Het tempo: de film draait de schroef langzaam maar gestaag aan, de spanning blijft bijna tot het eind stijgen.
- De sfeer: de mist als beeldelement is gewoon geniaal. We kunnen niet naar buiten kijken, we weten niet wat daar is, en onze verbeelding schildert altijd iets ergers dan een effectenstudio ooit zou kunnen.
- Het lef: Darabont spaart de kijker niet. De film wil geen prettige ervaring zijn en houdt dat tot het einde vol.
Waar zie je dat hij uit 2007 komt?
Laten we eerlijk zijn: op visueel vlak is The Mist het slechtst verouderd. Een deel van de digitaal gemaakte wezens oogt inmiddels wat plasticachtig, en soms denk je eerder aan rendering dan dat je echt schrikt. Gelukkig stoort dat minder dan je zou denken, want de film drijft toch niet op de wezens. Hoe minder je ervan ziet, hoe beter, en dat begrijpt Darabont meestal heel goed.
Wie bij horror vooral denkt aan schrikmomenten en bloed, vindt het middenstuk misschien hier en daar traag, wanneer de film zich meer richt op gesprekken en het opbouwen van spanning. Voor mij is dat juist het sterkste deel, maar ik snap dat niet iedereen dat van een monsterfilm verwacht.
Een belangrijke waarschuwing: The Mist is emotioneel zwaar. Dit is geen horror waar je met een grote bak popcorn giechelend doorheen komt. Hij blijft in je hoofd hangen, en dat nog dagenlang.
Waarom is hij nu actueler dan bij de release?
De film kwam in 2007 uit en draaide vanaf 7 februari 2008 in de Nederlandse bioscopen, maar het is verbluffend hoe fris hij nog steeds aanvoelt. De crises van de afgelopen jaren, de hamsterwoede, de angstzaaierij die op sociale media binnen een paar tellen ontspoort: het bewijst allemaal dat Darabont niet overdreef. The Mist gaat over wat er gebeurt als een gebrek aan informatie botst op angst, en een universeler thema is moeilijk te bedenken.
Mrs. Carmody is vandaag misschien nog enger dan toen, omdat we inmiddels allemaal hebben gezien hoe de luidste stem volgers kan verzamelen. Dat maakt The Mist meer dan een goedgemaakte monsterfilm: het is een spiegel waar je niet graag in kijkt.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor wie houdt van horror met psychologische diepgang, van gespannen drama in afgesloten ruimtes, en meer geboeid raakt door de duistere kant van de menselijke natuur dan door de hoeveelheid bloed.
- Sla hem liever over als: Voor wie een luchtige, vermakelijke monsterfilm zoekt voor een ontspannen avond, of slecht tegen emotioneel zware, meedogenloze films kan.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: The Thing (1982), Alien (1979), Dawn of the Dead (2004), A Quiet Place (2018)
Veelgestelde vragen
Waar gaat The Mist over?
Over een Amerikaans stadje daalt een vreemde, onaardse mist neer waarin dodelijke wezens rondwaren. David Drayton en zijn zoontje Billy zitten met andere inwoners vast in de plaatselijke supermarkt, waar angst en paniek langzaam ook de gemeenschap verscheuren.
Hoe lang duurt The Mist?
De film duurt 126 minuten.
Kun je The Mist met kinderen kijken?
Nee. De film is eng, gewelddadig en emotioneel erg beklemmend, en daarmee niet geschikt voor kinderen.
Wie regisseerde The Mist?
De film is geregisseerd door Frank Darabont, met in de hoofdrollen Thomas Jane, Marcia Gay Harden, Laurie Holden en Toby Jones.
Wanneer kwam The Mist uit in Nederland?
The Mist ging op 7 februari 2008 in première in de Nederlandse bioscopen.
Durf je hierna nog naar de supermarkt?
The Mist is geen prettige film en wil dat ook niet zijn. Dit is meedogenloze, slimme, pijnlijk menselijke horror die het monsterfilmdecor gebruikt om de ongemakkelijkste vraag te stellen: wat wordt er van ons als de veiligheid om ons heen wegvalt? De effecten zijn soms een kind van hun tijd, maar de acteurs, vooral Marcia Gay Harden, en de keiharde regie van Darabont maken dat ruimschoots goed. Nog niet gezien? Haal het in, maar niet op een vermoeide doordeweekse avond, en liever niet alleen. Heb je hem al gezien, dan voel je hem waarschijnlijk nu nog in je maag. Een dikke 9 uit 10, en een van de beste bewijzen dat het engste monster soms gewoon wijzelf zijn.